donderdag 3 januari 2013

GVAC Baantraining: 3x hard - harder - en weer hard

Ik arriveer pas laat in de kantine. Dorie had net al gezegd dat ik dus niet kom. Hoezo "niet kom...!!"
Ik ben er dus wel.
En het is de eerste keer in 2013 dat de GVAC-ers bij elkaar zijn. De kantine is goed gevuld. De eerste keer en dus moet er ge-Gelukkig-Nieuwjaar-d en ge-Beste-Wensen-d worden, al of niet voorzien van een aantal luchtkussen en/of een enkele vol op de mond. En natuurlijk de hand, of de handen om de middel, meestal als verschillende geslachten betreft.
Nou heb ik daar niet zo veel meer mee, met Nieuwjaar. Het is (voor mij dan) niet meer zo bijzonder als vroeger. En al die nieuwjaarswensen, voor mij zal het eerlijk gezegd worst wezen. Degene die het mij willen wensen, oké, daar doe ik wel aan mee. Ook degenen uit mijn directe omgeving. Och eigenlijk iedereen.... Maar ik ga niet iedereen langs zoals sommige wel doen. Ik heb daar wel veel respect voor want ik heb daar gewoon geen zin in. Een zwaai en wens naar iedereen zou voor mij genoeg zijn.

Maar na dat intro gaan we weer de baan op.
Het is, hoe bestaat het, droog. Niet alleen droog, het regent ook niet. Er staat zelfs amper wind. Dat betekent dat we na de warming-up weer als vanouds loopscholing doen in het sprint-startvak.
We hebben weer een volle bak. Volgens mij 17 man/vrouw.
Had ik vroeger zo'n hekel aan de loopscholing, hier in groep 1 heb ik er het grootste plezier in. Ligt natuurlijk hoofdzakelijk aan de trainingstijl van de trainer en de gezellige groep.

De kern voor vandaag is 3x200m, 3x400m en weer 3x200m met tussen elke run 100m wandelen.
Daarbij moet in elk blok de eerste run hard gelopen worden, de tweede harder en de derde weer terug naar hard. De aansluitende runs van 200m en 400m en die van 400m naar 200m moeten dus in hetzelfde tempo gaan. We krijgen geen tempo's opgelegd en mogen dat dus zelf bepalen.
Kijk, daar doe ik het voor, dat zelf mogen bepalen. Enige restrictie is, dat we niet tot het gaatje mogen gaan. Gezien de relatief korte stukken ben ik daar niet zo bang voor.
Ik laat in eerste instantie Dorie maar het tempo aangeven. Ik volg, samen met een aantal andere mannen.
Het tempo is niet echt laag te noemen en valt dus gerust in de categorie "hard". Dat kan haast niet anders over een stukje van slechts 200m. De valkuil zit hem dan ook in die korte afstand want de tweede run gaat naar maatstaven van Dorie toch echt op zijn max. Gelukkig is er dan weer de run, terug naar "hard" en ook de eerste 400m in dat tempo.
Maar Dorie wil niet echt veel harder en daarom ga ik de tweede 400m-run op eigen tempo en doen we de derde 400m-run weer samen. Ook de tweede run in het laatste blok vlam ik even over de baan om in de laatste run weer af te bouwen. Ook Dorie heeft die één na laatste run behoorlijk gespurt, gezien de gemiddelde snelheid van over de 14km/u, ook al is het "maar" 200m.

Toch zijn we niet echt moe en kunnen we nog gerust een extra rondje uitlopen.
En met deze zachte weersomstandigheden kunnen we nog gemakkelijk, zonder te veel af te koelen, de cooling down buiten doen.
En nu maar afwachten hoe het met de spierpijn zal verlopen...

 

Geen opmerkingen: