Terhills Nighttrail Maasmechelen - Fotograferen

Ik weet niet eens meer hoe ik het allemaal gekomen is maar feit is dat we, en dat zijn Connie Sinteur en ik, naar de Terhills Nighttrail gaan in Maasmechelen. En niet om te trailen maar om te fotograferen. In het stikkedonker dan wel te verstaan. We rijden dan op tijd aan om in ieder geval voor de start van 19:00 al op strategische plaatsen te zijn geïnstalleerd. Peter Kramer zal er ook zijn maar die heeft een Air BNB geregeld want hij gaat ook de zaterdag trails overdag fotoraferen.
Het enige wat roet in het eten kan gooien, of beter gezegd waardoor alles in het water terecht komt is... het weer. In stromende regen in het donker in bossen over modderpaden, dat zal hem niet worden. En dus worden de verschillende apps de hele week al nauwlettend in de gaten gehouden. Mijn app voorspeld niet veel goeds maar als je de juiste app hanteert voorspelt die wel wat beters voor de vrijdag avond. Naarmate de vrijdag nadert zakt ook op die app het positieve weerbeeld. In ieder geval, als het regent, dan in ieder geval 's avonds niet meer. Of niet heel de avond....
De beslissing is gemaakt. We gaan. We nemen wel de nodige voorzorgsmaatregelen, of beter gezegd, Connie, want zij is ervaringsdeskundige, en ik, rookie, ik volg lijdzaam alle adviezen op.

En het is vrijdag en het regent en het regent en het regent. Volgens mijn app zal dat nog tot tussen 7 en 8 uur vanavond ook nog zijn. De app van de anderen geven toch aan dat het in de avond droog zal zijn. Ik pak mijn regenbroek in, wat boterhamzakjes voor over de flitser op advies van Connie, een pet en ook zeker de benodigde verlichting: hoofdlampje, mag-lite en een kleine maar sterk zaklampje.

Half 5 bij Connie zijn en om 4 uur zit ik al in de auto, TomTom ingesteld en rijden maar. Op de N2 staat wel steevast een file maar die moet ik kruisen, wat niet moeilijk gaat en op de linkerbaan verder richting afslag Valkenswaard. Alleen is nu opeens de TomTom zwart. Accu leeg! Hoe kan dat, 2 weken geleden nog vol. Hij is oud en blijkbaar loopt de accu wel erg snel leeg wanneer niet in gebruik. Het worden een paar halsbrekende toeren om nu al rijdend eerst de adapter aan te sluiten op de achterkant van de TomTom en daarna de bestemming helemaal opnieuw in te geven. Intussen sta ik al onder aan de afrit en sla links af als de TomTom eindelijk weer tot leven komt: "Probeer om te draaien"
Shit! Ik rij de verkeerde kant op en met al die tegemoetkomende lampen tijdens de spits is ergens omdraaien geen optie. Ik rij door tot de verkeerslichten richting Tongelreep en daar kan ik een mooie U-turn maken. Pfff... Gelukkig. En nu weer verder op weg.
Maar het gaat traag. Elk stoplicht duurt enkele stops voordat ook ik door groen mag, maar eenmaal Waalre in geslagen brengt de TomTom me keurig naar Händellaan nr. 6. Maar daar moet ik helemaal niet zijn. Toch met mijn dikke fricandellenvingers het verkeerde adres geselecteerd. Nou, vlug weer even het juiste adres en dat ligt toch wel een stuk verder. Uiteindelijk, maar wel wat te laat ben ik er.
Even mijn tas en paraplu overzetten en we vertrekken voor eerst nog een pitstop bij Tamoil en vervolgens naar Maasmechelen.

Het is maar een donkere weg, binnendoor, met hinderlijke verlichting van tegenliggers door de regen die hard naar beneden komt. "Alles wat nu valt krijgen we straks niet ....", houdt Connie de moed er in.
In Maasmechelen slaat even de schrik toe. Waar is mijn regenbroek... Weet zeker dat ik die ingepakt had.... Jawel, in een ander vak in mijn fototas.... Pfffff.....
Voor de grote tent van de organisatie ontmoeten we Peter. Even later gaan we op pad. Het regent nog steeds en wordt nog erger. De paraplu's gaan omhoog, de zaklamp aan. Peter heeft speciaal voor vandaag een hoofdlampje aangeschaft, alleen ligt die nog in Veldhoven... Het is niet zo pikkedonker als ik had verwacht, ondanks dat de helemaal dicht is van de regenwolken. Het is blijkbaar de lichtvervuiling die ons een beetje helpt.

Het parkoers lig vol plassen en ondanks de regenbeschermingsmiddelen is het geen pretje. Zeker ook nog nu het zo hard waait. Het zeil wat Connie over haar karretje heeft gelegd waait er voortduren van af of loopt vast onder 1 van de wielen.
Ik moet mijn hoorapparaten zacht zetten. Met die capuchon op piepen ze voortdurend. Betekent wel dat ik de anderen wat moeilijk zal kunnen verstaan of horen.

Connie en Peter hebben hun verkenningswerk voorbereid en ondanks de duisternis komen we ongeveer op de plekken die ze hebben uitgekozen. Het valt niet mee om alles in gereedheid te brengen. De regen valt nog steeds gestaag en de wind blaast de paraplu's weg. Niet alleen de paraplu's, ook de statieven voor de flitsers blijven niet overeind. Maar we hebben nog 20 minuten. Ik heb ook alvast een plekje uitgekozen, maar mijn camera is weliswaar weerbestendig maar niet bepaald waterdicht dus voor alle zekerheid heb ik tegelijk ook de paraplu omhoog. Eigenlijk een onmogelijke opgave, maar ik zie zo gauw geen andere oplossing. Maar bij Connie lukt het ook nog niet helemaal goed en als ik naar terugglopen ben komt er opeens een fietser aan. Het is de voorfietser, oftewel, ze komen er al aan.

Teruglopend naar mijn plek schiet ik alvast wat plaatjes maar aan Connie te horen gaat het haar niet lukken. Als de de stoet voorbij is moppert ze nog. "Helemaal niets, alles verkeerd, instelling per ongeluk gewijzigd, we stoppen, op naar de andere plek...".
"Nee", laat ik haar weten, "dat was de 14km. De 7km komen over een kwartiertje langs". En met die woorden herpakt ze zich,stelt alles goed in, loop ik nog even model voor een proeffoto en zijn we klaar voor de start van de 7km.

Ze is er klaar voor als we het lampje van de voorfietser zien naderen. Ik neem stelling op mijn plek maar wat is het lastig om te fotograferen zonder te zien wat. De hoofdlampjes komen er aan en dan, knip, knip, knip. Ik bekijk de eerste resultaten.... Helemaal plat geflitst en wazig. Voor de volgende foto's even inschatten hoe ver of hoe dicht bij ze zijn en dan knippen. En dan weigert de flitser een aantal keren. Hoewel, niet weigeren maar nog niet opgeladen, zo lijkt het. Ik ben blij als de stoet voorbij is. Man, man, wat een gedoe. Terwijl we de spullen langzaam bij elkaar vegen komen er opeens nog 2 dames aan, op hun gemak. Ze zijn pas 5 minuten later gestart. Er was ook een ambulance of zoiets. Niet helemaal kunnen volgen door gebrek aan hoorapparaten.
Peter is er ook inmiddels bij en opnieuw bepakt en bezakt gaan we op naar de volgend foto locatie. Ik volg. Heb het parkoers niet bij me. Eén geluk is dat het nu niet meer regent maar de paden zijn wel bezaaid met grote plassen. Gelukkig zijn mijn veiligheidsschoenen waterdicht.

Op de volgende locatie gaan Connie en Peter op onderzoek naar een goede standplaats. Ik blijf maar bij de weg wachten. Al die nattigheid tussen de bush bush en het hoge gras en dat in het donker, daar heb ik niet zo veel zin in. Terwijl Connie zich installeert komt Peter terug. Hij blijft ook bij de weg en het bankje fotograferen. Connie roept nog iets maar we, in ieder geval ik, kunnen haar niet niet verstaan maar we vermoeden dat ze het heeft over de eerste lopers die er al aankomen want in de verte zien we bewegende lampjes in het donker.
Even later komen de eerste lopers langs. Kiezen ze links of rechts van het bankje? Natuurlijk wel belangrijk hoe ik de afstand moet instellen en of de flitser het dan wel haalt als ze aan de andere kant van het bankje passeren. Opnieuw het "probleem" van het fotoschieten zonder door de zoeker te kunnen kijken. Af en toe kijk ik naar het resultaat. Onscherp, te ver weg of te dicht bij, te veel ingezoomd, erg bewogen.... Ik snap het niet en het is te donker om alle instellingen te checken. Dan toch maar met mijn zaklamp en ja hoor, heb ik weer met mijn dikke fricandellenvingers aan alle instellingen zitten frutselen. Dus alles opnieuw weer instellen, een vaste positie innemen, op een vaste plek richten en afdrukken, volgens de tips van Peter. Gemakkelijker gezegd dan gedaan....

Het lopersveld komt steeds met grotere gaten voorbij. Je merkt wel dat de lopers in het donker toch liever bij elkaar klonteren. De regen is al lang voorbij, de hemel is helemaal opengetrokken en we kijken tegen een sterrenhemel omhoog, Maar dat betekent meteen dat de temperatuur stevig aan het dalen is. Of komt het doordat we goed nat zijn geregend. Nee, aan handschoenen had ik niet gedacht.
We krijgen bezoek van een karretje van de organisatie. Die weten wie de laatste deelnemers zijn. Komt voor ons goed uit want dan weten we ook meteen wanneer we kunnen inpakken. Als dan eindelijk de laatsten zijn gepasseerd stiefelen we terug naar het startgebied.
Wat ben ik blij als ik in de grote tent lekker onder één van de warmtestralers kan staan.

We blijven niet lang meer maar begeven ons terug naar de auto. Peter neemt afscheid van ons en gaat naar zijn BNB. Morgen is voor hem weer een dag.
De terugweg niet meer in de regen is wel lekker. Het is maar goed dat Connie de weg weet want ik heb geografisch gezien geen enkel idee waar we rijden.

Eenmaal in Waalre is het overpakken naar de Grand Scenic, behalve mijn gele bril-overzet-clips. Die moet ik ergens verloren zijn.
Ik ben wel blij weer thuis te zijn. Was toch wel erg nat en koud en qua fotograferen niet zo erg geslaagd. Maar het was voor mij dan ook een try-out.
Nu maar eens zien wat de resultaten zijn.
Ik zet de foto's nog wel even op de computer en vlug even door heen gebladerd en nee... Wat een bras! Ik stop er mee, lekker naar de bed. Zie het morgen wel.....

Vrijbuiters - 1e training van 2017

Dit is in de historie van de Vrijbuiters nog niet eerder voorgekomen. Niet zo zeer dat we in het 2e weekeinde van het nieuwe jaar pas de eerste training hebben, maar dat de 2 voorgaande weken ook al geen training is geweest. En dat allemaal te danken aan de feestdagen die ongelukkigerwijze in de weekeinden vielen en met de slechte weersomstandigheden, lees gevaarlijk glad op de weg door sneeuw, ijs en ijzel en verkeershufters. Ja, ja dat laatste telt ook hard mee want ook al heb ik niet zoveel problemen om toch met de auto de weg op te gaan, met al die idioten op de weg lijkt het me verstandig om mijn auto maar veilig thuis te laten. En dan zie ik 's avonds op de televisie nog een paar dash-cam beelden van auto's op de snelweg, rustig 50-60km/u over een bereden sneeuwlaag, als er links met meer dan 80km/u een vrachtwagen voorbij raast. En als die in een slip raakt.... En wat te denken van die verkeershufters die voor hun verjaardag een keer een slipcursus cadeau hebben gekregen en nu al menen de nieuwe Rob Slotemaker, Jan Lammers of Max Verstappen te zijn. Die wil je echt niet tegenkomen. Die zie je wel op het journaal langs de kant van de weg, in de vangrails of op de kop of sterker nog, bij "Idioten op de Weg".

Maar ik dwaal af....

Terug naar de werkelijkheid. Hoewel er mensen bij zweren dat het niet meer mag doen wij het toch nog, vandaag, op 14 januari, elkaar "de beste wensen" toewensen. We zijn niet helemaal compleet. Dorie is er wel maar die gaat weer weg zodat Jo er straks bij de groepsfoto bij kan zijn. Verder ontbreken Monique en Ko nog.
Wat over-tijd beginnen we dan toch aan de training. Riet, Hans Herman en ik.

Het fietspad is wat glibberig door sneeuw en ijs en we lopen ook meer op het besneeuwde bospad. Er ligt wel overal sneeuw maar het is ook overal wat natjes. Daarbij dooit de zon de sneeuw op de takken waardoor het overal in bos "regent".
We werken de eerste 2 stops af. Hans neemt ook van mij een foto zodat ik er ook een keer op sta. Voor het intensieve deel doen we een estafettetje. We lopen naar de weg aan de rand van het bos. Na wat lunges en squats gaan we in eigen tempo richting 2e bocht. Vorige keer dachten we al dat het niet zo ver was als dat we in eerste instantie dachten. Nu herinnert Herman mij er aan om toch eens te klokken. Volgens Hans zou het een meter of 600 zijn terwijl ik denk, naar aanleiding van de vorige keer, dat het niet meer dan 400-500m moet zijn. Enfin, ik start mijn stopwatch en we vertrekken. Hans en ik lopen naast elkaar en schatten onze snelheid in op 10km/u, misschien ietsjes meer? Echter komen we bij de 2e lantaarnpaal aan in 1:57. Dan kan het helemaal niet zo ver zijn, toch?
Thuis ga ik dat wel uitrekenen en stel dat we iets boven de 10 per uur hebben gedaan dan zou het goed slechts 330 meter geweest kunnen zijn, omdat we dan met die tijd 10,15km/u hebben gelopen. Dat kan dan wel kloppen. Dus ongeveer 330 meter.
Wij lopen intussen rekkend en strekkend terug naar de kantine,

André is jarig geweest. Op 2e Kerstdag al, tijdens de Kangoeroeloop in Vught waar hij nooit naar toe kan, en vandaag kan hij eindelijk trakteren.
Terwijl de zon fel schijnt, zo fel dat de bomen lijken te roken door de straling van de zon, genieten wij van de appelflappen. Tegelijkertijd lijkt het wel alsof het regent. Het is de dooiende sneeuw op de boomtoppen en takken die dat  veroorzaakt. Eerlijk gezegd heb ik dat op deze wijze nooit eerder gezien of meegemaakt. Dat moet natuurlijk ook op de foto.

En over foto gesproken, die moet ook nog gemaakt worden: De groepsfoto. Maar niet met die felle zon. En dus kies ik er voor om dit keer onder de hoogspanningsmast te gaan staan. Daar is het schaduw en toch genoeg licht. Terwijl de Vrijbuiters nog driftig aan het buurten zijn, installeer ik de camera en het statief. Maar in die korte periode van statief neerzetten en de Vrijbuiters roepen voor de foto, inclusief Ko, die inmiddels ook is gearriveerd, en dat kan goed amper 5 minuten geweest zijn, is de zon aan de heldere hemel plotsklaps verdwenen en hebben donkere wolken zijn plaats ingenomen. Waar die donkere wolken zo snel vandaan komen?
Vlug de foto nemen, en nog een paar, en dan nog een paar met de flitser, je weet maar nooit. En het begint te regenen dus vlug opruimen, inpakken en dan kan iedereen weer naar huis.
 De foto is dus nog niet af. Daar  moet ik achteraf Dorie en Monique nog bij "shoppen". Dan moeten ze er volgende keer ook wel bij zijn.

Helaas vallen de groepsfoto-foto's tegen. Om de een of andere reden zijn ze niet scherp. Was wel scherp gesteld maar net alsof de foto heel ver weg genomen is en als je dan inzoomt blijft er weinig over. Gelukkig is één van de flitsfoto's wel redelijk en die gaat hem straks dus worden. Maar dan zijn we toch al weer een week verder.

En de voorlopige groepsfoto waar Dorie en Monique nog op ontbreken.

Windhoos....? Of niet?

Een dagje op pad vandaag.

Eerst station Weert, dan Sittard en als laatste Venlo.

Een mooi zonnige dag en.... warm.

En dat voor november.

Maar hoe dan ook, weer onderweg naar huis zie ik de wolkenlucht toch echt de contouren van een windhoos in de wolken. Maar ja, zelf achter het stuur en helemaal alleen, hoe leg je zoiets dan vast.

Nee, niet met mijn smartphone. Ik kijk wel uit.

Maar ik heb wel, altijd als ik op pad ben voor mijn werk, mijn kleine camera om mijn nek hangen.

Nu dus ook.

Het is even een moment wachten op het juiste moment, en zonder instellen maar schieten vanuit de heup, zo gezegd.

Dat valt niet mee, kan ik je verzekeren, en inzoomen en scherpstellen is er ook niet bij.

Maar er is resultaat.

En of het nu wel of geen windhoos in wording is? We zullen het nooit weten.....

Vrijbuiter training

Nog maar een kwartier te gaan en ik sta nog thuis maar dat is nog ruim op tijd, aldus vrouwlief. Maar met nog maar een kwartier te gaan dan is de kans op vertraging onderweg 100%. Zo ook nu weer.

Op de Broekweg al, een volkswagenbusje, nog wel met een bumpersticker met telefoonnummer waar je zowel complimenten als klachten kunt doorgeven. Nou, dan zal die wel zeker zijn best doen om goed te rijden. Te goed, want harder dan 27km/u halen we niet in deze 30km-zone. En dan komen we aan het einde van de weg op de Provinciale weg uit. En dat betekent wachten tot de weg helemaal vrij is voordat deze chauffeur rechtsaf durft te gaan. Ik er achter aan. Helaas draait de "held" ook de Onze Lieve Vrouwedijk in, ook weer sloompjes traag. Oké, ook hier mogen we maar 30 maar ook hier haalt hij de snelheid niet. Hij (of zij?) rijdt maar vreemd en raakt op een gegeven ogenblik bijna een paal aan de rechterkant van de weg. Een flinke zwaai naar links en dan weer naar rechts en het busje rijdt nu midden op de weg. Een tegenligger passeert en nu zwaait hij weer helemaal naar links. De bestuurder is duidelijk met heel andere zaken bezig dan met het verkeer. Ik durf toch maar niet in te halen. En dan komen we op de Burgemeester van Hooflaan uit waar ook hij, net als ik linksaf moet. Zucht. Ook hier duurt het weer even, maar daarna ben ik hem kwijt want ik moet op de Kempenbaan rechtsaf. En daar sta ik dan, voor een rood verkeerslicht, achter een ..... camper. Groen en al rechts-afgaand ga ik hem meteen à la Vertappen buitenom voorbij. Even de verloren tijd in halen tot aan het 50km-bordje en dan weer aan de snelheid. Voor me rijdt alleen nog een busje met aanhanger, ver voor me, totdat we de bebouwde kom uitrijden. Je mag hier 80, gelukkig en het busje houdt zich daar ook aan. Eventjes. Maar de snelheid zakt. 76, 74, 70, 65.....Grrrrr. Wat is dat toch met die bestuurders. Nog maar een paar honderd meter van de Vrijbuiters ingang en nu moet ik ook nog om de vluchtheuvel rijden vanwege tegenliggers. Maar ik ben er en mijn horloge zegt dat het nog geen 11 uur is. Nog net niet.

De training gaat vandaag met Riet, Dorie, Monique, Carla, Herman en trainer ik.

De wandelaarsgroep bestaat uit: André, Jan, Jos, Annie, Germaine en Tiny.

Riet is inmiddels ongeduldig en als we vertrekken volgen de 3 andere dames op afstand.

Morgen sta ik aan de start van de 12,5km Valkenloop in Valkenswaard en daarom wil ik het vandaag wat rustig aan doen. Daarom houden we weer halt bij de eerste stop voor warming-up oefeningen. Ik heb mijn fototoestel meegenomen. Het is al weer zo lang geleden dat ik Vrijbuiter-foto's gemaakt heb. Jammer genoeg zijn de mooiste herfstkleuren al weg maar wat er is kan nog steeds als mooie achtergrond voor de trainende vrijbuiters dienen.

En terwijl ik de training instructies geef hebben Monique en Carla zo een beetje hun eigen training. Ze doen net andere oefeningen dan wij. Desondanks doen we, zij het een beetje moeizaam, de overige oefeningen op stop 2 en een estafette-heen-en-weertje op stop 3.  We vervolgen de training met rustige loop- en wandelstukken, hier en daar nog wat krachtoefeningen en na de rek- en strekoefeningen bij de hangplek c.q. kapelletje in het bos coolen we down richting onze kantine. Even nog wat ademhalingsoefeningen en dan is het al 12 uur.

Bij de koffie en thee wacht er lekkere roomboter cake op ons want Tiny is jarig geweest.

Een rustige training bij mooi herfstweer. Droog, geen wind en eigenlijk nog helemaal niet zo kou bij een temperatuur van zo'n 7ºC