zondag 29 januari 2017

Trimloop - Joe Man Bosloop Best 5,88km

Het moet vandaag weer de volledige afstand worden.Niet 3 rondes, zoals ik eerst dacht , maar eerst en kleine en dan 3 grote. Maar ik heb er een hard hoofd in. Gisteren voelden de benen bij de Vrijbuiters al erg zwaar. "Dikke benen", is daar de term voor. En ik weer niet waar dat aan ligt. Daarom gisteren maar goed wat geprobeerd weer wat leven in de benen te krijgen.
Het schijnt niet geholpen te hebben want vanmorgen voelt het weer zwaar in mijn benen. Alsof ze zwaar verzuurd zijn. Dat zal er dan wel aan liggen dat ik weer een week helemaal niet gelopen heb, ga ik maar vanuit. Ik zal vandaag ook niet hard gaan.
We herkennen voor de start nog 4 andere GVAC-ers, de een bij naam en de anderen aan het GVAC T-shirt. Als wij voor de start staan zijn we maar met zijn drietjes. Het wordt dus maar een kleine GVAC groepsfoto dit keer.


Helemaal achteraan gestart ga ik, voor mijn gevoel, op mijn gemak van start. Het is best druk en her en der zwermt de groep uit om wat modderige stukken te ontwijken. Nou ja, zo erg modderig zijn die stukken niet en ik kan gewoon rechtdoor er dwars door heen. En inderdaad, zo modderig zijn ze niet. Het scheelt wel, want ondanks dat ik helemaal niet zo hard ga, ga ik er wel heel veel voorbij die links en rechts van de "modderbaden" hun weg zoeken.
Johan komt me voorbij. "Of ik wel droge schoenen bij me heb, want met modderschoenen mag ik niet met de auto mee....", Hij heeft dus gezien dat ik de kortere weg "binnendoor" heb gepakt. En "ja ik heb schone schoenen bij....". We gaan linksaf, opnieuw linksaf langs wat bultjes en dan komen we al bij de weg aan waar na nog 2x links afgaan we al weer richting start en finish gaan.


Het eerste rondje eindigt onder de finishvlag en is slechts een kleine ronde van 960 meter, maar je moet toch minstens 1 grote ronde doen en die beginnen nu. We slaan nu kort na de start al rechtsaf en het parkoers is anders. Wat smaller, hier en daar nog wat ijs en we hebben een bosloop. Er is nog nauwelijks modder. De benen zijn nog steeds zwaar. Sterker nog, ze worden steeds zwaarder. Ik loop vlak achter een dame in oranje maar besluit haar niet meer voorbij te gaan maar een tandje terug. Halverwege de grote ronde moeten via een haarspeld bocht een bult op die, zolang ik de Joe Man Bosloop ken, er in zit. Op de top van de bult zie ik onder Dorie voorbij komen. Zo ver zit ze niet achter mij.
Het parkoers ploegt verder door het bos. Mooi en afwisselend. Soms smal maar voor de snelle nog altijd genoeg plek om te passeren. Ik ben bijna aan het einde van het bos als ik al door de eerste loper wordt gedubbeld. Terwijl hij voor de laatste ronde gaat begin ik pas aan de 2e. Maar soepel is anders. Mijn tempo was al laag maar gaat nu toch nog maar een tandje terug. Toch blijft de afstand tot de dame in oranje even groot. Die moet dus ook langzamer gaan. Op de bult zie ik dat Dorie wat achterop is geraakt. Maakt niet zo veel uit want ik heb al besloten om het, helaas, toch maar bij slechts 2 grote ronden te laten. Mijn benen zijn gewoon niet meer getraind.
Ik stop als mijn klokje 37:57 aangeeft. De "echte" wedstrijdtijd bedraagt echter 38:12.
Dorie stopt ook maar zegt best nog wel een rondje had kunnen doen. Haar tijd is precies 30 seconden langzamer, 38:42.
Nee, helaas, ik had geen zin meer. Mijn kuiten en bovenbenen doen gewoon pijn en krampen. Alsof ik mee gedaan heb aan sprintwedstrijden. Vooral de quadriceps. Op een vrije plek op het bankje laat ik ze even tot rust komen onder het genot van een, aan de finish gekregen,  mandarijn.


En voordat we het strijdtoneel verlaten komen we nog een bekende tegen. Een oude bekende, zeg maar gerust. Paul P. Die hebben we al lang niet meer gezien! Is even uit de roulatie geweest, o.a. door een hernia, maar is al weer aan de gang en dit wordt zijn 21e wedstrijd weer. We zullen hem dus wel weer vaker zien.
Voordat we huiswaarts keren doen we even het paviljoen aan voor een bakje koffie en thee op onze consumptiebon. E nee, ik heb geen consumptiebon omdat ik dacht dat we meteen naar huis zouden gaan. Ik heb daarom voor een medaille gekozen. Dat is in ieder de helft goedkoper dan die koffie. Maar of we achteraf wel zo blij waren... Het is loeidruk in het paviljoen en de bediening is best wel, eh, lastig. Het duurt meer dan 10 minuten eer Dorie de koffie en thee heeft weten te bemachtigen. En dan nog is het de vraag waar je het kunt opdrinken. In ieder geval alleen maar staand, zo druk is het. We vinden nog wel even een plekje bij de deur maar eenmaal het vocht naar binnen gaan toch maar vlug richting huis.


Het weer: Best wel zacht en droog. Alleen is de temperatuur van 5ÂșC niet echt merkbaar omdat de gevoelstemperatuur nog maar net boven het vriespunt ligt.





Geen opmerkingen: