zaterdag 11 februari 2017

De Vrijbuiters - training, maar ikke niet....

 
.... nee helaas. Afgelopen donderdag tijdens mijn werkzaamheden bij het sluiten van een grote zware poort is deze tegen mijn hiel van mijn rechtervoet gestoten. Even niet goed ingeschat, klaarblijkelijk. Gevolg: een behoorlijke pijnlijke rechterhiel. En dat ondanks dat ik mijn veiligheidsschoen (altijd) aan heb. Maar die hebben wel een stalen neus maar geen stalen hiel. Thuis pas de schade geïnspecteerd en die valt op het oog best wel mee. Geen open geschaafde hiel, zoals het wel voelt, maar een soort blaar en een gevoelige plek, waar de poort tegen mijn hiel is geslagen. Uiteraard gaan de schoenen eventjes niet meer aan. Laat de hiel maar even rusten.

Vrijdag en de pijn lijkt al een stuk minder. Voor wat thuiswerk kies ik dan maar voor wat gympen. Lijkt me wat gemakkelijker dan die veiligheidsschoenen. Maar wat valt me dat tegen. Ik heb ze nog geen minuut aan of de brandende pijn van een blaar op de rand van achterkant van de schoen schiet door mijn rechtervoet. Oei oei, alsof ik een enorme blaar op de achterkant van mijn voet heb. Nee, die schoenen gaan voorlopig nog niet aan. Het voelt daadwerkelijk alsof ik enorme blaren achterop mijn voet heb ten gevolge van nieuwe en te kleine schoenen. Daarom toch nog maar even die ruime veiligheidsschoenen aan, als het moet.

Dat is dan ook meteen maar de reden dat ik me voor de training bij de Vrijbuiters afmeld. Nee, ook wandelen heeft dan weinig zin, terwijl dat nu, nu het bos weer omgetoverd is in een sneeuwlandschap, best wel weer pittoresk geweest zou zijn.
In de plaats daarvan kom ik alleen nog maar op de koffie. Moet ook wel, want ik heb de koffie mee en die moet ik vandaag dus weer vers komen brengen.

Het is niet erg druk bij de Vrijbuiters. Ik zie alleen André, Jan, Rini en Germaine. Maar ik zie ook al Riet, Carla en Herman terug van de training. Die zijn vandaag snel klaar. Er zal heel veel van de 2 potten koffie over blijven. Dat is zeker.
Eenmaal de krat met koffie en thee op het smalle tafeltje geïnstalleerd vraag ik hoe de training was. Dat had ik misschien beter niet kunnen vragen. Blijkbaar is er het een en ander voorgevallen. Oei. Daar had ik niet op gerekend. Ik weet er het fijne niet van en er wordt verder ook weinig, zeg maar gerust niet, over gesproken en iedereen gaat ook vroeg zijn eigen weg.
Alleen Germaine en ik praten nog even na over haar gezondheid en het feit dat ze 18 april geopereerd gaat worden en een nieuwe heup krijgt. Nee, hardlopen is voor haar nu echt definitief van de baan.
Ik wacht met vertrekken tot ook Germaine veilig en wel het besneeuwde landschap heeft verlaten en volg haar de Locht op richting Veldhoven.
Ik zie en/of hoor over het hoe en wat wel bij de volgende trainingen ga ik vanuit. Volgende week ben ik in ieder geval weer present, mits me natuurlijk niet weer iets overkomt. 😉


Geen opmerkingen: