woensdag 4 januari 2017

In de bios: Lalaland

Een heel ander genre dan waar ik gebruikelijk naar toe ga maar dat ligt er nu dan ook aan dat het hier met muziek te maken heeft. En de trailer doet vermoeden dat het hier een wat musical-achtige film betreft. Dat lijkt vrouwlief ook wel wat en dus maken we er vandaag samen een uitje van. Eerst nog wat uit eten bij een Eindhovens lokale friettent, een bezoekje aan de So-Low voor wat impuls-aankopen en dan op naar Pathé Eindhoven.

De kaartjes moeten aan de kassa worden gekocht want, helaas, een voucher wordt niet door de Pathé-app geaccepteerd. Maar de stoelen nrs. 14 en 15 op de achterste rij zijn nog vrij en daar gaat onze voorkeur naar uit. "Zaal 3 en dat is beneden", aldus de kaartjecontroleuse. En beneden is gewoon op de begane grond, voor alle duidelijkheid 😀
Nadat we ons hebben geïnstalleerd komt een Engelssprekend stel beleefd onze stoelen opeisen. Check op de kaartjes en inderdaad, rij 8 stoel 14 en 15. En wij dan? We hadden al gecontroleerd of we wel de juiste voorstelling hadden gekregen (ervaringsdeskundigheid) Maar hoe kan dat dan?! En wat blijkt, hebben we dus niet de laatste rij maar de voorlaatste rij gekregen. Tja, denk je dan, waarom mag je dan een vrije plek uitkiezen als je die niet krijgt....
En zo verhuizen we naar een plaatsje verder naar voren. Ook niet erg overigens, ware het niet dat we 2 voorgangers krijgen waarvan de mannelijke helft nogal een eind boven de rugleuning uitsteekt. Genoeg reden om vrouwlief maar 2 stoelen verder naar het midden te verwijzen zodat ze tenminste de ondertiteling kan lezen. En de omgevallen popcorn ruimt vrouwlief wel na de voorstelling op, ondanks dat ik haar uitleg dat dat in de bioscopen tegenwoordig heel gewoon is als je dat zo laat liggen..... (NOT!) 😡

De film:
Zoals verwacht begint de film musical-achtig. Een file, zoals je die wel kent op de Amerikaanse highways, en dan stapt zoetjes aan iedereen in de file uit de auto om te zingen en te dansen. Dit slaat overigens nergens op en is alleen maar het begin van de film. Mia (Emma Stone) als serveerster werkend in een eettentje in Warner Brothers Studio's doet verwoede pogingen om via audities ook als filmster aan de bak te kunnen komen. Intussen is er aan de andere kant van het verhaal een man (hoe kan het ook anders), pianist, met een droom om een eigen jazz-establishment te runnen. En ja, de 2 ontmoeten elkaar, 2x zelfs en beide keren ook nog onvriendelijk. Ook dat verandert uiteraard langzamerhand in de loop van het verhaal. Na een eerste muzikale uitstapje met vergezicht over de stad en de nodige dans volgt in de film nog een wat mindere versie maar dan is het wat de musical helemaal gedaan. Niet met de muziek want de jazz musici hoor en zie je wel met daarbij ook John Legend, op gitaar. Eind goed al goed, dat wel maar toch niet helemaal als in een sprookje al hoewel het er even op lijkt. Een kleine twist van de regisseur om de kijker even van de wap te brengen?
Wat moet ik er van vinden. Het is eigenlijk wel wat ik van de film verwachtte. Weliswaar minder musical dan verwacht maar wel met de nodige muziek. En, maar dat is persoonlijk, ik mag het acteer talent van Emma Stone wel. En vrouwlief? Die viel het tegen. Had veel meer musical verwacht. Tja, daar moet ik haar gelijk in geven. Maar we hebben wel weer een uitje gehad.
Wat anderen er van vonden blijkt heel wisselend. Van lovende kritiek tot zowat in de grond geboord. Veelal is dat laatste wel te wijten aan het soort film waar je niet van houdt maar toch naar toe gaat. Laat mij bijvoorbeeld maar geen recensie schrijven over "Goede Tijden Slechte Tijden..." Over het verhaal en de film zelf schrijft Filmtotaal er dit over.
Laatste opmerking: Ik heb totaal geen idee waar de titel van de film op slaat....


Geen opmerkingen: