woensdag 14 december 2016

Alweer naar het ziekenhuis - apneu (1)

Vandaag voor de 18e keer dit jaar naar het ziekenhuis. Dit keer het MMC in Eindhoven. Gelukkig niet voor een behandeling maar t.b.v. de voorbereiding van een apneu-test.
Eén van de oorzaken van mijn chronische vermoeidheid, naast de constatering van astma, zou ook wel een kunnen liggen aan apneu. En inderdaad, ik blijk 's nachts geregeld weleens te stoppen met ademhalen. En doe ik dat niet dat zaag ik hele bossen om met mijn kettingzaag-gesnurk. En als dan blijkt dat ik 's morgens na het ontwaken nog niet ben uitgerust, dan zou dat wel eens op apneu kunnen duiden. Zou... En daarom wil de longarts hier nog een onderzoek aan wijden.
En nu sta ik hier om kwart over 6 's avonds al op de parkeerplaats van het MMC in Eindhoven.

Binnen in het ziekenhuis is het anders dan dat ik gewend ben. Het is rustig, erg rustig. Slechts 1 dame achter de informatiebalie, werkeloos, schijnbaar lusteloos of verveeld bladert ze door een tijdschrift of document. De piano staat er verlaten en stilletjes bij.
Ik moet naar 900. Dat zal wel op de 9e verdieping zijn, controleer ik op de informatiezuil. Inderdaad. Richting liften. Uiteraard. En het is nog steeds rustig. Bijna niemand aanwezig.
Ik stap in de lege lift en op 3 stapt er nog iemand in. We kijken elkaar beleefd aan en zwijgen. Op de ping van 9 stap ik uit. Ik volg het bordje 900.
Het is hier zo nog stiller dan in de rest van het ziekenhuis. Ik loop de gang van 900 in. Het ruikt naar ziekenhuis eten. Natuurlijk. Het is ook etenstijd, of geweest. Al lopend kijk ik links en rechts door de openstaande deuren  de kamers in. Overal zie ik in pyjama's gehulde personen, bedekt met kabels en snoeren.  Natuurlijk. Die moeten hier proefslapen. Ik gelukkig niet. Als het goed is wordt mijn slaap T-shirt behangen met, ik weet nog niet wat, en kan ik gewoon thuis gaan proefslapen.
Halverwege de gang is een balie waar 2 verpleegkundigen druk in de weer zijn. Of ik voor de test kom? "Ja, inderdaad, maar ik ben wel erg vroeg, 5 voor half 7 i.p.v. 10 over half. Voor alle zekerheid op tijd vertrokken vanwege het verkeer....", antwoord ik. "Dat zal dan wel de reden zijn dat uw voorganger er nog niet is. Als u wil mag u nu al....". Natuurlijk, dat laat ik me geen 2x vragen. Ik kan er maar van af zijn, toch?

We stappen een slaapkamer in. Het bed is afgeladen vol met koffertjes. Het is erg krap. Even nog wat gegevens controleren en noteren. Alweer, elke keer weer. Alles klopt.
Wat ik weeg? 82kilo met een smile 😀.
Lengte? 1,75m.
Nekomvang? 41-42cm....? Nee, hoor. Daar koop je je overhemden op. Is maar 40cm.
Bloeddruk wordt opgemeten (even niet praten!) 138/89. Klaar om te beginnen.
Ik heb mijn T-shirt al aan waar ik straks in ga slapen.
De verpleegkundige hangt er wat kastjes aan, plakt de buisjes en kabeltjes op mijn T-shirt. Nog een kastje om mijn pols en een sensor om mijn linker middelvinger. Die moet ik thuis zelf nog vast plakken. En dan nog een sensor in mijn neus waarvan de buisjes en draadjes achter mijn oren langs weer aangesloten worden op het kastje aan mijn T-shirt. Maar die sensor mag ik thuis zelf indoen. Ik hoef daar niet zo mee over straat. En overigens gaat het kastje op mijn T-shirt pas vanavond om 10 uur vanzelf aan. Ik kan gewoon naar bed gaan zoals anders, 10 uur, 11 uur, maakt niet uit. Gewoon alcohol drinken als ik dat ook zou doen. Kortom, net doen als altijd. Nou niet helemaal. In de "handleiding" die ik eerder al kreeg staat wel dat ik niet in buurt van iemand moet slapen die ook snurkt want dat zou de test beïnvloeden. (de microfoon in het kastje pikt dan andermans gesnurk op, zou ik dat niet doen). En ja, ik ben niet de enige die hevig snurkt in ons 2-persoons bed. En daarom heb ik thuis, op de logeerkamer mijn tijdelijke slaapplaats alvast ingericht.
Eén van de koffertjes op het bed is voor mij om mee te nemen. Nummertje 2. Of ik morgenvroeg zelf alles van mijn lijf af wil halen en in dit koffertje wil doen. Niet vergeten de vragenlijst in te vullen en dan uiterlijk om 10 uur 's morgens de koffer op 042 (begane grond) weer in te leveren. 12 over half 7 en ik sta weer bij de auto op de parkeerplaats. Heb ik zo toch mooi heel wat tijd gewonnen!

En 's avonds thuis begint om 10 uur het ander ritueel voor het slapen gaan. Het kastje aan de pols aansluiten op de sensor om mijn linker middelvinger en de boel vast tapen.En last but nog least, de sensor in mijn neus en de buisjes en draadjes over mijn oren heen aansluiten op het kastje op mijn borst en alle buisjes en draadjes vastplakken. Ook op mijn gezicht. Poeh. Dat voelt alles behalve comfortabel.
Maar goed. Tijd om uit logeren te gaan in mijn eigen huis....


Geen opmerkingen: