zondag 12 april 2015

Army Urban Run - maar zelf niet mee gedaan.

Vorig jaar deed ik wel mee. Was me wel goed bevallen. Dit jaar zit ik nog met naweeën van eczeem aan mijn benen en heb ik ook niet zo veel zin om zelf mee te doen. Neemt niet weg dat ik er toch naar toe ga. Vooral nu dochter Marcia wel weer mee doet. Kan ik mooi mijn camera weer uit de kast halen.

Vorig jaar waren we er al om half 19 en toen zowat de allereerste. Vandaag meld ik me om kwart over 9 bij Marcia. Ik rij namelijk. En dan zijn we ook zo rond half 10 weer in Oirschot,ware het niet dat Marcia haar iPhone nog vergeten is. Met nog tijd genoeg keren we de Scénic om nogmaals langs huis te gaan. Maar dan zijn we ook echt op pad.
In de buurt van de legerplaats Oirschot begint het al drukker te worden. Sterker nog, er staat een file,wat zeg ik, 2 files voor de slagbomen. Eerst legitimeren en dan mag je verder. Overigens hoef alleen ik een fractie van een seconde iets wat lijkt om een ID te laten zien om te mogen doorrijden. "Achter die auto aan....", wijzend naar mijn voorganger.
En zo worden de 2 rijen auto's voorbij de slagbomen samengevoegd tot één rij en rijden we eerst de parkeerplaats voorbij waar we vorig jaar nog parkeerden maar nu gaan we langzaam maar zeker steeds verder het terrein op. We gaan de sporthal voorbij en pas verderop is een parkeerplaats.

We lopen terug naar de hal. De dames halen eerst hun chip op en daarna het bijbehorend T-shirt.
Terwijl zij in de omkleedmodus gaan,verken ik de omgeving, kijkend of ik al bekenden zie. Inderdaad heb ik al wat GVAC-ers gezien, maar ook enkelen van LOGO en EA, maar ook van iMove.


Het lijkt wel alsof groen de kleur is van 2015.
Eerst was er de klokgebouwloop met een gifgroen T-shirt. De zestig-van-Texel met een groen T-shirt met kraag (?), terwijl de marathon Rotterdam dit jaar ook in groene T-shirts gestoken is en dan vandaag, het net zo gifgroene Army Urban Run T-shirt. En op een enkele uitzondering na loopt iedereen ook in dat shirt. Ik heb nergens gezien dat dat verplicht is want de chip zit dit keer niet in het shirt genaaid. Dat wordt dan weer knap lastig om mensen te herkennen die je wilt fotograferen.


Intussen is het buiten stralend weer geworden. De dikke jas heb ik helemaal niet nodig en zeker niet in combinatie met mijn vest eronder. Heeft natuurlijk allemaal te maken met het hele andere weer wat we gisteren gehad hebben.
Ik maak nog wat foto's, maak hier en daar een babbeltje en bij de start van de 5km schiet ik mijn eerste plaatjes.


Daarna is het positie kiezen voor de "echte" wedstrijd.
Aan de plattegrond te zien zijn er weliswaar 2 kijkposten maar het is nogal wat lopen. Ik besluit gewoon bij de eerste hindernis, de tropco's te blijven en daarna de slootdoorwading, wat dit jaar de één na laatste hindernis is. Ik heb dus nog wachttijd.
In tegenstelling tot vorig jaar wordt er nu om de 2 minuten met 100 mensen tegelijk gestart. En het gaat ook écht om de 2 minuten zodat het bijna een continue stroom van lopers wordt. Met al die groene shirts is het moeilijk om "bekenden" er uit te pikken. Niet voor Sander, want wanneer hij mij spot roept hij:"GROEPSFOTO!...", en terwijl hij zich met zijn groepje opstelt voor de camera volgen er nog meer, en nog meer, en nog meer..... Uiteindelijk staan er 20 mensen geposeerd voor een groepsfoto en weg is iedereen. Eerlijk gezegd ken ik er maar één van en dat is Sander. Maar misschien kom ik er nog wel achter als ik hem op de Facebook pagina van de Army Urban Run plaats.


Jammer genoeg staat bij de slootdoorwading (hindernis #19)de zon pal van voren en moet ik weer wat trucjes met de camera's uit halen om een beetje redelijke foto's te krijgen.
Bij de eerste 2 doorkomers is ook Calvin op de 2e plek. Daarna volgen druppelsgewijs nog enkelen voordat het overgaat in een stroom van groene T-shirts. Pas als de stroom bijna ten einde loopt (denk ik) ga ik ook richting finish.
Daar nog even een foto maken van een paar iMove leden en dan op naar huis.
Dat lijkt toch wat ambitieus. Er staat een lange stilstaande file richting uitgang. We draaien om, terug naar de sporthal. We kunnen beter hier wachten dan in de auto, is het motto. En hier hebben we wat te eten en te drinken. Marcia en ik maken dankbaar gebruik van de aanwezigheid van een frietkar met resp. een kroket met mayonaise en een frikandel speciaal. Carmen gaat voor een ijsje. Die snacks gaan er wel in. En als we hierna opnieuw richting auto lopen is er niet veel van de file over. Bij het uitrijden is het het alleen nog maar even wachten vanwege de verkeerslichten, maar daarna is het op naar huis.

Thuis staat natuurlijk nog een hoop werk te wachten met het bekijken en op internet zetten van de foto's en ik heb al zo weinig tijd.....

Nog meer foto's volgen....,



Geen opmerkingen: