dinsdag 1 juli 2014

The Eye

Nou ja zeg. Heb ik weer.
Ben ik in de Scénic naarstig op zoek naar een rammelend geluid waarschijnlijk onder één van de stoelen, waarbij ik dus zo ongeveer ondersteboven in de auto hang, voel ik iets in mijn oog zitten. Dat kan. Even rechtop zitten en een blik in de achteruitkijkspiegel.
Nou, dat was niet zo'n fraai gezicht. En dan bedoel ik eigenlijk dat het er nogal "eng" uitziet.
Wat dan?
Uit mijn rechter oog lijkt een ader te hangen. Zomaar buiten mijn oog. Een bloedvat dat zelfs tot buiten mijn wimpers hangt. Als ik mijn rechteroog sluit, blijft de bloedbel nog buiten mijn oog hangen.
Dat voelt alles behalve relaxt.
Even naar vrouwlief die aan het werk is en die ik met mijn aanblik ook maar meteen de stuipen op het lijf jaag. Toch maar een telefoontje naar de huisartsenpost en na een lange uitleg (je kent dat wel, paracetamolletje?) mag ik toch komen opdraven. Kwart voor 9 word ik op audiëntie verwacht.


Om 5 minuten voor kwart voor 9 ben ik er. Eerst de handen ontsmetten voor het naar binnen gaan, aldus het briefje op de deur en na aanmelden en legitimeren kan ik in de wachtkamer plaatsnemen.
De nagenoeg lege wachtkamer. Alleen nog 2 vaders met hun zonen.
Er gebeurt niets. 20 minuten lang, helemaal niets, als opeens vader #1 wordt opgeroepen.
Het is kwart over 9 en een moeder met zoon komt binnen. "Ik had een afspraak om 10 over half 9", vertelt vader #2 tegen de moeder, "en ik hoopte dat zoon op tijd geholpen kan worden omdat hij naar bed moet. En zie, het is al kwart over 9...."
Hij heeft geluk want 10 minuten later is hij "al" aan de beurt. En 5 minuten later komt hij al weer naar buiten. Niets aan de hand.
Nou ikke....
Niet dus....
5 Minuten later komt de dokter de moeder ophalen...?
10 over half 10 weer 2 patiënten. Net op tijd voor hun afspraak van 10 over half 10.
Ik zit intussen al een uur in de wachtkamer, als moeder en zoon de huisartsenpost verlaten.
10 minuten later, (wat doen die doktoren toch eigenlijk al die tijd....?) ik mag eindelijk mee.

Maar de dokter is niet alleen. Hij heeft er nog een andere dokter bij. Een dokteres.
Ze zijn dus met zijn tweeën. Dus dan duurt alles 2x zo lang...?
Ik mag plaats nemen op de behandelbank.
Ze bekijken mijn enge oog. Trekken het ooglid omlaag en nog een keer, ieder om zijn beurt een paar keer.
En dan....
Niets aan de hand. gesprongen adertje in het oog, bloeduitstortinkje. Waarschijnlijk door in het oog wrijven of door een vliegje of zo.
Nu was daar geen sprake van, maar ik ben toch benieuwd wat er dan uit mijn oog hangt.
"Nou, op de oogbol zit een dun vliesje. Door de bloeduitstorting komt er bloed tussen de oogbol en het vliesje. Dat veroorzaakt het rood op mijn oogwit. In mijn geval heeft het bloed zich wat uitgestulpt en puilt het eigenlijk naar buiten mijn oog uit. Maar het kan geen kwaad. Het oog zal nog wel even rood blijven maar is vergelijkbaar met een blauwe plek. Het bloed zal langzamerhand weer door het lichaam worden opgenomen.

Daar kan ik het mee doen.
Bij het naar buten gaan,toch nog even om een uitrijkaartje gevraagd. Die moeder kreeg er één zonder er om te hoeven vragen en dan wil ik natuurlijk ook wel gratis parkeren. Met die uitrijkaart is het vlug weg van deze plek des onheils. Kan ik nog net naar vrouwlief, die nu bijna is afgewerkt.

Ik neem de uitgang bij de EHBO. Als ik dan op de Kempenbaan linksaf ga is dat de kortste route naar de Sterrenlaan.
Mis!
Door de werkzaamheden aan de Kempenbaan mag je nu niet linksaf. Rechtsaf is verplicht.
Dan maar bij de Burgmeester van Hoofflaan linksaf. Maar ik twijfel. Het is niet of nergens te zien, maar ik heb het donkerbruine vermoeden dat deze 2 baans weg en de uitvoegstrook naar links nu gebruikt worden voor tegemoetkomend verkeer. Mijn intuïtie is juist geweest. Gelukkig rij ik "rechts" maar ik kom er dan ook achter dat ik helemaal niet meer linksaf de Burgemeester van Hoofflaan in kan. Het wordt daarom rechtdoor, helemaal rechtdoor, eigenlijk helemaal tot voorbij het snelwegviaduct. Alleen had ik dat niet helemaal door. Ter hoogte van de Provinciale weg wil ik dan maar linksaf slaan. Maar dat mag niet. Alleen vindt de verkeersregelaar het nu toch niet druk en laat mij zigzaggen tussen de pionnen de Provinciale weg oprijden. Maar ook hier heb ik echt niet kunnen constateren dat linksaf verboden is.

Enfin, 10 km verder dan normaal, arriveer ik net iets voor tienen bij de Total.
Even verslag doen en dat ik nu pas terug ben van de huisartsenpost.
Vrouwlief is afgewerkt. Nog even geld tellen, en afsluiten....
Thuis gekomen blijkt de uitpuilende bloedbobbel verdwenen. Waarschijnlijk door al dat geruk aan mijn ooglid is-ie achter mijn ooglid gezakt. Ziet het er in ieder geval niet meer zo eng uit.
Poehee, wat een avond.....





Geen opmerkingen: