zaterdag 7 maart 2015

Vrijbuiters - niet op de training vandaag maar oppas opa

Al opa en oma hebben we nu eenmaal opa- en oma-taken. Is het niet oppassen, lees babysitten, dan is het wel het als toeschouwer bij de ontplooide activiteiten van de kleinkinderen. Vandaag is weer zo'n dag en meteen ook zo'n dag waarbij beide activiteiten ook nog eens samenvallen.
Vandaag passen we op Jason en Ryan, maar om half 11 heeft Holly een optreden van haar DD-dancers. Dat wordt splitsen geblazen. Oma naar Holly en intussen neem ik honneurs waar als oppasser.

Ik heb de Vrijbuiters al ingelicht dat ze het dit keer zonder mij als trainer moeten stellen.
Om toch een beetje te Vrijbuiteren besluit ik de 32 jongens mee uit wandelen te nemen in "ons" Vrijbuiterbos. Het bos vinden ze sowieso altijd wel leuk.
En zo gezegd, zo gedaan.

Als wij arriveren zijn de Vrijbuiters al even "op pad".
Wij nemen de kleine paadjes door het bos i.p.v. het grote pas. Ik ben hier al lang niet meer geweest. Het ziet er intussen erg slecht uit. Het is één en al modder en niet alleen de paden maar ook de bossen hier zijn bezaaid met omgevallen bomen, afgebroken takken en toppen. Het lijkt wel nog steeds het resultaat van de korte felle kou met ijs en sneeuw in het beetje winter wat gehad hebben en de daarop volgende storm een week later die de laatste resten afgezwakte boomtoppen en takken omlaag heeft gehaald.



De jongens vermaken zich kostelijk. Jason is de baas", vindt hij, en hij zegt welke kant we telkens naar toe moeten. De grote open plek, c.q. akker, midden in het bos, "daar heeft vroeger een boerderij gestaan", legt hij me wijs uit. "En die grote hoop daar, dat is poep van de reuzen", wijzen naar een grote stapel, op mest lijkende, plaggen. Intussen voert Jason ons steeds verder het bos in maar we kunnen, door de modder, de paden niet meer volgen zodat we nu echt dwars door het bos gaan.
Als ik het ver genoeg vind gaan we eerst richting het grote pad om vervolgens richting auto te gaan. Niet dat Jason het daar mee eens is, maar hij weet dan ook niet dat we intussen nog best wel een eind terug moeten lopen. Ryan heeft daar intussen al moeite mee. Of dat komt door vermoeidheid of door een volle broek of beide is niet helemaal duidelijk. Wel houd hij mijn hand stevig vast en terwijl ik probeer er een beetje vaart in te houden hangt Ryan een beetje achterover.
Bij de kantine aangekomen krijgen de jongens hun snoep en een stuk van de traktatie van Dorris ter ere van haar verjaardag.
En dan is het weer terug naar oma's.

Het weer:
Lente. De zon schijnt volop, het waait niet en de temperatuur ligt in de dubbele cijfers, ca. 13ºC.






Geen opmerkingen: