Geen "echter" trimloop maar eerder een "funrun".
De Rainbowrun040 is in feite een zogenaamde "color-run". Een loop waarbij de lopers tijdens de loop bekogeld worden met allerlei kleurstoffen zodat ze uiteindelijk helemaal met allerlei kleuren over de finish komen.
Zo ook bij deze Rainbowrun040. De "040" achter Rainbowrun geeft aan dat het hier om een run in Eindhoven gaat. Daarbij staat deze loop in zijn geheel ten behoeve van de ziekte ALS en gaat een groot deel van de forse inschrijving, maar ook de merchandising en eet- en drankopbrengst eveneens naar ALS.
Het maximale aantal inschrijving van 5.000 is blijkbaar gehaald want ik kom o.a. Elise tegen die me vertelt dat ze te laat was. En 5.000, dat is een behoorlijk aantal. Met weinig parkeergelegenheid wordt iedereen ook aangeraden om dan ook met de fiets te komen. Nou. daar heb ik niet zo veel zin in. Niet zo zeer om het fietsen, maar omdat je sporttas en zo niet kwijt kunt. Dat is van tevoren alvast mee gedeeld. En daarom ga ik toch maar met de auto en ik vertrek daarvoor bijna 2 uur voor de start richting Anton Coolenlaan, de parkeerplaats van zwembad de Tongelreep en de ijsbaan. Er is nog plek maar de parkeerplaats is toch al behoorlijk vol.
Om richting start te gaan maak ik gebruik van een paadje dat langs de Gender loop. Stiekem toch gauw nog een kilometer, maar wel de kortste weg, zo te zien op de kaart. Intussen is de familie Van Gerwen ook gearriveerd. Op het festivalterrein (zo heet dat dan) waar de start en ook de finish is, meld ik me via Whats app en even later ben ik met Marica en Luuk en de rest van de familie verenigd.
Er is nog een uur en een kwartier te gaan voor de start en het staat al behoorlijk vol. Iedereen is er dus vroeg bij. Maar de tijd gaat snel. Er is al kleurpoeder te koop, waarvan de opbrengst ook al naar de stichting ALS gaat en met die poeder zorgen velen er voor dat ze er alvast gekleurd opstaan, nog voor we van start gaan.
Ook kom ik enekel GVAC-ers tegen en dus.... even samen op de foto.
Terwijl de warming-up in volle gang is nemen wij alvast plaats bij de startboog. Zodoende kunnen we bij de eerste "Start" meteen weg. Er wordt nl. in batches gestart. Groepen van 1.000 tegelijk. Eigenlijk was van te voren 500 gezegd, maar 1.000 is ook goed.
Uiteraard gaat de start heel rustig. Het zijn nl. helemaal geen lopers die hier aan mee doen. Tenminste, bijna geen. Al na een paar honderd meter is het eerste punt waar de kleurpoeders worden gestrooid. Maar dat is eigenlijk maar bar weinig, en We lopen verder terwijl de eerste wandelaars zich al melden. Een stuk later moeten we met zijn allen door een 2 meter brede poort. Opstopping? Natuurlijk. Zo ook even later bij een brug over de Gender. Maar als we wat later uitkomen op een "single trail` is het afgelopen met het "hardlopen". We staan stil, wandelen wat, eventjes hardlopen en weer wandelen en stilstaan. En dat allemaal achter mekaar, want voorbij gaan is haast onmogelijk. Daarbij blijven Marcia, Luuk en ik ook zoveel mogelijk bij elkaar.
vóór de start en nog lekker schoon
nog één selfie in het startvak en dan gaan we....
aan de "stofwolken" is te zien dat we zo'n kleurpoederpunt naderen...
We passeren de diverse kleurpunten en om echt wat kleur te vangen moet je ook wel langs de hekkenlopen waarachter de spuiters staan opgesteld. Door de vele "single trails"en de steeds meer vermoeid rakende deelnemers, wordt het voor ons ook steeds moeizamer om te blijven doorlopen.
We passeren het op de kaart vreemde punt op het parkoers, nl. een kruispunt. Dit heb ik nog nergens eerder meegemaakt: een parkoers waarbij de lopers elkaar daadwerkelijk kruisen. Gelukkig is het tempo bij deze "trimloop" dusdanig laag dat er geen botsingen ontstaan. Alleen komen sommigen door deze ontmoeting opeens in het verkeerde parkoers terecht. Het zijnde mensen aan de kant die ze dan nog net op tijd weer terug brengen naar het juiste parkoers.
Wij vervolgen onze weg en we naderen de ingang naar de sportvelden weer. Het einde komt in zicht, ik schat nog een kilometer.
Samen met Luuk zie ik nog net kans voor een aantal slow-mo-wers te komen voordat we weer zo'n een-mans pad op moeten.Nu kunnen wij wel doorlopen. Marcia zit er achter gevangen. Ik loop samen met Luuk door als we in de verte een blauwe boog zien. Dat zou de finishboog kunnen zijn, alleen horen we helemaal geen gedreun van dj-muziek. Nee, inderdaad, het is nog niet de finishboog.
Luuk vraagt om even te wandelen. Dat kan natuurlijk. Het is sowieso al knap dat hij nu al zo\'n 4km. zowat achter mekaar heeft hard gelopen. En dat zonder training. Maar meer dan 30 meter heeft hij niet nodig. Zat blijkbaar iets in zijn oog en hup daar gaan we weer.
We passeren de hockyvelden en dan naderen we toch echt de finishboog. Daar poseren we nog even voor de fotograaf en dan is het wachten op mama Marcia. Maar die is blijkbaar meteen na de finish linksafgeslagen naar Jochem toe want we zien haar even later verderop met een bos bloemen in de hand.
Nog even wat foto's maken en dan is het tijd om weer eens naar huis te gaan.
Het was in ieder geval een heel leuk evenement. Gezellig, vriendelijk, ongedwongen, feestelijk. Dat zal ongetwijfeld ook wel mee te maken hebben dat het niet echt een hardloopding was.
en zo zien we er uit ná de finish...
en ikke...
Het is druk hier, Heel erg druk. En dat voor zo'n doordeweekse dag. Ook het bedienend personeel heeft hier niet op gerekend wat de wachttijden niet ten goede komt. Gelukkig maakt dat voor ons niet uit. We doen ons te goed aan maaltijdsalades terwijl we maar niet uitgepraat lijken.