zaterdag 21 maart 2015

De Vrijbuiters - training

Vandaag ben ik er wel uitzonderlijk vroeg. Amper kwart voor 11 sta ik al op de parkeerplek die eigenlijk voorbestemd is aan Jo,die om begrijpelijke redenen tijdelijke nog afwezig is. Waarom vandaag zo vroeg? Simpel. Ik ben welk vaker ruim op tijd klaar voor vertrek, maar in de huidige jachtige maatschappij telt elke seconde en dat betekent dan weer dat ik die "vrije" tijd tot aan het vertrek naar de Vrijbuiters wel nog even nuttig kan besteden. Het gevolg daarvan is dan weer dan ik op het moment suprême steevast in tijdnood geraak. Daarom sla ik die "nuttige " tijdsbesteding vandaag maar eens over en vertrek ik al om half 11 richting het Vrijbuiters-bos.

Ik ben lang niet de eerste. Germaine zit al geduldig in haar Clio te wachten en ook Jan, André en Herman lopen buiten al te ijsberen. Ja te ijsberen, want het is gewoon bar en bar koud buiten de warmte van de autokachel. En dan begint het ook nog wat te miezelregenen.
Als ook Riet bekomen is van de schrik van mijn vroege aanwezigheid, kan ik het startsignaal geven voor de training. En vandaag heb ik weer een bijna complete groep volgelingen met de dames Germaine, Riet, Carla en Dorie en Herman als enige heer, buiten moi, de trainer dan. Monique is nog steeds afwezig vanwege een blessure.
De wandelaargroep bestaat vandaag uit Rien, Jan, André, Co en Jos en bij de dames nog Dorris en Annie. Ontbrekende vandaag is Tini die afgelopen week in het ziekenhuis is opgenomen na ademhalingsklachten

Na de gebruikelijke warming-up en het stukje intensief ge-heen-en-weer, waar alleen Herman, verstandig genoeg, dit keer niet aan deelneemt, gaan we voor de verandering van de verharde weg af. Het kan weer. Inmiddels zijn de modderpaden grotendeels weer terug in de staat van een normaal bospad. Kunnen we meteen ook wat anders doen zoals rond een kring rennen, zowel tegen, als met de wijzers van de klok mee. Na de nodige hardloopstukjes, waaronder paaltje-paaltje, krijgen we een hoosbui over ons heen. Er valt in dit bos met kale bomen nog maar weinig te schuilen. Carla doet dat nog onder haar capuchon en ik heb zoals altijd mijn inmiddels antieke zwarte pet op mijn kruin ter bescherming tegen het hemelse nat. De enige schuilplek die we kunnen bedenken is die van dat hutje langs het fietspad, maar daar eenmaal aangekomen is de regen inmiddels gestopt. Jammer genoeg zijn Carla en ik de enigen die op die plek nog een ree hebben zien weg sprinten. Te laat om het met mijn smartphone als bewijs vast te leggen. Er is nog wel even tijd voor een paar selfies in de schuilhut zelf.


De weg terug naar de kantine volbrengen we zoals altijd nu ook weer met de nodige rekoefeningen en dan zijn we toch weer klokslag 12 uur weer helemaal klaar met de training.
Volgende week zal ik schitteren door afwezigheid vanwege de verjaardag van vrouwlief en de week daarop wederom maar dan samen met Dorie omdat we beiden dan op Texel verblijven i.v.m. de 60km estafette waar we op 2e Paasdag aan zullen deelnemen.

Het weer:
Deze eerste officiële lentedag heeft helemaal niets met lente te maken. Het is erg somber, nu en dan vallen er wat buitjes uit de lucht en de stevige wind, kracht 3, laat de temperatuur van slechts 7ºC voelen als maximaal een graad of 3. Het is dan ook niet zo gek dat iedereen nog aan de handschoen is.

Op de openbare weg aan de rand van het bos, ook nog maar een selfie proberen te maken. Één van personen is op verzoek onherkenbaar gemaakt. Het schijnt nl. dat ene zekere rik vindt dat die persoon nogal (te) vaak op de foto voorkomt.




Geen opmerkingen: