zaterdag 16 mei 2015

De Vrijbuiters - training: met Jo en Rini

Inderdaad. Vandaag meldt Rini zich ook op de training. Voor het eerst sinds zo'n anderhalf jaar. En ook Jo is van de partij. Dorie niet omdat zij nu Bets gezelschap houdt. Ik zal het vandaag wat rustige aan doen, denk ik. Omwille van Jo, maar ook Rini die het bij zijn rentree sowieso rustig moet beginnen, vind ik. Maar ook voor Germaine die na afloop van de vorig keer toch wat vermoeid was.


Rustig beginnen is inlopen tot de eerste stop en dan verder de warming-up oefeningen al dribbelend op de plaats, voordat we weer verder dribbelen tot stop 2.  Na onze oefeningen krijgen we bezoek. Bezoek van een hond. Hel maal alleen, zonder baasje. Nee, hij is niet zomaar achter gelaten, tenminste, dat geloven we niet. Daar ziet hij er veel te goed verzorgd voor uit. En hij hij is lief, erg lief en volgt ons gedwee. Terwijl Riet zich onderwijl ontfermd over de hond, ja, ze zou hem het liefst al mee naar huis nemen, komt in de bocht bij het "schuilhutje" uit een bospad van rechts een wanhopige dame aangerend. Ze is haar hond kwijt en dat wij haar nu toch gelukkig mogen maken. En dat is ze ook. Ze was doodongerust. Het blijkt dat ze aan het telefoneren was toen er opeens een grote hond te verschijnt. 8o Kilo, zo omschrijft ze het beest. En vanaf dat moment is haar hond er vandoor gegaan. Het blijkt dus een "zij "te zijn en geen "hij". Na die hereniging vervolgen wij onze training.


Stop 3 is intussen het vaste patroon van even heftig heen en weer tekeer gaan. Goed om lekker even flink buiten adem te raken, tenminste als je het dan ook nog zo fanatiek doet als de trainer, moi. Voor Rini is dit natuurlijk nieuw maar dat went al gauw.
We vervolgen onze weg naar de verharde weg. voor wat krachtoefeningen voor de knieën, paaltje-paaltje versnellinkjes, een stukje duurloop dribbel en dan moeten we toch echt terug richting kantine willen we niet op de koude koffie komen.


Intussen heeft ook Rini een foto gemaakt waar ik op sta. Na de misser van Herman, vorige week, is dit een herkansing, alhoewel.... Ook Rini maakt ook eerst een "Hermannetje", oftewel, géén foto. Gelukkig controleer ik het dit keer en na een 2e herkansing sta ik dan toch ook op een trainingsfoto.


We zijn net op tijd terug voor het afsluiten van de training. Rini heeft toch iets te veel van zijn hamstrings gevergd maar dat komt wel weer goed. Ik vind zelf dat hij het op een eerste keer het toch best wat minder fanatiek had mogen doen. Volgende week weer.....

Het weer was lekker, hoewel ik vergeten ben de temperatuur te noteren.


Geen opmerkingen: