zaterdag 26 januari 2013

In de bios: The Impossible

Vreemd eigenlijk. Ik heb "The Impossible" al op DVD in huis maar ga toch lekker naar de bioscoop. Waarom? Simpel, ik vind kijken in de bioscoop altijd een andere dimensie hebben. Lekker hard geluid, tenminste bij de Pathé Eindhoven en groter, veel groter beeld dan op mijn eigen tv. En, uiteraard, ik heb mijn Pathé Unlimited Card.
Jammer genoeg heb ik al wat stukjes van de film in reclames  op de televisie gezien. Dat was niet de bedoeling maar daar Daar kom ik gewoon niet omheen.
In de bios van 10 voor 5 zijn ook veel 50-Plussers en daarmee bedoel ik al die mensen die ouder zijn dan 60 jaar... Die gaan dan helemaal achterin zitten, de plekken met veel beenruimte. Ik hoor ze ook zeggen dat het een heftige film is want dat hadden ze ook al op televisie gezien. En al bij de eerste heftige scène schrikken ze zich te pletter, zo aan de reacties te horen.


De film:
The Impossible gaat over het waar gebeurde verhaal van een gezin met 3 kinderen, jongens, die tijdens hun Kerstvakantie in 2004 op Thailand worden overvallen door een tsunami. Het gezin wordt uit elkaar gerukt en het verhaal gaat over de onderlinge zoektocht, onzeker of en wie er van hen nog in leven is. Tijdens de zoektochten wordt het leven na de tsunami duidelijk in beeld gebracht. De verwoesting van het landschap maar ook de vlucht naar hoger gelegen delen, de chaos in de geïmproviseerde ziekenhuizen, de drukte. Ook de lijken, de vele gewonden, het verdriet, de lijsten van vermissingen. Alles wordt heel realistisch in beeld gebracht. Nederlandse getuigen die het ter plaatse ook hebben overleefd weten te vertellen dat de film zo realistisch is nagemaakt dat het hen het gevoel geeft dat het ook echt is. "bij het zien van beelden ruik ik het gewoon weer...". schijnt één van die reactie te zijn.
Ik vind het ook inderdaad prachtig in beeld gebracht. Met name de tsunami zelf is ongelooflijk echt gemaakt. Heftige beelden zeg maar, net als destijds ook echt zo was.
Het enige wat me tegenvalt is het heftige camera-heen-en-weer-zwaai-gedoe. Ik ben nogal gevoelig voor die snelle handycam-bewegingen. Word er lichtelijk zeeziek van. Dus van tijd tot tijd hou ik even mijn ogen maar dicht maar dat voorkomt toch niet dat ik met hoofdpijn de bioscoop verlaat.
De film blijft echter indrukwekkend.



Geen opmerkingen: