zaterdag 25 februari 2017

De Vrijbuiters training

Ongelooflijk, maar het is al bijna half 11 als ik nog wakker moet worden uit een diepe slaap. De koffie staat al klaar op mijn nachtkastje, daar net neergezet door degene die me ook uit mijn coma heeft gehaald. Maar de koffie is nog te heet. Daarom maar eerst naar de badkamer voor een spoed ochtend-ritueel. De kleine boodschap, de puffers en pillen, de tanden, de grote boodschap, de sportkleren en ai, de sporttas nog niet klaar gezet. Vlug toch nog de koffie achterover en dan is het al kwart voor 11 als ik "daag...", zeg tegen vrouwlief.
De klok in de Scenic geeft 11:47 aan als ik hem in beweging zet.
Rustig, rustig... nou niet te hard gaan rijden. Dat is nog best te doen. Natuurlijk staat op de Broekweg de oud-papier-ophaal-wagen midden op de weg stil. Pfff.... gelukkig hoef ik niet zo lang te wachten. Scheelt wel als ik net doe alsof ik geen haast heb.
Het verkeerslicht op de afslag naar de Kempenbaan is al groen als een dure Mercedes tergend langzaam de bocht naar rechts neemt. En ik in "Max Verstappen"-stijl er buïten om voorbij ga, gas erop tot aan de max. En dat is 70 per uur.
Het is zelfs nog geen 10:55 als ik Koningshof voorbij rij. Ik zal dus mooi op tijd zijn.

De jas uit, telefoon in de pocket, auto op slot en we kunnen gaan! Het is op mijn klokje precies 11 uur.
We zijn vandaag met zijn zessen. Naast de dames Riet, Carla en Monique en de heren Herman en ik, is ook Hans weer eens van de partij. Zeker de laatste zaterdag van de maand?
Ik had al wel vernomen dat hij in de tussentijd al weer enkele keren naar het ziekenhuis moest, nog wel per ambulance maar nu hij van zijn medicijnen af is gaat het hem een stuk beter. Dit is dan de verkorte versie van het hele verhaal uiteraard. Verder geen idee waarom Dorie er niet bij is.
De wandelaars bestaan uit André, Jan, Rini, Jos, Annie en Germaine.
Ikzelf ben erg moe,waarschijnlijk door het lange doorslapen en het snelle wakker worden tot en met de aankomst in het Sprankel-bos. Dat is meteen te merken aan de warming-ups. Ik hijg nu wel behoorlijk.
Carla heeft afgelopen week last gekregen van haar knieën. Waarschijnlijk ten gevolge van de links en recht aantikken op het intensieve deel. Een verdraaide knie of zo. Zou kunnen, maar je mag je knie eigenlijk juist niet draaien. Na de 2 warming-up stops doen we voor het intensieve deel met 2 groepjes van 3 elkaar aflossen. Estafette. Verder lopen we weer naar de verharde weg en een stuk in eigen tempo van de boerderij in de bocht tot aan het 2e fietspad. Nog de nodige krachtoefeningen en rekken en strekken en balanceren en als we bij de ademhalingsoefeningen onze laatste adem hebben uitgeblazen is het alweer precies 12 uur. Alsof ik het er om gedaan heb. 😁

Meteen maar de autocorrectie op de Samsung van Germaine uitgeschakeld. Dat vind ze wel zo fijn.
En dan is er de vlaai van Monique, in precies 12 stukje want we zijn ook met zijn twaalven. Maar dat is dus niet waar want intussen is ook Ko op de koffie gekomen. Hoe dan ook, het is wel zo geregeld dat toch iedereen een stukje vlaai heeft gekregen.
Veel tijd heb ik vandaag niet want het is carnavalszaterdag en dan is er de kindercarnavalsoptocht in Veldhoven. Zo lang de kleinkinderen daar nog in mee lopen hebben wij, grootouders, de plicht om ze luidkeels te complimenteren en te applaudisseren wanneer ze in de optocht voorbij komen. En daarom vertrek ik vandaag op tijd. 


Geen opmerkingen: