zondag 12 februari 2017

Trimloop - Bergrun Vijlen 10km-trail

Grappig, die benaming. "Bergrun".
Officieel zou er volgens mij een streepje tussen "berg" en "run" moeten staan. Aan elkaar klinkt het helemaal raar, een half Engels en half Nederlands woord. Dus zou het eigenlijk mountainrun of bergloop moeten heten, toch?
Hoe dan ook, voor deze trail hebben we bijtijds ingeschreven omdat de na-inschrijving maar liefst 8 euro duurder zou zijn. Bij deze 2e editie bestaat er ook de mogelijkheid om naast de 30km-estafettes de afstanden 10 en 30km als solo af te leggen in plaats van als team. En daar gaan wij dus voor. En wij, dat zijn Anja, Dorie, Ellen, Johan en ik.
We hoeven niet zo vroeg weg. Onze start is een half uur na de start van de 30km estafette, om half 2.
Het is ter plaatse even puzzelen hoe Johan de Golf Plus moet parkeren. "Op het grasveld met de neus naar voren....". Dat blijkt niet mee te vallen en ook erg onlogisch te klinken. Na wat slipsporen in grasland te hebben getrokken parkeert Johan toch maar in de buurt van de toegangspoort, maar pas als de passagiers zijn uitgestapt. Leek ons wel beter om even wat minder gewicht in de schaal te leggen.


Er is geen kleedlokaal en daarom moet de verkleedpartij maar in het campingrestaurant plaats vinden. Gelukkig zijn we al zo goed als trailklaar en hoeven alleen de schoenen nog aan, de nummers opgespeld en voor zover van toepassing, de waterrugzak om. Intussen zijn de estafette en de 30km solo van start gegaan. Ik zie het blonde kopje van Maud op het GVAC-tenue voorbij rennen. Ja, we zijn niet de enige GVAC-ers hier. Samen met Suzanne en Inge vormt Maud het "team GVAC" dames estafette team. Een estafette leek ze wel leuk, niet in de gaten hebbend dat het hier een trail betreft. Toch net iets anders dan een cross, hebben ze zich al laten informeren. Enfin. Ze laten zich wel verrassen.


Het is voor ons ook bijna zover. De tas afgegeven bij het bagagedepot kunnen we ons naar de start begeven. Volgens de voorinschrijving zullen we al zeker met 177 deelnemers aan de start staan. Voor het startdoek lijken dat er eigenlijk helemaal niet zo veel.
Vanaf de start naar de weg is het even omhoog en dan gaan we stevig omlaag. "Laat maar rollen", aldus Johan. Nou, daar doe ik niet aan mee. Ik kan best snel afdalen maar niet tijdens de eerste 10-12 minuten van een trimloop. Nee, dan moet ik nog gewoon rustig inlopen. En zo loop ik eventjes helemaal achteraan, samen met een man in geel. Ik daal op Anja neer en de man in geel blijft bij haar lopen terwijl ik in het zelfde tempo achter Ellen aan ga. Na een paar honderd meter, voorbij het schapen-weilandje, gaan we haaks rechtsaf. Nu gaat het beginnen. Eerst nog rustig dribbelend omhoog en uiteindelijk haaks rechts en dan begint het "echte" werk en gaat de dribbel al langzaam over in de wandel. In de omschrijving van deze trail hebben we al kunnen lezen dat we te maken krijgen met de langste klim van Nederland en het hoogteprofiel laat sowieso al 2 lange klimmen zien. Eén van zo'n 1½km en één van ruim 2km. Met daartussen ook de nodige klimmetjes en afdalingen maar van de hoogste top af ook nog een lange afdaling. Wel wacht op de laatste kilometer nog een flinke klim naar de finish, heeft men ons bij de start al ingewreven.


Intussen valt er niet zo veel hard te lopen, zo omhoog gaand. Voor ons levert dat niet zo veel op en dus wandelen we op de meeste stukken en op de wat vlakkere gaan we even in jogging tempo over. Ellen en Anja hebben het al zwaar omhoog. Terwijl Johan telkens vooruit loopt, wachten Dorie en ik de dames telkens op. Maar het wordt steeds zwaarder en Ellen, lichtjes in de lappenmand, heeft het er maar moeilijk mee. Ze zegt het niet maar het lijkt er op dat ze het liefst zou willen omdraaien. Ik hou haar gezelschap omhoog. Altijd prettiger dan alleen naar boven moeten naar degenen die op je zitten te wachten. Intussen worden we al ingehaald door de 2e lopers van de estafetteteams.
Maar eenmaal boven mogen we weer omlaag. Iets voort mij. Lekker door de modder stuif ik weer omlaag. Johan is al een eind vooruit. Af en toe wacht ik op de dames, even een fotootje schieten. Het is een lange afdaling en we blijven door estafettelopers ingehaald worden.


Het wordt tijd voor de 2e lange klim. Ook nu dribbel ik met Dorie eerst een eind omhoog en bij onze eerste stop houdt Dorie Ellen gezelschap. Ik loop af en toe vooruit en sluit weer bij hen aan als ze voorbijkomen. We lijken de Litsen kwijt te zijn, maar even later zien we Johan weer. Een eindje verderop staat Anja al bij de verzorgingspost. We zijn inmiddels bijna op het hoogste punt van het parkoers beland. Het is nu de beurt aan Johan om Ellen gezelschap te houden. We slingeren nog wat omhoog en omlaag en komen zowaar nog over een stukje openbare weg. In een bocht met een mooi uitzicht over het Zuid-Limburgse heuvelland gaan gaan we weer van de weg af en beginnen we aan de lange afdaling. Johan is weer vooruit gelopen en uiteindelijk ga ik er ook maar achteraan. De afdaling is lang maar niet gevaarlijk of zo en dus kunnen we allemaal, behalve Anja dan, in stevig tempo omlaag. Ik ben Johan ook voorbij gegaan en daar, waar het pad al even is overgegaan in verharde weg wacht ik weer even op de achterblijvers. Die zijn overigens niet zo ver weg en ook Ellen is inmiddels goed hersteld. Anja volgt op gepaste afstand. En dan zien we Inge van Team GVAC al aankomen. Zal ze ons toch nog inhalen!
Terwijl ze ons voorbij raast schiet ik nog vlug 2 foto's. "Ze had het af en toe best zwaar", laat ze ons later weten, maar toen ze ons zag en haar aanmoedigden, kreeg ze wel  weer een enorme boost. Kijk, en daar zijn wij nu voor 😀


De verharde weg volgend, komen we langs een bruggetje over de rivier de "Kleine Geul", zoals ik die even heb moeten Googelen. In afwachting van Ellen en Anja poseren Dorie en ik hier even voor de fotograaf.
We vervolgen de weg en moeten weer door een draaihekje een weiland in. We zien nu niet zo veel gele pijlen meer, maar een, tot modder vertrapt, schoenen-spoor in het gras verraadt welke kant we op moeten. Nu weer samen met Dorie voorop, lopen we langs de meanderende Kleine Geul tot een brede modderbeek ons pad kruist. Ikke,er dwars door heen, Dorie wat voorzichtiger, en even verderop weer zo'n modderbeek maar daar ligt zowaar ergens een evenwichtsbalk er over heen gelegd. Dus dat wordt een koud kunstje. Maar als ik achterom kijk, zie ik dat Dorie is terug gelopen naar de rest van team Duivelein, die nog aan de andere kant van de modderbeek staan te worstelen met de vraag hoe aan deze kant te komen. Kunst en vliegwerk, dat is het, maar uiteindelijk komen ze dan ook bij de evenwichtsbalk terecht. Nee, dat blijkt niet voor iedereen weggelegd en gek genoeg gaat voor sommigen toch de voorkeur uit dwars door de modderbeek.


Enfin, we kunnen verder over het voetsporen modderspoor. "Denk eraan...",  herinner ik ons team nog even, "...dat ze aan de start verteld hebben dat er nog een behoorlijke klim voor finish te wachten staat....". En een stukje verder gaan we door, alweer een draaihekje, het weiland weer uit. Dan draaien we een pad op. Het is duidelijk dat dit de laatste klim wordt. We dribbelen eerst nog wat, maar bij het zien wat we nog omhoog moeten afleggen gaan we toch ook maar over in de wandelpas. We zijn hier nu niet de enige in. Een loper voor ons doet het ook maar die is bezig op de 30km solo. Boven aan het einde van het pad weten we dat het niet zo ver meer is. Maar dan moeten we toch eerst nog de laatste extra meters klimmem, over de parkeerplaats-weiland, langs de Golf Plus af en als we de verharde weg hebben overgestoken, dalen we het stuk af van waar we gestart zijn richting finish/start. Uiteraard zoveel mogelijk naast elkaar, als team Duivelein. Helaas klopt er in de uitslagen daar bar weinig van. Dat doen we wel met onze eigen klokjes in 1u34:56. Het scheelt dus wel als er niet met chip gemeten wordt. Zelfs van Dorie weten ze geen tijd te noteren. Tja, hoe moeilijk kan het zijn als je met 5 mensen tegelijk over de streep komen...


De cola en gevulde koek aan de finish gaan er wel in. De koude wind is hier nu wel voelbaar en we koelen hard af. Vlug onze tassen ophalen en de douchemunten (ja, we staan hier op een camping!) en de dames krijgen zelfs 2 douchemunten vanwege hun langere haar (?) en dan op naar de campingdouche.
Het is hier erg behelpen. Een gangetje van amper 75cm breed en aan één kant een paar douches die allemaal bezet zijn. In die dampende 75cm ontdoen we ons, zo goed en kwaad als maar kan, alvast van bijna al onze kledij en wachten totdat een douchedeur opengaat en we stuivertje kunnen wisselen. En ja, de ruimte in die douche is toch wel stukken groter als in het gangetje er voor, het water is lekker warm en voldoende. Ruim voldoende. Zo ruim voldoende zelfs dat Dorie en Ellen, die samen één grote doucheruimte delen samen zelfs aan 1 douchemunt genoegt hebben. En ja, zij kregen ieder nog wel 2 munten...

Onze afsluiting van de trail is in het campingrestaurant. Het is er druk en de warme thee gaat er goed in.
Suzanne van team GVAC is inmiddels ook binnen. Zelfs een keertje onderuit gegaan maar niet ernstig gewond of zo. De 3 dames hebben er alle 3 van genoten. Ja, toch stiekem zwaar, dat omhoog gaan. "Ik werd omhoog de hele tijd ingehaald en de mensen voor me liepen steeds verder weg, maar op de afdalingen kon ik er weer bij komen...", aldus Maud. Typische woorden van een wedstrijdatlete en dat mag ook wel gezien de resultaten. Alle 3 lopen ze hun afstand binnen het uur en dan moet er wel bij verteld worden dat de 1e etappe wel bijna een kilometer langer is dan de 2e en de 3e.
Ze eindigen als 5e damesteam in de rangschikking van de 7.

Van Jürgen zien we later pas op de uitslag dat hij de 30km heeft volbracht. Een knappe prestatie!

We nemen afscheid van de dames en vertrekken. Niet direct naar huis maar eerst nog richting Maastricht. Johan wil wel eens door de nieuwe tunnel in Maastricht. Helaas is de bewegwijzering er naar toe nog wat onduidelijk en komen we uiteindelijk helemaal niet in de tunnel uit maar nog steeds op de, nu oude boven de tunnel gelegen, weg door Maastricht. Dan maar een volgende keer, als we weer naar België gaan, bjivoorbeeld.

En hoe was deze trail? Oké, inderdaad wel lange klimmen maar lang niet zo zwaar als de Hivernal trail. Ook nauwelijks singletracks wat toch ook een eigenschap is van trailen en ook geen waterdoorwading, maar desondanks wel een mooie trail om gedaan te hebben.
En als laatste: Ik heb geen last gehad van mijn rechter hiel. Gelukkig.


Het weer: Zonnig en droog,wel wat heiig en een wat schrale wind bij een temperatuur van ca. 6ºC. Daardoor geen last van de kou tijdens het lopen. Ik, wel met handschoenen aan, maar velen met korte broeken en korte mouwen. Aan de finish is bij stilstand de koude wind wel goed voelbaar.



Geen opmerkingen: