zondag 26 maart 2017

Trimloop - Zandvoort Circuit Run, 12km

Weer eens een keer meedoen met Railsport leek me wel leuk. Dat is al weer een poos geleden. De laatste keer dat ik met Railsport meedeed bij de Zandvoort Circuit Run was in 2013. Bar weer was het toen, kan ik me nog goed herinneren. Een temperatuur van -2ºC bij een straffe oostenwind kracht 7 die ervoor zorgde dat de gevoelstemperatuur op -11ºC uit kwam. Gek genoeg heb ik hier geen blog van geschreven en kan ik dus niet terugkijken hoe het toen precies gegaan was.
Even nog terug naar wat ik me daar nog van kan herinneren:
Het is 24 maart 2013. Het is al een aantal dagen erg winters koud en die bewuste zondag was nog niet eens het dieptepunt. Wel is het prachtig zonnig weer. De weg van het station naar het circuit is tegen de harde ijskoude noordoostenwind in. Dat belooft al wat. Railsport heeft in de paddock van het circuit een eigen pitbox.speciaal voor ons, lopers. Maar de voorkant staat voortdurend open en daarom is het binnen ook koud. We hebben gelukkig wel een eigen w.c. en hoeven daarom niet naar de dixies die buiten staan.
En buiten is het koud. IJzig koud. Snijdend koud. En terwijl de zon uitbundig schijnt is het buiten helemaal verlaten. Niemand waagt zich buiten. Iedereen wacht tot het moment van de start. Zo ook wij.
Wij starten direct achter de wedstrijdlopers. Dat is eigenlijk bijna altijd zo met de bedrijvenloop, waar wij dus blijkbaar ook onder vallen. Omdat het zo koud is heb ik naast mijn onafscheidelijke cap ook een bivakmuts op en daar ben ik ook heel blij mee.
Het parkoers over het circuit is best verraderlijk. Niet in het minste door de hoogteverschillen maar vooral ook doordat het wegdek schuin loopt, de zogenaamde verkanting. Na het circuit volgt de weg naar het strand. Het is eb dus lopen we langs de waterlijn. De noordoostenwind blaast lekker in onze rug. We leggen een kilometer of 3 over het strand af voordat we weer omhoog gaan, de boulevard van Zandvoort op. Vervolgens leggen we een stukje parkoers af in Zandvoort en lopen uiteindelijk langs het station af tegen dezelfde straffe wind in die ik al liep richting circuit. Het is bikkelen en ik ben blij als ik over de finish kom.
De eindtijd: 1:18:54 niet uitgeput en heel tevreden.

We zijn 4 jaar verder en met mijn conditie is het alleen maar slechter geworden, vooral nu ik er ook nog een winterslaap ingelast heb. Desondanks sta ik, na de korte nacht waarop de zomertijd is ingegaan, klaar om naar Zandvoort aan Zee te vertrekken. Met de trein, uiteraard.
Ik heb een heel tijdschema voor vandaag uitgewerkt. Maar eens zien hoe dat uitpakt.

Eenmaal in Zandvoort ben ik als een van de eersten van de honderden lopers die het station verlaat omdat ik strategisch voorin ben gaan zitten. Ik hoop namelijk dat ik met het speciale treintje kan meerijden wat tussen het station en het circuit heen en weer boemelt. Helaas is die in geen velden of wegen te bekennen. Wel de stand van HupLopen waar je nog even een foto van je kunt laten maken. Laat ik dat ook nog maar even doen.
Maar daarna vlug verder richting circuit, op 2km afstand van het station.
Dat is 20-25min. lopen, heb ik ingecalculeerd.


Voor de pitbox 3 staat een opblaas-partytent van Railsport die dienst doet als inschrijfbalie. En eenmaal mezelf aangemeld kan ik doorlopen, de pitbox in. Ik ben in ieder geval niet de enige. Blijkbaar worden er zelfs zo'n 120 deelnemers verwacht. Maar het is nog vroeg, nog anderhalf uur te gaan, en daarom doe ik het lekker rustig aan, hier en daar wat zwetsen. Kan ik best wel goed, ook al ken ik eigenlijk niemand. Totdat ik Freddy tegenkom. Freddy, vorig jaar ook lid van ons iMove Meerhoven24 estafetteteam. Natuurlijk even op de foto en de foto op de groeps-whatsapp van iMove uiteraard.


Ook nu weer starten we in het Business Run-vak, direct achter de wedstrijdatleten en slechts 2 minuten nadat zij zijn weggeschoten. Heel fijn, want de laatste recreantengroep vertrekt pas 40 min. later.
Uiteraard sta ik helemaal achteraan in ons startvak. Ik ken mijn plaats. Voor vandaag heb ik een eindtijd opgegeven van 1u20 (dat moest bij de inschrijving en ik weet niet waarom want we starten in het Business Run vak) Bij 10km/u zou ik er 1u12 over doen. Ik weet dat ik, vooral hier, geen 10km/u kan halen en met 6:30 per kilometer zou ik p 1u18 uit komen. Dat lijkt me wel mooi, maar ik hou toch maar even die 1u20 aan.

Het is wel 4 jaar geleden maar het circuit ken ik nog wel. Toch blijft het moeilijk om het tempo in te schatten. Het lijkt alsof iedereen hard weg gaat. Km. 1 gaat voorbij en ik zit, gelukkig niet te snel. Wel voel ik nog steeds de krampen in mijn benen van de zware baantraining van afgelopen donderdag. genoeg reden om vooral in het begin het rustig aan te blijven doen. Na 4km over het circuit verlaten het circuit en gaan richting strand. Bij de strandopgang is het kilometer 5. Het is laag water maar we lopen niet langs de waterlijn maar over een hardgelopen stuk strand. We passeren pas na een hele poos het 6km-punt. Het voelt eigenlijk helemaal niet dat ik hier zo veel langzamer gegaan ben, maar bij kilometerpaal 7 blijkt dat de 6km-paal echt verkeerd stond. We gaan verder over het strand maar nu via de waterlijn als we een stuk verder op het strand afgaan. Een rul stuk, uiteraard, wat uiteindelijk overgaat in de altijd beruchte hellingen naar de boulevard. Helaas is het hier eventjes op en ga ik, samen met een heleboel andere lopers, toch wandelend naar boven. Eenmaal boven nog eventjes 10m door wandelen, herpakken en weer dribbelen.
Ik het het parkoers goed in me opgenomen en weet waar ik het 8km-punt kan verwachten. Die tussentijd valt me zwaar tegen. Zoveel verloren door het wandelen?
De vermoeidheid komt nu hard opzetten. Ik schakel terug, ga nog langzamer dribbelen,zit te denken wanneer ik zou mogen gaan wandelen. Ik besluit het 10km-put uit te kiezen als breekpunt. Of eigenlijk iets verder, bij het passeren van het station. Dan mag ik wel even wandelen. Eventjes...
Intussen loop ik midden in een grote groep lopers. Allemaal mensen die later gestart zijn en mij nu passeren. Alleen een aantal dames lopen al vanaf het begin in mijn buurt. Eerst allemaal voor me, daarna allemaal achter me en nu richting de 10km weer voor me. Ik kan alleen geen vuist maken. Nee, ik hou mijn langzame dribbel aan. Die gaat nog altijd sneller dan wandelen.
En dan is ie daar, het station, en ik besluit toch maar de langzame dribbel vol te houden. Dan maar tot de 11km. Daar aangekomen is de geur van de stal groter dan de neiging tot wandelen en ondanks dat mijn voetzolen pijn beginnen te doen van opkomende blaren schakel ik toch weer een tandje bij. Iedereen overigens.
En dan is daar dan de finish...


Wat fijn om na de finishlijn weer te mogen wandelen. Mijn eigen geklokte eindtijd bedraag 1:20:58. Niet binnen de 1:20 maar wel binnen de 1:21. Eigenlijk mag ik niet klagen als ik dat vergelijk met de tijd van 4 jaar geleden. Toen was de conditie nog wel beter dan nu. En dan blijkt het officieel nog een seconde sneller.


Met de medaille om mijn nek terug naar onze eigen pitbox. Ik lieg niet als ik zeg dat ik behoorlijk moe ben. Ook blij dat ik mijn waterrugzakje bij had,. Dat drinkt toch wel fijn op de momenten dat ik zelf wil of nodig heb. Slechts één keer gebruik gemaakt van een drankpost om wat Isostar tot me te nemen. Ik heb behoorlijk wat tijd om weer bij mijn positieven te komen maar daarna is het omkleden, mijn consumptiebon nog inwisselen voor een warme cup-a-soup en dan is het weer naar het station voor de terugreis. Ik zot nog steeds op schema en kan met de trein van 15:36 mooi nog om 17:28 terug in Eindhoven zijn.
Voor het station staat HupLopen weer om foto's van iedereen te maken maar nu heb ik geen tijd want ik wil die trein halen.

En die staat er al, 2 stammen lang maar wel al boordevol. We mogen nog mee, als sardientjes tegen elkaar aan gedrukt, maar we kiezen daar zelf voor. We willen per slot van rekening allemaal mee.
Heel strategisch ben ik dit keer vooraan ingestapt want in Amsterdam stopt deze Sprinter uiteindelijk bijna tegen de kont van de intercity naar Maastricht/Eindhoven en daar wil ik achteraan zitten om in Eindhoven zo dicht mogelijk bij de uitgang uit te komen. Ja, daar is over nagedacht en uiteindelijk ook zo verlopen. En dan thuis maar eens kijken hoe de collegalopers van GVAC het gedaan hebben in Venlo.




Geen opmerkingen: