donderdag 15 december 2016

Weer terug naar het ziekenhuis: apneu (2)

Hoe is de nacht in het logeerbed verlopen? Nou, bepaald wel anders, ja. Normaliter kan ik zowat in elke houding wel slapen maar nu die sensor in mijn neusgaten zit en die draden en buisjes op mijn gezicht geplakt zitten, is het liggen op mijn zij toch een heel andere gewaarwording. Mijn hoofdkussen drukt de sensor zowat mijn neus uit of op zijn minst helemaal scheef. Dat zal de metingen niet helemaal goed doen, ga ik vanuit. En dus wordt het een op-de-rug-lig-slaapje.
Het is dat ik de vragenlijst gisteren voor het slapen gaan al heb ingekeken. Daarom weet ik ook dat ik moet noteren hoe laat ik elke keer wakker ben geweest en hoe laat ik in de ochtend wakker ben geworden.
Om 01:54, door de neus sensor en om 05:00, 06:00 en uiteindelijk om 06:15 omdat mijn biologische klok het wel welletjes vond op de logeermatras....
Dan maar opgestaan en alle apparatuur van mijn lijf af gehaald. Dat gaat niet zo gemakkelijk als gedacht. Die pleisters/tape zijn een stuk krachtiger dan de rollen ducktape die ik in voorraad heb. Eenmaal alles keurig verwijderd kan het het koffertje nr.2 in. Wel nog het vragenlijstje invullen en die kan bovenop de apparatuur, deksel dicht en klaar om terug te brengen.
Geen haast. Ik kan nog gerust een ontbijtje nuttigen voordat ik weer op weg moet naar het MMC.


Eigenlijk is dit de 19e keer dat ik dit jaar naar het ziekenhuis moet. Ik weet niet of dat meetelt want ik hoef eigenlijk alleen mijn koffertje af te geven. Denk ik.
En zo sta ik om bijna 10 uur weer op de parkeerplaats van het MMC in Eindhoven.
Nu hoef ik alleen nog maar naar 041 te gaan en dat ligt op de begane grond.
Het ziekenhuis is weer in bedrijf. Het is drukker. Aan de balies in de entree hal worden weer mensen geholpen. Ziekenhuis personeel loopt rond. Alleen de piano staat nog te rusten.
Ik volg de bordjes weer tot de balie van 041. Die is bezet en ik wacht als 2e in de rij. Het duurt (uiteraard) weer langer dan verwacht. Achter me is inmiddels een lange rij ontstaan. Ik zie door de deur achter de balie dat een medewerkster in de gaten heeft dat het opeens drukker is geworden en ze loopt naar de balie, klaarblijkelijk om de boel te ondersteunen. Een van de mannen uit de rij heeft dat in de smiezen en als een speer rukt hij zich uit de rij en is nog eerder aan de voorkant van de balie dan de medewerkster aan de achterkant. Maar de medewerkster kijk langs hem heen naar mij en weer tot hem: Een ogenblikje meneer....". Nou gaan we het krijgen! En nu naar mij: "Komt u alleen dat koffertje terug brengen? Dan kan u dat nu meteen aan mij geven. Vragenlijst zit in het koffertje? Oké, dankuwel....." En weg ben ik. Toch nog eerder. En op de betaalautomaat van de parkeerplaats ben ik nog mooi binnen de 15 minuten gebleven en ik hoef dus niet te betalen.
Het is nu alleen nog wachten op de uitslag. Wanneer? Geen idee.



Geen opmerkingen: