zondag 11 december 2016

Houffatrail - Weekend Houffalize dag 2: de trail, 10km.

Voor de 50km-start van Johan en Reinier zijn we al vroeg op pad. In het pikkedonker is het lastig rijden langs die slingerende onverlichte wegen met aan de ene kant een rotswand en aan de andere kant een eind omlaag. En de weg is nat, erg nat, maar het vriest niet, gelukkig...
Ook bij de start is het donker. In de catacomben van het hotel heerst nog een serene rust. Opvallend, al die atleten die klaar staan voor een zware tocht over 650km waarvan het eerste uur ook nog eens in het donker en bijgestaan door een verplicht gesteld hoofdlampje. Er is maar weinig van spanning of zenuwen af te lezen.
Buiten is het donker, aardedonker. Als er afgeteld wordt is na ""trois-deux-un..." de start een feit. Een stoet van op en neer dansende hoofdlampje paradeert voorbij en op de terugweg naar het huisje zien we diezelfde lampjes in polonaise hoog boven ons hoofd voorbij gaan, bezig aan de beklimming naar 120m hoogteverschil in de 1e kilometer dien ons over een paar uur ook te wachten staat.
Maar eerst nog maar eens terug in bed om goed uitgerust aan onze start van 10km om half 2 te verschijnen.


Het startgebied puilt uit van de, veelal foutief en/of asociaal geparkeerde auto's. Toch rijden we nog de parkeerplaats op. Je weet maar nooit. Het is wel wat manoeuvreren met de Grand Scenic maar we hebben geluk want we mogen de plek innemen van een deelnemer die zijn wedstrijd al achter de rug heeft.
Bij de finish zien we hoe de deelnemers de laatste obstakel nemen, een steile afdaling, nou ja afdaling, het is gewoon een stukje ravijn, bijna loodrecht omlaag. Helaas zijn we net even naar binnen als Marjolijn en Evert finishen. Hun 25km is vanwege de jacht totaal gewijzigd en is daardoor wat korter geworden maar ze hebben het wel binnen de 3 uur geklaard.


Johan belt. Ze hebben het zwaar en Reinier is een keer gevallen. Ze stoppen op de verzorgingspost op 37km. Dat is vlak bij de parkeerplaats. Die zien we niet meer voordat wij moeten starten.
En dan is het aan ons. Nog even samen op de foto en dan zijn ook wij op pad.
Het parkoers aan de start is niet helemaal meer zoals het moet zijn. De slagboom is dicht en er staan auto's midden op de weg geparkeerd en dus zwermen we er om heen, over een hekje een, door de blub. Ikke nog even niet. Ik loop nog wel even over de weg. Iets om maar net zo snel als de rest.
Op advies van Marjolijn zijn we niet, zoals we gewend zijn, helemaal achteraan gestart maar redelijk vooraan omdat we anders bij het begin van de eerste beklimming meteen in de file komen te staan. Met een singletrack omhoog zal dat dus behoorlijk gaan ophouden. En ze heeft goed geadviseerd want we hoeven amper te wachten.
De stijgingshoek valt reuze mee, hoewel het wel lang is. Toch hoeven we nog niet te wandelen.
Ik heb het parkoerskaartje van tevoren verkend en dus weet ik dat we na een dikke 2 kilometer op het hoogste punt van het parkoers zijn. Daarna is het feitelijk veel omlaag en ook wel wat omhoog en omlaag maar over kortere stukken. Oh, wat zal ik me daar later toch in vergist hebben....


Maar nu gaat het nog lekker. Ik voel me wel in mijn element en de afdalingen gaan me weer lekker. Ik hoef tijdens de afdalingen niet bij Dorie te blijven en zal gewoon op zijn tijd even wachten en wat foto's maken. We krijgen een lange en modderige afdaling. Ik stuif omlaag en loop nogal wat mensen voorbij die duidelijk moeite hebben met de glibberige modder tijdens de afdaling. Als Dorie er weer bij is gaan we weer samen verder. We zijn,volgens de GPS van Dorie, de 6km gepasseerd terwijl mijn klokje op pakweg 48 minuten staat. "Met nog maar 4km te gaan moeten we toch gemakkelijk onder de anderhalf uur kunnen blijven", denk ik nog. Maar het parkoers verandert. We krijgen te maken met stevige steile beklimmingen en dito afdalingen. De beklimmingen soms zijn steiler dan een trap en het is zoeken naar grip omdat er intussen al meer dan duizend andere deelnemers ons voor zijn gegaan. Bij de afdalingen blijf ik nu bij Dorie om met de nodige hand en spant diensten haar veilig beneden te krijgen. Ik merk dat het gebrek aan training in mijn bovenbenen merkbaar begint te worden. Omhoog gaat nu al met de handen steunend op mijn benen. Gelukkig gaat het met de ademhaling wel goed, sinds ik de astma-puffers gebruik.


We dalen weer het dorp in en we ruiken de stal, horen de omroeper, maar we worden toch nog eerst de andere kant op gestuurd en we moeten weer omhoog, steil omhoog, maar dan over een asfaltweg. Het gaat nog steeds maar het is hard werken en ik wil gewoonweg niet buiten adem raken. Daarbij is de coördinatie en motoriek van de benen wat minder als die vermoeid beginnen te raken. Boven aan gaan we weer van de weg af weer door het bos en na weer een steile glibberige afdaling komen we uit op de verzorgingspost van de 37km. Blijkt dat ook wij nog een keer naar boven zullen moeten en eveneens de steile afdaling naar de finish ons te wachten staat. En we zitten al op bijna 10km. Het wordt dus wat langer voor ons. Maar voor we aan de laatste beklimming beginnen mogen we eerst nog een weiland over steken. En weiland, tijdelijk ingericht als parkeerplaats maar door onze voorgangers intussen omgeploegd tot een waar modderbad.
Voor de laatste keer steil omhoog en dan mogen we via het ravijn naar de finish. Een deelnemer die ons pas nog is gepasseerd ligt vast op een klein vlak stukje in het "ravijntje". Ze blijkt door kramp te zijn overvallen. Maar wij trailers zijn niet zo flauw. Samen met een stel andere trailers van de 17km die inmiddels ook op de flank van het ravijn zijn gearriveerd helpen we deze dame en Dorie veilig omlaag te komen. En eenmaal beneden zetten we nog even aan om na het bruggetje te finishen. Jaja, Dorie Jansen en Jim Dieterman van Geevak, zoals de speaker GeeVeeAaSee uitspreekt. Met 1u37:51 op mijn klokje hebben we maar liefst 50 minuten over de laatste, naar later zal blijken, 4,5km.gedaan. Dat waren wel 4,5 hele zware kilometers. Veel zwaarder dan ik uit de parkoersgegevens heb gelezen. Maar wel heel erg mooi.


Na omkleden bij de auto nog even samen met Marjolijn en Evert en de rest van ons team nog wat nadrinken in het hotel. Nee, ik ben toch niet echt moe en voel me ook snel hersteld.
Voor het avondeten gaan we op zoek naar een eettentje in Houffalize. Dat valt niet mee. Alles lijkt gesloten of nog niet geopend, op een wijnbar na en dat gaat hem dan ook worden. Een wijnbar, wat betekent dat de keus aan eten nogal beperkt is. Toch slagen we er in voor ieder wat wils te vinden en weet ik intussen ook dat boullets, gehaktballen zijn, echter zijn die totaal niet vergelijken met die van vrouwlief thuis. Het is ook maar goed dat ik me aan de halve haan heb vergrepen. Die was wel goed te vreten.

Na het doucheritueel. terug in het huisje, brengen we de rest van de avond nog met voetbal op tv en een spelletje kaarten door en dan op tijd te bed, uitrusten voor de terugreis morgen. Gelukkig hoeven we pas om 12 uur het huisje te verlaten, oftewel: uitslapen.....

De officiële uitslagen van de 172 gefinishte deelnemers:
Bij de heren 60+ mooi op de 2e plaats geëindigd en zelfs als 1e Nederlander 60+ (voor wat het waard is...)

En Dorie bij dames 50+ op de 4e plek, 2e Nederlandse...


Geen opmerkingen: