vrijdag 25 november 2016

Bij de tandarts

Om half 4 is de afspraak dat er een kies geboord gaat worden en één kies getrokken.
De kies die getrokken moet worden is al lang een wens van mij omdat die mij al heel lang problemen geeft. Dat is begonnen met een vulling die er uit kwam. Dit was niet meer te herstellen en dus meer dan een jaar rondgelopen zonder vulling in een holle kies (!). Oké, voorzichtig eten aan de andere kant in mijn mond dan maar. Echter het gebeurt hoe dan ook dat ik ook wel eens aan de linkerkant kauw. De holle-kies-kant. Het gevolg is dat de stukken er letterlijk van af vliegen. Tot op vandaag bestaat de kies alleen nog maar uit de restanten van 2 punten wat vroeger het kauwvlak van een kies was. Bij de laatste controle beurt vindt de tandarts het toch tijd om de kies te trekken voordat het "echt" mis gaat.

Vandaag is D-Day.
Het boren van die ene kies, nota bene boven de kies die getrokken gaat worden, is geen tijd voor vanwege een opkomend spoedgeval. Dat wordt later een keer op een andere datum. Vandaag alleen "even" die kies eruit trekken.

Dat "even" blijkt wel "even" te duren.
"Eerst maar eens wat "anders" doen i.p.v. zo'n zware verdoving waar je alleen maar last van kunt krijgen." Nu weet ik niet wat hij precies doet maar ik voel wel af en toe de prikjes van een naald maar tegelijkertijd lijkt het net alsof hij ook wat anders in mijn mond spuit. In ieder geval mag ik zo nu en dan even de mond spoelen want het geeft een hele vieze bittere smaak in mijn mond. 
Ook nog even een röntgenfotootje, nog wat gefriemel en dan gaat het beginnen.
Hij begint met wat aan de kies te trekken en rukken. "Hij zit al erg los, dus dat moet zo lukken....". Of ik wil aangeven als het pijn doen. "Als het pijn doet? ik ben toch verdoofd, toch?", denk ik, terwijl mijn hartslag wat oploopt. Intussen is het trekken en rukken over gegaan in wrikken. Stevig wrikken. Het ene stuk gereedschap na het ander wordt te voorschijn gehaald. Hij heeft het er zichtbaar moeilijk mee. Anders ik wel. Gelukkig voel ik geen pijn, nog niet. Intussen haalt hij het ene stukje kies na het andere uit mijn mond. "Is veel erger verrot dan ik dacht...", mompelt hij zo tussendoor. En dan eindelijk, 15 verschillende stukken gereedschap verder komt ie los, de wortel die er nog steeds in zat.
Poehee, ik blij, hij blij. "Hij zat veel vaster dan ik had verwacht, heb er zelfs pijn van in mijn handen", laat hij nog weten, maar hij is er in ieder geval uit. Drie kwartier heeft de strijd geduurd. Ik kan me nog herinneren bij de vorige extractie in het ziekenhuis dat de kaakchirurg ook al moeite had met het trekken van een kies. Die zat toen ook muurvast.

Tamponnetje op de wond en nog een paar extra om mee naar huis te nemen en thuis maar aan de paracetamol. Dat zal zeker nodig zijn, want eenmaal uit de stoel begint het vrijwel meteen pijn te doen. Dus eenmaal thuis gekomen gaan er meteen 2 paracetamols naar binnen en maar het bed in om tot rust te komen. Pfoei, nee, dat was geen pretje en nu de zeurende pijn en voortdurende de vieze smaak van bloed en slijm in mijn mond. Gelukkig heb ik vanmiddag mijn buik al helemaal volgevreten voor geval dat. Dit dus.... Hopelijk gaat "het genezen" van de wond niet al te lang duren. Morgen is het uitje met de Vrijbuiters en dat wil ik natuurlijk niet missen.




Geen opmerkingen: