maandag 12 december 2016

Houffatrail - Weekend Houffalize dag 3: de terugreis

Is dat zo bijzonder, de terugreis?
Nou nee. Normaal gesproken niet. Maar was is normaal.
Nu heb ik 7 jaar lang een Renault Scenic uit 1999 gereden met een reserveband aan boord.
Sinds september van dit jaar overgestapt op zijn grote broer, een Grand Scenic uit 2007, maar dan zonder reserve band. Dat is modern, ruimte besparend. En dat voor een veel grotere automobiel.
Enfin, nadat we het huisje weer spic en span hebben, gedurende een uurtje wat hebben gekaart in afwachting van de eigenaar die de laatste afrekening komt doen, is het iets na twaalven eindelijk zo ver dat de reis naar huis kan beginnen.
Nog geen honderd meter gereden en ik voel dat het stuur abnormaal trilt. Lekke band vóór? Stoppen, uitstappen, checken, nee, alles in orde. En overigens geeft het display op het dashboard geen lekke band aan. Maar opnieuw onderweg voelt het helemaal niet goed. Ligt toch niet aan het slechte wegdek. Volgens Reinier lijkt het van rechtsachter te komen. En ja hoor! Of beter nee, hè.... Een lekke band. Rechts achter.
En ik heb dus géén reserve band maar zo'n hulp setje.
Nu weet ik wel hoe ik een band moet verwisselen, maar herstellen met zo'n compressortje met een flesje troep.... nog nooit gedaan.
En dan begint het:
Eerst alle, ja alle bagage eruit. Gelukkig regent het niet.
Krik, compressor, banden-herstel-middel eruit, handboekje erbij en eerst maar eens lezen.
Hup de krik eronder en omhoog tot het wiel vrij komt.
Ellen ontdekt een steentje midden tussen de profielen. Inderdaad heeft een scherpe steen zich helemaal in de band gedrukt. De enige plek waar ik op stenen gereden heb is de oprit van het huisje waar we verbleven. Niet zo'n beste oprit, dus...
Compressor aansluiten op het aansluitpunt onder de achterbank.
En dan het witte spul... "Ik wil niet vervelend doen, maar de uiterste houdbaarheidsdatum is 2011...", aldus Ellen. Maar ik heb geen keus. Eerst nog maar een schudden zodat het goed door elkaar zit. Of dat wat uitmaakt weet ik niet. Even nog uitzoeken hoe het slangetje van de compressor op de autoventiel moet. Gelukkig is Ellen daar wat meer bedreven in en dan is het alleen nog maar het potje op de compressor schroeven en de aan-knop indrukken.
Het werkt! Nu nog 5-7 minuten laten draaien, tussen de 1,8 en 3,5bar.
Ik begin de auto weer in te laden.
Er zijn zo'n 7 minuten verstreken als we op ongeveer 2,5bar zitten. Dat moet goed genoeg zijn.
Maar duidelijk sissend ontsnapt er weer lucht uit het gat van de steen, die we er gewoon in hebben laten zitten. We spreken af dat Dorie en ik naar een bandencentrum rijden, die de eigenaar van het huisje bij het ons voorbij rijden aan haar heeft uitgelegd. Misschien halen we dat wel als de andere passagiers niet in de auto zitten. En dus gaan wij vlug op pad. Maar einde links en bij het volgende dorp voorbij het centrum rechtsaf, in termen van de Ardennen, dan ben je zo 10-15km. verder.
Even stoppen langs de weg. Banden check. Hard. Gelukkig. En hij sist niet meer. Natuurlijk niet. Het wiel moet eerst een tijdje ronddraaien zodat de troep het gat dicht. Dorie ziet een man in een tuin aan het werk. De enige levende ziel die we tot nu toe gezien hebben, afgezien van de eigenaar van het huisje dan. Maar het is geen goed nieuws want alles is gesloten op maandag. En dus maar weer terug richting de passagiers die we helaas niet meer tegenkomen. Even Johan bellen heeft geen zin want zijn telefoon ligt bij mij in de auto, het nummer van Reinier heb ik niet en Ellen heeft geen buitenlanddekking, dankzij T-Mobile. Telefoonnummer van Reinier opzoeken in de telefoon van Johan dan? Mis, Dorie weet de code niet om in zijn telefoon te komen. Maar dan gaat de telefoon. Reinier belt mij,want hij heeft wel mijn nummer. Ze zijn een weg eerder afgeslagen en hebben ons voorbij zien rijden. Wij weer omdraaien en al bellend navigeren we naar de plek waar zij ons voorbij hebben zien komen.
Bandencheck. Oké.
We spreken af om eerst maar naar La Roche te rijden op zoek naar een garage of bandencentrum maar eenmaal daar lijkt het ook hier dat maandag Sabbat is. Alles is dicht. Dan maar binnendoor naar huis, max. 80km/u. Eenmaal stoppen we onderweg nog naar iets wat op een garage c.q. bandencentrum lijkt maar na de gesloten poort en verlaten bedrijf te hebben gezien is voor ons de kous af. Ze zijn hier gewoon 's maandag allemaal dicht. We rijden naar huis met 80km/u, binnendoor en af en toe de bandencheck.

Lang verhaal kort....
De weggetjes binnendoor hebben we niet lang volgehouden. De Tom-Tom instellen op "vermijd de snelwegen" houdt blijkbaar in dat ook de 80km-wegen worden vermeden. Zo rijden we onderhand zelfs op karrensporen door weilanden, zo lijkt het, met wegen amper geschikt voor 1 voertuig tegelijk, zo smal. Nee, hier zijn we uiteindelijk toch maar van afgestapt en dan toch maar over de snelwegen, maar dan met 80km/u. Dat is wèl een hele onderneming. Geen enkele vrachtwagen die zich aan de 80km/u houdt en die mij daarom luid toeterend voorbij komen. Maar mijn toeter doet het ook!
Het is wel langzaam, 80km/u met een gewone auto op een autosnelweg waar je 120km/u mag en waar niemand zich aan houdt. De verwachting dat we rond kwart over 2 weer terug in Veldhoven zouden zijn loopt helemaal in de soep. Met nog 1 pitstop t.b.v. bandencheck en wat sanitaire stops rijden we maar helemaal door naar Veldhoven. Nog net geen 5 uur en in de beginnende schemering staan we eindelijk weer op mijn parkeerplaats.... Pfff, wat een lange reis maar wel blijk dat we er zijn. Als de band erger kapot was geweest dan zouden we er nog lang niet geweest zijn, ondanks dat ik pechhulp in het buitenland heb.

Toch maar zo vlug mogelijk achter een reserveband aan gaan, want dat is wel zo prettig.....



Geen opmerkingen: