dinsdag 4 december 2012

Hij is wéér langs geweest...

Volgens mij zag ik hem voorbij komen. Terwijl ik uit het keukenraam kijk zie ik volgens mij nog net een puntmuts en een rode cape in de verte verdwijnen. Maar meer ook niet. Waarom belt hij niet even aan, net als één van zijn knechten, gisteren?
Misschien wel omdat er niet uitbundig genoeg wordt meegezongen door het 7-tal kleinkinderen die zich rond oma hebben geschaard. Terwijl er de laatste dagen volop ge-Sinterklaas-is-jarig-d werd is het nu veel ingetogener. Zenuwen? Ik weet het niet.
Wat ik wel weet is dat Damian al een paar keer de berging is in gedoken. Daar lagen vorig jaar rond deze tijd een paar zakken vol met cadeau's. Maar tot nu toe is er nog niets te zien.
Als ik de 2 meisjes van school heb gehaald, alleen de meisjes want de schoolgaande jongens verblijven vandaag in de ziektewet bij oma, is het weer Damian die de berging induikt. Niets, nóg niets....

Intussen laat ik weten dat ik toch echt, kijkend uit het keukenraam, iets roods en met een puntmuts voorbij heb zien komen, maar ook de kinders zien nu niets meer.
Alleen Holly meent nog iets te horen en zij neemt poolshoogte in de gang. Een luide kreet en alles wat kan lopen is in no-time bij de voordeur. Er staan daar 3 zakken net buiten, voor de voordeur. Heeft die persoon in het rood dus toch iets achtergelaten....

In koortsachtig tempo worden de kinderstoeltjes in een kring rond oma geformeerd en de kleinkinderen, allen wroetend in de zakken die om haar heen op de grond zijn geposteerd. Met wat crowd control wordt uiteindelijk de menigte een beetje tot bedaren gebracht en kan het uitdelen van de pakjes beginnen.
Lizzie mag als eerste een pakje uitkiezen en kijken voor wie dat is. Dat is niet moeilijk te zien want op de pakjes staan geen namen maar zijn ze stuk voor stuk voorzien van een foto van degene voor wie het bestemd is. Dus zelfs voor de 2-jarig Jason is dat nu een peulenschil.
Langzaam maar chaotisch komt iedereen uiteindelijk aan zijn trekken en is de woonkamer omgetoverd tot een oud papier opslag. De pakjes zijn geopend en de inhoud in bedrijf gesteld. Het geluidsniveau is op oorpijnhoogte. Nee, de rust is voorlopig nog niet wedergekeerd.


Als de ouders, m.u.v. Kathy en Dennis, inmiddels zijn gearriveerd wordt nog dankbaar gebruik gemaakt van de maaltijd die door Marcia is bereid. De 2 jongste spruiten heb ik eerst zelf in Meerhoven afgezet.
En dan is het weer tijd dat het Hileind verlaten wordt en de broodnodige rust wederkeert.
Een half uurtje puinruimen later ziet alles er weer ooglijk uit en kan ik naar mijn eigen hoofdkwartier, een verdieping hoger, om te gaan relaxen.

Maar boven blijkt er ingebroken te zijn, nog wel tijdens onze aanwezigheid.
Ons bed ligt bezaaid met van alles. Ik zie gekleurde dingen en papieren die op een losbrief lijken. Vlug roep ik vrouwlief erbij.
Die losbrieven blijken achteraf gedichten te zijn. De gekleurde dingen blijken kadootjes te zijn.
Die rooie rakker is dus ook nog stiekem in ons privé domein geweest!
Ieder om de beurt lezen we onze gedichten voor en vervolgens gaat het pakpapier eraan.
Ik mag me gelukkig prijzen met een eigen en zelfgemaakte versie van Wordfeud, of Scrabble, net hoe je het bekijkt. Het ultieme zit hem echter in de speciale letters die op het bord gebruikt worden...
Vrouwlief mag zich gelukkig stellen met een boek van Lizzy (met een "y") en Luuk, wat theelichtjes en knutselpakketten.
Wat een verrassing allemaal. Nog vlug pleegt ze een telefoontje naar het Spaanse Meerhoven om blijk te geven van onze dankbaarheid.


Dan is het eindelijk de tijd voor ontspanning.
Het mag wel duidelijk zijn dat er vanavond door mij niet bij de GVAC wegtraining wordt gelopen...





Geen opmerkingen: