zondag 6 juli 2014

Trail - Coriotrail Heerlen

Het zou een teamtrail moeten worden. Samen met Dorie, team Dizzy Fields (waarin Duizel en Veldhoven min of meer in verwerkt is) is het de bedoeling de 17,6km trail te bedwingen.
Zo'n 2 weken geleden is de "bijna" afstand al getest tijdens de trimloop van GVAC. Die 16,6km viel toen al zwaar en daarom rekenen we al op tegen de 2 uur voor deze trail. Maar het "slechte" nieuws, voor ons eigenlijk "goede" nieuws, komt met de nieuwsbrief, enkele dagen voor de start. De afstanden blijken enigszins gewijzigd. De 17,6km is verlengd met 2,2km (!) en de 9,4 wordt 9,9km.
Die 17,6km teamtrail is voor team Dizzy Fields niet te doen. Met een telefoontje van Johan wordt geregeld dat we ons terugtrekken uit de teamtrail en voor de solo gaan van 9,9km. Onze ervaring is groot genoeg om te weten dat we dat al niet in een uur zullen halen. We kennen de Zuid-Limburgse trails  intussen al een beetje. Team "De Litsen" Johan & Zoon gaan wel voor de bijna 20km.

Precies op klokslag 9 uur vertrekken we vanaf het Hileind. De locatie ligt helemaal ten zuiden van Heerlen. We kunnen zelfs al de lichtmasten van het stadion van Roda JC zien.
We zijn niet de enige Brabo's. Frans van de Pas zien we, maar ook Gwynny Hamilton van EA. Verder ook nog een clubje van Loopgroep Deurne en een atleet van LOGO. Maar alleen bij de LOGO man en moi is aan het clubtenue te zien voor wie we uitkomen.


Ondanks dat alles goed is geregeld is het verre van professioneel. Dat maakt het allemaal ook een stuk gemoedelijker. Met de omroepinstallatie, een doodgewone megafoon, verstrekt de starter de laatste informatie. O.a. over her parkoers, waar we moeten oppassen, waar de splitsing voor de diverse afstanden zijn, de knalgele wegwijzerpijltjes en het feit dat telkens pijltjes en afzettingen van het parkoers door wandelaars worden weggehaald omdat die vinden dat het bos van hen is. Daar is helaas voor de organisatie niets tegen te doen.
Met als laatste "jullie mogen vertrekken..." gaat de groep van de 19,9km. solo van start. De teams en solo's van de 37 zijn inmiddels al een uur of zo aan de gang. 5 Minuten later is het de beurt aan de 19,9km teamtrail. Nog een paar opmerkingen van de starter en dan mogen ook zij gaan.
Na nog een 10 minuten mogen ook wij, de solo's 9,9km. van start.


Het gaat meteen linksaf over de weg,even omlaag en dan linksaf de weg af. De paden zijn licht glooiend. Met het lage tempo waarmee we gestart zijn moe dat te doen zijn. Ik hou me aan het systeem van St.Oedenrode. Gewoon langzaam weggaan, langzaam op adem komen dan kom ik er vanzelf wel in.
We weten dat we omhoog moeten, zo was ons verteld, maar het gaat nog redelijk flauwtjes omhoog. Flauwtjes voor het begrip van een Zuid-Limburgse trail dan, want na een minuut of 10 zitten opeens op 20% stijging, maar we blijven het rustig aan doen als we, stevig dalend opeens teruggeroepen worden. We hebben een pijltje en dus een afslag gemist.. Allemaal terug omhoog en dan rechtsaf. Opeens lopen we nu helemaal achteraan. Na wat gekronkel komen we opeens toch weer uit waar we net al waren. Even kijken we nog waar we naar toe moeten maar bij het ontbreken van pijltjes dalen we verder af  richting viaduct. En dan, hoe gek dan ook, op het vlakke asfalt van de weg verzwik ik mijn linkervoet zwaar. Nu verzwik ik me wel vaker door gebrek aan enkelbanden maar dit keer is het erg pijnlijk en kan ik zelfs even niet lopen. Even herpakken en hup verder als we nog een man van een ander kant zien aankomen. Waar hij vandaan komt? Nou gewoon , het parkoers gevolgd. Achteraf zal blijken dat we nog een stuk van het parkoers hebben gemist. We hadden eigenlijk beneden aangekomen moeten omkijken. Dan hadden we gezien dat er achter ons nog pijlen stonden....(?)


We vervolgen onze weg. We gaan weer omhoog door een weiland maar ook weer door bossen. De afdalingen waar ik anders zo goed in ben gaan nu niet meer door die enkel. Het kost me veel energie en ik nog steeds niet op adem komen. Steeds meer kom ik en ademnood. Kleinere pasje omhoog, het helpt allemaal niet. Ik weet dat op 6km de verzorgingspost is en dat we misschien al 500m. of meer, te weinig gelopen hebben, maar toch duurt het lang. Waarschijnlijk door dat lange stijgen en ook nog eens heel steil. Het lukt me niet om te herstellen en ik spoor Dorie maar aan om zelf verder te gaan want ik merk al dat ik haar ophoud.


Uit milieuoverwegingen worden in de bossen geen drinkbekertjes verstrekt. Iedereen moet zijn eigen beker meenemen. En ik heb er één aan mijn riem hangen die ik samen met Dorie zal delen. Nu zij voorop loopt zal ze bij de post toch op mij moeten wachten wil ze wat drinken, maar bijna bij de post loop ik maar een tiental meters achter haar.
Een paar slokjes en weg is, meteen weer snel omhoog. Ik moet even bijkomen en sluit me aan bij een aantal dames. Tot aan de splitsing met de 19,9km trail gaat het goed maar dan omlaag moet ik weer voorzichtig aan doen en als we daarna wee omhoog gaan raak ik ze kwijt. Als ik denk dat ik nu wel helemaal achteraan zal lopen stuit ik op een team van de 19,9km. Zij zullen bij de splitsing ook al besloten hebben over te stappen op de 9,9km. Maar zijn 10 minuten eerder vertrokken en lopen nu al achter aan in de korte trail. Dan hoef ik me hier achteraan tenminste niet alleen te voelen. Ik besluit hun tempo aan te houden en dat is toch vaker wandelen is dan hardlopen.
Maar we zijn toch niet de enigen die het moeilijk hebben. Even later gaan we ook het schotse rokje voorbij. Zij wandelt nog langzamer dan ons.
Intussen ben ik al aardig hersteld en dribbel weer rustig achter het tweetal aan, maar als zij weer overgaan tot wandelen ga ik ze toch maar voorbij. Me een vijftal meters voorsprong roepen ze me opeens terug. Heb ik toch weer een pijltje gemist, net op het moment van inhalen. Genoeg geweest, ik blijf vanaf nu gewoon bij hen, loop ik niet meer mis....
Nou dat was te vroeg gejuicht want we naderen "The Wall", het steile stuk waar je m.b.v. touwen omhoog moet. We horen het aan onze voorgangers die de muur enthousiast bedwingen, terwijl wij nog een steile trap aan het bedwingen zijn.. Als we dan opeens weer trailers van links zien aankomen blijkt dat we alweer een afslag gemist hebben en daarmee dus ook "The Wall". En dat terwijl dat eigenlijk het leukste deel van het parkoers bleek te zijn. Nou, dit keer keren we niet om.


Moeizaam vervolgen we onze weg,achter de anderen aan. Ik zie op mijn horloge dat we het uur intussen al zijn gepasseerd. Nog even later en nog één steile trap en een jongedame boven aan de trap moedigt ons aan:, "nog een klein stukje...".
"Echt waar, beloofd.....?", antwoord ik nog,en het is inderdaad waar want de oranje opblaasboog is al zichtbaar. 1u10:16 op mijn klokje en wat ben ik moe.
Ik zie Dorie in gesprek met een paar andere finishers en na me bij haar gemeld te hebben ga ik toch even lekker onderuit. Gewoon op de grond tegen de muur.
Gek genoeg is er geen drank aan de finish en daarom gaat Dorie even terug naar de auto om onze eigen drank maar op te halen. En tegen de tijd dat ze terug is heeft de organisatie toch maar een tafel met drank neergezet. Maar ook met bananen, sinaasappel, chocola,wafels, crackers, ontbijtkoek.

Nu is het wachten op De Litsen. Geschatte eindtijd was pakweg 2 uur, maar of dat zo is met dit parkoers....?  We lopen een stuk het parkoers op om ze tegemoet te lopen. De 2 uur passeren. En nog eens 5 minuten, 10 minuten. Dorie loopt nog verder het parkoers op terwijl ik afwacht, intussen lekgestoken door vervelende steekvliegen. Na een kwartier is ze terug en weer alleen.
We besluiten maar een bankje te nemen en het duur toch weer een kwartier eer we ze eindelijk zien aankomen. Nee, het viel ze, voornamelijk Renier dan, toch ook zwaar tegen. Na de 15 km. heeft het parkoers toch zijn tol geëist. Met bijna 2 uur en 3 kwartier is hun avontuur ook ten einde. Wij blij dat we deze afstand hebben laten gaan.


Conclusie:
Uitslag 9,9km Solo
Dorie 1u06:50.6
Jim 1u10:10.8
We hebben beiden uiteindelijk wel minder afgelegd omdat we wat afslagen hebben gemist. Ik zelfs wat meer dan Dorie.

Uitslag 10,9km Teamtrail
De Litsen, Johan en Reinier 2u42:25.0

Dit was voor mij toch wel het zwaarste en mooiste trail-parkoers wat ik tot nog toe heb gedaan.
Dit vraagt natuurlijk om een revanche.

hier misten we het omdraaien en terug omhoog, maar ja, wie kijkt er nu achterom...?
 en hier mis ik de afslag naar "the Wall" en dus de touwen...
 
Voor alle duideljkheid, JA HIER!!...

En dan is Gwynny Hamilton van EA als 2e geëindigd.






Geen opmerkingen: