vrijdag 23 mei 2014

Trimloop - Singelloop Weert 10km

En ik dacht dat Dorie hier zou lopen en dus ook maar ingeschreven, blijkt dat zij wel naar Weert gaat maar daar niet zal lopen. Nou ja, dan loop ik wel alleen.
Omdat het nog ruim 3 uur voor de start is van deze avondloop, kan ik me wel veroorloven om me lekker vol te vreten gevolgd door een middagdutje. Alleen als ik daarna weer ontwaak zijn mijn darmen behoorlijk van streek. 2 Lange toiletbeurten ten spijt is de druk en de pijn in mijn onderbuik nog niet weg als Dorie en Johan me op pikken.

Eenmaal in Weert hebben we ruim de tijd voor inlopen en warming-up. Dat gaat helaas niet van harte. Het voelt allemaal niet zo best, niet zo soepel. De vermoeidheid in mijn benen van de baantraining van gisteren en nog steeds die buikpijn. Tot overmaat van ramp kom ik ook nog adem te kort. Toch nog te veel gegeten, ook al is het ruim 3 uur geleden?
Ik wandel dan maar samen met Dorie en de hond langs het parkoers, op zoek naar de "Start". Nee, tot nu toe is alles maar slecht, beter gezegd, niet aangegeven. Niet waar de inschrijving is en hoe we bij de start van de 10km moeten komen. Met een kwartiertje voor de start loop ik bij Dorie weg om toch wat in te lopen maar dan beginnen mijn darmen hevig te protesteren. Als ik samen met een andere atleet eindelijk de startlijn (ja, geen doek o.i.d.) heb gevonden, vraag ik toch beleefd of ik in een van de kroegen nog even van het toilet gebruik mag maken. Gelukkig hebben ze daar in Limburg geen moeite mee en zo kan ik me nog enigszins ontlasten. Zo heb ik daarna nog mooi 5 minuten voordat we van start gaan.

We starten met een aanloopstuk en komen zo op de Singelronde uit die we 5x moeten afleggen.
Uiteraard start ik zeer behoedzaam en zowat achteraan. Een rondje van nog geen 2km op een stratencircuit loopt wel lekker. Je kunt je elke ronde instellen op wat je nog te gaan hebt en alles lekker op tempo. Maar niet vandaag. Man, man, wat is die buikpijn lastig en na één ronde is het met de ademhaling nog helemaal niet in orde. Ik heb wel 2 roze bunny's in het vizier die ik dan ook als haas gebruik, maar amper door de eerste ronde word ik al gedubbeld. Die man moet dan wel rond de 20km/u lopen, want ik schat mijn snelheid toch nog wel op 10km/u. Omdat er geen kilometer aanduidingen zijn, zelfs geen 5km-punt, is dat echter moeilijk in te schatten.

Meteen aan het begin van elke ronde staan de mensen van de verzorgingsposten klaar met sponsen en met zakjes water. Zo een waarvan je het lipje af moet scheuren en dan aan kunt lurken. Op zich wel handig, lijkt het, want dan kun je die nog wel even meesjouwen en af en toe sippen. Nou nee. De praktijk is toch wel anders. Het lipje maakt geen grote opening in het zakje en ik moet het zakje hard samenpersen om er een beetje water uit te krijgen. Een kilometer verder belandt hij al naast de kant van de weg, bij de andere zakjes die er al liggen.

De tweede poging bij het ingaan van de derde ronde is helemaal een flop. Flipje er af en er komt helemaal geen water uit. Ik moet het zakje helemaal kapot bijten om na 2 slokken de rest maar weg te mikken. Nee hoor, dat drinken gaat niet meer lukken,
En intussen ben ik behoorlijk moe geworden. En ik ben nog niet eens op de helft. Dat wordt consolideren. Was ik vlak achter één van de roze bunny's, nu moet ik ze laten gaan. Bovendien komt Johan me in deze ronde ook al voorbij en dat is erg vroeg.

Na nog een rustige 4e ronde moet ik het in de laatste ronde toch nog iets beter doen. Ik schroef het tempo wat omhoog en warempel passeer ik nog een handjevol lopers. Die hebben het dus duidelijk ook moeilijk. Met nog een kilometer te gaan komt Johan bij me lopen. "Ik heb het nog hard te halen wil ik binnen het uur eindigen...", weet hij mij te vertellen. Ondanks het ontbreken van de afstandsbordjes heb ik echter zelf het idee dat ik het zo rond 58 minuten moet halen. Nou nee, toch niet. Mijn eigen klokje stopt op 59:06. Wel nog binnen het uur en ook bruto (59:14)
Toch is de buikpijn nog steeds niet weg en eerder weer erger geworden. Nee, het was nou niet bepaald een loop die lekker is gegaan. Dat moet ik toch nog wel een keertje overdoen.

Om half 10 verzamelen we ons bij de finish voor de prijsuitreiking. Misschien is Johan wel in de prijzen gevallen en dat blijkt ook inderdaad zo te zijn. Een vreemde prijsuitreiking, overigens.
Voor de heren in alle categorieën, en dat zijn er nogal wat, nl. senioren, 35+, 40+, 45+, 50+, 55+, 60+, en 65+ zijn er geldprijzen beschikbaar. Voor de dames is er maar 1 categorie nl. "Dames" en die krijgen een vlaai.... Emancipatie kennen ze hier niet.
Nog vreemder is de uitreiking er van. Geen geluidsinstallatie en daarom wordt het een onderonsje rondom het ereschavot waar de wedstrijdleiding de boel nog moet uitzoeken en de divers enveloppen met geld nog worden omgewisseld. Geen foto van Johan op de hoogst plek, dus, maar wel € 20,00 rijker.





Geen opmerkingen: