zaterdag 18 februari 2017

De Vrijbuiters - training

Ik ben lekker op tijd. Dat kan je niet van Monique zeggen, maar die is met de fiets. De klok heeft de 11 uur al gepasseerd en ze is nog haastig bezig haar van haar broek en jas en muts en bril te ontdoen, maar ik sta al met haar loopjasje klaar en ze hoeft alleen nog maar haar armen er in te steken en we kunnen gaan. Voor alle zekerheid leg ik haar bril toch maar op een richeltje in de Grand Scenic. Hij zou er met het openen van de klep eens ongemerkt uit vallen. Ook daar heb ik helaas al ervaring mee gehad.
Nu Monique zo ver is, zijn we met zijn vijven om de training te doen: Riet, Carla, Monique, Herman en ik. Bij de wandelaars is het ook wat drukker met Germaine, Dorris, Annie, Jos, André en Jan. Dorie is er vandaag niet bij omdat ze naar Jo gaat zodat hij straks op de koffie kan komen.

We werken de 1e en 2e stop warming-up af. Ik doe zelf ook mijn best want de temperatuur valt mij best wel tegen. Waterkoud zullen we het maar noemen. Ik ben in ieder geval blij met mijn handschoenen.
Richting het intensieve stuk hebben we het even over de film "Still Alice". Die hebben ze ook gezien. "Nou,zo voel ik me de laatste tijd ook....", Tjee wat vergeet ik veel namen, hoewel iedereen dat wel heeft. We zijn het er wel over eens dat de dementie en Alzheimer, want daar hebben we het over, het ergste is, of zal zijn, als je het zelf beseft. Als dat voorbij is, is dat eigenlijk alleen nog voor de mensen om je heen.
En dat besproken hebbende zijn we aangeland bij het zandpad waar we weer stevig heen en weer moeten. Nou ja, stevig, nou ja, moeten. Ik zet een parkoers uit. 15 Grote passen en nog maar 2 er bij zodat de streep precies bij de putdeksel uitkomt. Voor we beginnen willen we echter wel even wachten op 2 wandelaars en hun hond die op ons pad aan komen wandelen. We beginnen even een praatje met hen, voornamelijk vanwege de mooie hond. Een prachtige witte herder, Zwitserse herder, verduidelijkt de mevrouw nog extra, met een leeftijd van 13 jaar. Een hele mooie vriendelijke en goed verzorgde hond. Van haar zoon, laat ze nog weten. En vervolgens gaan wij met onze training verder. 4x Heen en weer en elke keer bij de streep de grond rechts aantikken. Daarna even pauze en vervolgens het zelfde maar dan links. Het lijkt helemaal niet veel en de afstand is iets meer dan 15 meter en toch hijgen we ons de longen uit het lijf. Het blijft een inspannende oefening.


We vervolgen de training naar de weg, doen de lunges en squats, een stuk hardlopen in eigen tempo en eenmaal weer op de terugweg nog de nodige molenwiekoefeningen voordat we na een dribbelsessie overgaan tot het rekken en strekken. Nog een paar balansoefeningen voordat we het laatste stuk naar onze kantine afleggen voor de laatste ademhalingsoefeningen. Vooral het diep inhaleren en 10 tellen vast houden hakt er na zo'n training toch wel even in, en ja, dat moet ik altijd al doen bij het puffen.


Na de koffie is het weer gedaan voor vandaag. Alles lijkt weer koek en ei. Tja we bestaan niet zomaar bijna 40 jaar. Volgende week is er gebak van Monique die op 12 februari aan haar 60ste levensjaar is begonnen, oftewel 59 jaar is geworden đŸ˜„. Dan is het wel al carnaval maar dan kom ik toch, speciaal voor het gebak. Wie weet, kom ik misschien wel 2x...

Maar eerst gaat thuis gekomen nog de telefoon. "Met Monique van de Vrijbuiters". Nu ken ik niemand met die achternaam maar het is al gauw duidelijk dat Vrijbuiter Monique haar bril kwijt is. Of die misschien wellicht nog in het bos ligt. Heb ik daar even goed nieuws dat die bril nog steeds keurig en veilig op dezelfde richel in de Grand Scenic ligt, die nu voor mijn deur geparkeerd staat. Of het goed is dat ze hem meteen komt ophalen? Ja natuurlijk. En een kwartiertje later staat er een superblije Monique aan de deur. "Want hij was net nieuw, weet je..."


Geen opmerkingen: