zaterdag 8 december 2012

Wandelen met de Vrijbuiters

Sinds we 2 weken geleden onze schutting aan de achterkant van de tuin hebben vervangen heb ik last gekregen van mijn rechterarm. In eerste instantie was dat natuurlijk stijfheid in mijn spieren omdat ik niks gewend ben. En hoewel het schroeven-indraaien met een accu schroefboormachine is gegaan blijven het toch zo'n 600 schroeven. Enige kracht is wel gewenst, niet zo zeer voor het draaien maar wel om te voorkomen dat het bitje over de kruiskop ratelt. En net dat beetje kracht maal 600, daar heb ik een stijve rechterarm van gekregen, maar vooral een gevoelige elleboog. Nou is dat laatste in de afgelopen 2 weken alleen maar erger geworden. Van gevoelig naar zeer pijnlijk. Het lijkt op een tennisarm of een golfersarm.
Na opzoeken heb ik dus een tennisarm of -elleboog. In ieder geval doet het genoeg pijn om even wat rust in te lassen. Dus ook voor het lopen, waar de armzwaai ook belangrijk is. Daarbij begin ik ook nog last te krijgen van stijfheid in mijn onderrug

Mijn besluit is daarom ook om bij de Vrijbuiters niet de training mee te doen maar te gaan wandelen.
Nu heeft het gisteren weer eens behoorlijk gesneeuwd (voor alle duidelijkheid, dit is echt niet de eerste sneeuw zoals veel mensen beweren, die is nl. al in januari gevallen) en nu lijkt het me leuk om weer eens mijn fototoestel mee te nemen.
Helaas heb ik over het hoofd gezien dat de strenge nachtvorst de sneeuw op de Scénic helemaal heeft vastgevroren. Het kost me nu zoveel tijd om hem uit de sneeuwmassa te bevrijden dat ik 5 minuten te laat in de bossen verschijn. De Vrijbuiters zijn dan inmiddels aan de training begonnen en uit het oog verdwenen.

Ik ga daarom maar alleen aan de wandel en schiet zo hier en daar wat plaatjes. Het mooie van de sneeuw is er inmiddels wel van af maar ik probeer er toch het mooiste van te maken. Ik kom ondertussen de Vrijbuiters nergens meer tegen.
Op weg terug naar onze "kantine" zie ik opeens 4 herten mijn pad kruisen. En dan heb ik natuurlijk net mijn fototoestel uit gezet. Weer vlug aan en nog vlug wat in het wilde weg geschoten maar helaas, ze zijn te ver weg, tussen te veel bomen en ik ben veel te laat. Alhoewel, het geoefend oog kan toch nog net een glimp van één van de herten ontwaren als ik de foto helemaal inzoom....


Tegen twaalven komen de Vrijbuiters terug op het startpunt, maar.... wandelend. Ook zij hebben niet de gebruikelijke training gedaan maar gewandeld, omdat ze maar met zo weinigen waren en het toch wel overal glad was. Als ik niet te laat was had ik gewoon met hen meegewandeld en dan waren we met zijn vijven geweest. Annie en de pas geleden jarige Jos komen ook nog op de koffie.

En dan de enkele plaatjes die ik heb geschoten:



Geen opmerkingen: