zaterdag 14 januari 2017

Vrijbuiters - 1e training van 2017


Dit is in de historie van de Vrijbuiters nog niet eerder voorgekomen. Niet zo zeer dat we in het 2e weekeinde van het nieuwe jaar pas de eerste training hebben, maar dat de 2 voorgaande weken ook al geen training is geweest. En dat allemaal te danken aan de feestdagen die ongelukkigerwijze in de weekeinden vielen en met de slechte weersomstandigheden, lees gevaarlijk glad op de weg door sneeuw, ijs en ijzel en verkeershufters. Ja, ja dat laatste telt ook hard mee want ook al heb ik niet zoveel problemen om toch met de auto de weg op te gaan, met al die idioten op de weg lijkt het me verstandig om mijn auto maar veilig thuis te laten. En dan zie ik 's avonds op de televisie nog een paar dash-cam beelden van auto's op de snelweg, rustig 50-60km/u over een bereden sneeuwlaag, als er links met meer dan 80km/u een vrachtwagen voorbij raast. En als die in een slip raakt.... En wat te denken van die verkeershufters die voor hun verjaardag een keer een slipcursus cadeau hebben gekregen en nu al menen de nieuwe Rob Slotemaker, Jan Lammers of Max Verstappen te zijn. Die wil je echt niet tegenkomen. Die zie je wel op het journaal langs de kant van de weg, in de vangrails of op de kop of sterker nog, bij "Idioten op de Weg".
Maar ik dwaal af....


Terug naar de werkelijkheid. Hoewel er mensen bij zweren dat het niet meer mag doen wij het toch nog, vandaag, op 14 januari, elkaar "de beste wensen" toewensen. We zijn niet helemaal compleet. Dorie is er wel maar die gaat weer weg zodat Jo er straks bij de groepsfoto bij kan zijn. Verder ontbreken Monique en Ko nog.
Wat over-tijd beginnen we dan toch aan de training. Riet, Hans Herman en ik.

Het fietspad is wat glibberig door sneeuw en ijs en we lopen ook meer op het besneeuwde bospad. Er ligt wel overal sneeuw maar het is ook overal wat natjes. Daarbij dooit de zon de sneeuw op de takken waardoor het overal in bos "regent".
We werken de eerste 2 stops af. Hans neemt ook van mij een foto zodat ik er ook een keer op sta. Voor het intensieve deel doen we een estafettetje. We lopen naar de weg aan de rand van het bos. Na wat lunges en squats gaan we in eigen tempo richting 2e bocht. Vorige keer dachten we al dat het niet zo ver was als dat we in eerste instantie dachten. Nu herinnert Herman mij er aan om toch eens te klokken. Volgens Hans zou het een meter of 600 zijn terwijl ik denk, naar aanleiding van de vorige keer, dat het niet meer dan 400-500m moet zijn. Enfin, ik start mijn stopwatch en we vertrekken. Hans en ik lopen naast elkaar en schatten onze snelheid in op 10km/u, misschien ietsjes meer? Echter komen we bij de 2e lantaarnpaal aan in 1:57. Dan kan het helemaal niet zo ver zijn, toch?
Thuis ga ik dat wel uitrekenen en stel dat we iets boven de 10 per uur hebben gedaan dan zou het goed slechts 330 meter geweest kunnen zijn, omdat we dan met die tijd 10,15km/u hebben gelopen. Dat kan dan wel kloppen. Dus ongeveer 330 meter.
Wij lopen intussen rekkend en strekkend terug naar de kantine,


André is jarig geweest. Op 2e Kerstdag al, tijdens de Kangoeroeloop in Vught waar hij nooit naar toe kan, en vandaag kan hij eindelijk trakteren.
Terwijl de zon fel schijnt, zo fel dat de bomen lijken te roken door de straling van de zon, genieten wij van de appelflappen. Tegelijkertijd lijkt het wel alsof het regent. Het is de dooiende sneeuw op de boomtoppen en takken die dat  veroorzaakt. Eerlijk gezegd heb ik dat op deze wijze nooit eerder gezien of meegemaakt. Dat moet natuurlijk ook op de foto.

En over foto gesproken, die moet ook nog gemaakt worden: De groepsfoto. Maar niet met die felle zon. En dus kies ik er voor om dit keer onder de hoogspanningsmast te gaan staan. Daar is het schaduw en toch genoeg licht. Terwijl de Vrijbuiters nog driftig aan het buurten zijn, installeer ik de camera en het statief. Maar in die korte periode van statief neerzetten en de Vrijbuiters roepen voor de foto, inclusief Ko, die inmiddels ook is gearriveerd, en dat kan goed amper 5 minuten geweest zijn, is de zon aan de heldere hemel plotsklaps verdwenen en hebben donkere wolken zijn plaats ingenomen. Waar die donkere wolken zo snel vandaan komen?
Vlug de foto nemen, en nog een paar, en dan nog een paar met de flitser, je weet maar nooit. En het begint te regenen dus vlug opruimen, inpakken en dan kan iedereen weer naar huis.
 De foto is dus nog niet af. Daar  moet ik achteraf Dorie en Monique nog bij "shoppen". Dan moeten ze er volgende keer ook wel bij zijn.

Helaas vallen de groepsfoto-foto's tegen. Om de een of andere reden zijn ze niet scherp. Was wel scherp gesteld maar net alsof de foto heel ver weg genomen is en als je dan inzoomt blijft er weinig over. Gelukkig is één van de flitsfoto's wel redelijk en die gaat hem straks dus worden. Maar dan zijn we toch al weer een week verder.


En de voorlopige groepsfoto waar Dorie en Monique nog op ontbreken.


Geen opmerkingen: