dinsdag 2 december 2014

Geen GVAC wegtraining, wel Sinterklaas met de kleinkinderen

Dat komt nu eenmaal zo uit. Elke dinsdag zijn alle 7 kleinkinderen bij opa en oma. En als het dan tegen 5 december aanloopt, dan komt die Goedheiligman altijd eerst even langs het Hileind.
De oudsten, en niet gelovig meer, zijn al dagen zenuwachtig. "Wanneer is het Sinterklaas bij oma?", wordt er al 3 dagen gevraagd. Bij het ophalen van school is ook dat de eerste vraag die mij gesteld wordt. Natuurlijk kan ik dat helemaal niet weten. Ik ben natuurlijk Sinterklaas niet!
Als iedereen op het Hileind is afgeleverd staat er, zoals gewoonlijk, weer de chips, koekjes en drinken klaar. Maar dit keer ook wat extra hapjes. Waarom? Ik weet niet.
Als ik na een verplicht telefoontje weer terug in de woonkamer ben zijn de kinderen buiten in de tuin aan het spelen. "De oudsten vragen hoe het zit met de racebaan. Hoe ver je er mee bent....", vraagt vrouwlief.
Onze schuur wordt nl. het nieuwe domein van de Formule 1. Alleen dat moet nog gemaakt worden. Grotendeels leeggemaakt moet er nog wel wat gedaan worden aan onderstel en dan de bouw van de racebaan. Het schiet even niet op en met de minder mooie dagen snakken de jongens naar dit soort tijdverdrijf. En daarom zal ik ze wel even laten zien hoe ver dat ik er mee ben.

Luuk heeft de schuurdeur al open gemaakt, naar binnen gekeken en met een brede smile de deur weer gesloten. En dus doe ik hem weer open. Nu stapt ook Damian naar binnen en draait meteen om naar buiten. Intussen leg ik uit dat er nog een kast verschoven moet worden, een stellage afgebroken en dat dan tegen de hele achterwand een tafel moet komen waar de racebaan op komt. Intussen wijs ik met mijn armen aan hoe groot de racebaan moet gaan worden. En terwijl ik dat doe staan er al meer kleinkinderen om me heen. Ik sta, terwijl ik sta uit te leggen, nl. midden tussen een stapel kadootjes. En die kleinkinderen zijn zo gek nog niet. Die weten wel hoe laat het is. Voordat ik nog maar iets verder verteld heb zijn de zakken met kadoos al naar de woonkamer gesleept.
Ja, nu is iedereen opgewonden.

Oma nestelt zich op de grond, de kleinkroost er omheen en dan kan het verdelen beginnen en het openen van de pakjes. Maar ook opa en oma komen aan de beurt. De schrijver van dit blog mag zich verheugen op een nieuw paar Asics Cumulus 15. Vrouwlief kan de chocomel voortaan uit een nieuwe mok drinken en samen worden we ook nog verwend met een kussen voor op de bank tijdens de Kerstdagen, vrolijk versierd met flitsende lampjes.
Het uitdelen en uitpakken neemt minder tijd in beslag dan voorgaande jaren, maar die keuze is dan ook bewust gemaakt. Met de groei van het aantal kleinkinderen is de spanning ook te groot als het te lang gaat duren. Maar uiteindelijk is iedereen tevreden. Dik tevreden.

Als ook alle ouders er zijn om hun kroost weer op te halen eten we nog gezamenlijk Indisch. Daarna hebben opa en oma weer rust.
In de slaapkamer worden we toch nog verrast met nog ieder een kado. Voor vrouwlief is er een suncatcher. Een sieraad om voor het raam te hangen. De naam zegt al waar het voor dient. Ik mag me verheugen met wat lekkers, 2 grote chocolade letters "O'. Of het zijn 2 hele grote kerstkransen. Maakt niet uit. Ik eet ze toch op.

 

Mijn kado heb ik alvast maar nuttig gemaakt, vóór de kachel. Staat ie alvast klaar voor vrijdag. 






Geen opmerkingen: