Uitje - Naar Pyramide Austerlitz + afhalen Jason & Ryan van scouting kamp

De jongens, Jason en Ryan, zijn een week geleden met de fiets, vertrokken naar Scoutcentrum PBC in Austerlitz waar ze een week op kamp gaan. En na afloop moeten de ouders ze dan wel zelf ophalen, inclusief de fietsen 😮. Gelukkig heb ik een echte fietsendrager en is mij dan ook gevraagd of ik ze mee wil ophalen in Austerlitz. En Austerlitz staat ook wel bekend om zijn pyramide en dus wil ik daar wel eerst even langs gaan. Helaas blijkt die tijdelijk gesloten te zijn vanwege onderhoudswerkzaamheden, maar Kathy wil er toch nog wel even langs. Al is het alleen maar om het te zien. Als we er toch zijn.

En zo gaan we vandaag dan richting Austerlitz.

 

Het is nog lekker rustig op de heenweg en een uurtje later rijden we al de parkeerplaats op, waar een ouderwetse parkeerwachter ons de weg wijst. 

 

 

We parkeren de Renault diep in de bosjes en wandelen richting het restaurant. Het informatiecentrum is gesloten, maar dat wisten we wel. Maar er staat wel zo'n leuk wachterhuisje waar ik dan toch even in moet poseren 😁 

 

 

En dan gaan we richting de Pyramide. Dat doen we over het zichtpad naar de pyramide. Die loopt stiekem langzaam omhoog en het is dat ik het aan mijn ademhaling merk, dat ik al buiten adem raak, alleen al door te wandelen. En dan aan het einde van dit, niet zo lange pad, verschijnt de pyramide. Die is lang niet zo groot als we verwachten. En de toren bovenop de pyramide lijkt ook echt scheef te staan. Toch maar een foto maken, als bewijs.

 

 

Natuurlijk maken we ook selfie of onsies van ons met de pyramide op de achtergrond.

We lopen een rondje om de pyramide, die is omgeven door een hoge heg. Aan de achterkant is die wat lager dan aan de voorkant, zodat je er toch nog een mooie foto van kan maken. En het licht met de zon niet recht van voren, is dan ook een stuk mooier. Ook voor de onsies...

 

 

Genoeg van die pyramide. Nog even vlug een plasje doen en dan gaan we verder op pad, naar de jongens op kamp. Maar we zijn nog niet eens terug bij de auto of Kathy krijgt al een appje. We kunnen hun al afhalen, waar dat we zijn?   "Duurt het nog lang Grote Smurf...". Tja, afspraak was vanaf half 12 en dat is pas over 10minuten. Maar we rijden al meteen aan. Het is nog geen 5 minuutjes rijden van hier en we zijn er dan ook zo. We rijden de eerste parkeerplaats voorbij. Er zijn wel wat lege plekken maar verderop misschien ook wel. NOT... We moeten best een eind rijden om dan een stuk verder van de poort naar de toegangsweg, ongeveer als laatste auto te parkeren. En dan terug naar de toegangsweg en dan op zoek naar het Bosuil veld. Voordat we vertrekken komen we al een man tegen die net zijn zoon heeft afgehaald. "Het is nog wel een eind wandelen, hoor!..." waarschuwt hij ons. We zijn wel wat gewend en ik zet daarom dan ook mijn klokje aan om ook de afstand te registreren.

Eenmaal die toegangsweg ingeslagen is het niet bijster verderop dat we al het bord met Scoutcentrum PBC Austerlitz tegenkomen. En daar staan Jason en Ryan ons al op te wachten.  Nu is het niet meer zo moeilijk om dat veld te vinden. Een padvinder vindt de weg wel. 

 

Het is nu alle tassen en rugzakken oppakken, op de fietsen zo ver dat gaat en dan nemen we afscheid van het kamp, terug naar de auto. De padvinders fietsen alvast vooruit naar de auto, einde toegangsweg rechtsaf, maar daar aangekomen, geen jongens te zien. De padvinders konden mijn auto niet vinden. Waren ook linksaf gegaan i.p.v. rechtsaf. Afijn. Alle spullen in de auto geladen. De Twinnyload op de trekhaak bevestigd en alle verlichting gecheckt en dan de fietsen erop. Poehee. Waar zijn mijn spieren gebleven...? En die krat op de fiets van Jason, moet er toch echt af want anders past het niet. Het bekende probleem, ook bij de fietsenstallingen. Maar met veel, heel veel zweet, want de zon staat intussen goed te branden, zijn we klaar voor de terugreis.  

Overigens was dat "hele eind wandelen", maar 920m, heen én terug. Eitje dus... 

Eventjes de airco wat hoger om wat sneller terug op bedrijfstemperatuur te komen.

De terugweg is wel beduidend drukker dan de heenweg. Sterker nog, we komen toch ook nog even stil te staan in de file. Maar de jongens merken daar niets van. Die liggen al te dromen van het volgende kamp. En eigenlijk schiet het toch best wel op. 

 

 

We gaan eerst naar de blokhut waar iedereen nog moet meehelpen met het uitladen van de overige auto's en aanhangwagens en daarna krijgen de kampgangers hun welverdiende batch.

 

 

Rest alleen nog, terug naar huis. Maar eerst nog even langs de McDonald zodat we thuis nog wat te eten hebben. 

Last but not least, de fietsen eraf halen en de auto uitladen en dan kan ik ook weer terug naar huis.

En thuis gekomen ben ik stiekem toch vermoeider dan ik dacht. Als ik op de bank neer plof ben ik ook zo in dromenland, dromen van het volgende kamp... 

 

Vakantie - Kerstmarkt in Düsseldorf met Kathy - er-op -uit

UNDER CONSTRUCTION

 

We hebben dat een tijdje gepland, Kathy en ik, samen naar de Kerstmarkt in Düsseldorf.

Daarvoor hebben we een budget hotelletje uitgekozen met 2 aparte bedden maar wel nog ⭐⭐⭐ .

Geen parkeerplaats,dat dan weer niet, zoals vrijwel alle hotels daar, maar toch een parkeergarage direct in de buurt kunnen vinden voor €45,00 voor een hele week, en dat is toch net goedkoper dan 3 hele dagen parkeren 😮. 

Mijn knie heeft zich tot nu toe goed gedragen en voor alle zekerheid heb ik toch maar 2 nieuwe All Seasons met de 3MPSF op de voorwielen van de Grand Scenic laten leggen, want ze doen toch niet helemaal meer aan de winterregels van Duitsland. Dat leek me wel zo wijs, nu we in aanloop naar ons uitje al een paar keer sneeuw hebben gehad.

Googlemaps zegt dat het ongeveer anderhalf uur rijden is en dat blijkt ook te kloppen. En dan staan we dan ook meteen in de garage geparkeerd op de 3e verdieping. Een beetje een ouwbollige garage maar wel met brede parkeerplaatsen waar ze in Nederland jaloers op zijn. Voor alle zekerheid pakken we nu nog maar de trap naar beneden.

 

 

Het plan is, om eerst Düsseldorf te verkennen en dat doen we gewoon door met Google Maps als gids maar meteen naar de Primark te gaan 😂 En zoals altijd maak ik onderweg nog een heleboel foto's van alles wat we onderweg tegenkomen, zoals murals, hoge gebouwen, bezienswaardigheden, buitenlandse restaurants enz.

 

WORDT VERVOLGD....

 

 

Uitje - Farewel Concert Red Button

Proeflokaal Gorissen Brunssum bestaat 90 jaar en ter ere daarvan treedt coverband Red Button daar eenmalig nog een keer op. Red Button, ook al zo'n 25 jaar oud maar al sinds enkele jaren niet meer bezig, gooit ter ere hiervan er nog even 3 repetities tegenaan. Samen met broers Ed en Thony reizen we af naar Zuid-Limburg. Zus Mary en dochters met aanhang zijn er al,evenals neef Denny.
Zoals het een echte Dieterman betaamd zijn we veel te laat aanwezig maar blijkbaar is de band pas één nummertje aan de gang. Dus nog later begonnen dan we al gedacht hadden. Waar we voornamelijk voor komen is uiteraard de drummer, onze schoonbroer, als je dat officieel zo mag noemen, want zus is niet getrouwd.
Het is in ieder geval stampvol in het café en het kost ons wel enige moeite om tot helemaal vooraan bij het podium te komen. Maar het lukt.
De muziek... Late we zeggen dat het een mengeling is van hard volume en niet gerepeteerd. We wisten het wel van te voren maar men zit er toch wel vaak langs. En zoals verwacht probeert de zanger nogal wanhopig de show te stelen maar maakt het daarmee eerder voor het geheel slechter mee dan iets goed. Worden er ook nog 2 gast gitaristen uitgenodigd op het podium. Eerst een jong gastje. Een talent, denk je dan. Nou, dat zasl hij waarschijnlijk ook van zichzelf vinden. Verder dan uiterlijk "heavy metal" vertoon komt hij echter niet. De volgende "gast" is een, in Status Quo"stijl blijvend hangend figuur, inclusief hetzelfde langharig kapsel. Helaas, ook geen aanvulling voor de band, behalve dan het extra volume.
Ondanks de minder dan gebruikelijke energieke drumstijl van zwager zijn hij en de basist toch echt de enigen die nog serieuze muzikale klanken weten voort te brengen.
Ons doel was om "Black Betty" nog live te horen. Teleurgesteld maken we nog een stukje "Smoke on The Water" mee maar dan is het ook echt genoeg geweest. Mary en gevolg zijn inmiddels al eendik half uur eerder vertrokken en ware het niet dat het zo'n lange rit was, waren wij ook al lang eerder vertrokken.
Hoe dan ook was het wel een leuke avond geweest om Mary, Lenne, Marit en Denny weer te hebben gezien en tevens het laatste (laten we het hopen) optreden van drummer Paul bij Red Button.

Houffatrail - Weekend Houffalize dag 1: startnummers en lunch met Marjolijn en Evert

Weer een weekendje weg voor een sportevenement. Dit keer naar Houffalize voor het trailweekend daar. Nou ja weekend. Wij doen het alleen op zondag. Johan en Reinier gaan voor de 50km. Dorie en ik voor de 10. Ellen eigenlijk ook maar die kampt even met wat fysieke ongemakjes en is even uit de roulatie, maar gaat wel mee voor de broodnodige support.

We vertrekken vanuit Veldhoven en dit keer met mijn Grand Scenic. Niet dat er iets mis is met de Golf Plus maar met 5 personen en de bijbehorende hoeveelheid bagage is de Grand Scenic toch wel in het voordeel.

Het is half 11 als we vertrekken.

Het is druk onderweg. Erg druk voor een zaterdag. En in Maastricht staan we in de file. Best wel lang. Omdat de linkerbaan wel rijdt en ook blijft rijden, val ik toch maar van mijn geloof af en met een felle sprint schuift de automaat zo tussen het andere verkeer op de linkerbaan. En dan blijkt ook waarom de file er staat. Het is gewoon één lange file van auto's die bij de verkeerslichten rechtsaf de binnenstad van Maastricht in wil. Naar Magisch Maastricht natuurlijk, op het Vrijthof. Blij dat we de linkerbaan hebben genomen, uiteindelijk.

De nieuwe dubbeldek-tunnel dwars door Maastricht is al klaar maar gaat pas over een paar dagen open en dus slingeren we nog voor het laatst door dit stukje Maastricht richting België.

Voorbij Luik, de beruchte steile bult omhoog. Een test voor de Grand Scenic, met 5 personen en boordevol bagage en.... geslaagd. We komen boven aan met nog steeds 124km/u op de teller (want dat komt ongeveer overeen met 120 echte kilometers per uur, voor geval er gecontroleerd wordt)

Een uur verder staan we na een laatste stuk van flink slingeren, stijgen en dalen, stil bij hotel Ol Fosse d'Out. Het is hier koud. Het ijs staat zelfs nog op de de Ourthe. We gaan hier vandaag meteen onze startnummers ophalen, maar ook nog even lunchen met Evert en Marjolijn die ook in Houffalize verblijven voor de 25km-trail.

Daarna, eerst nog wat boodschappen en vervolgens naar ons BnB huurhuisje, 13km verderop. Na een dikke 20min. rijden over een slechte en  slingerende weg arriveren we bij het huis, gelegen op de flanken van een steile helling.

Voordat ik de auto, heel lux, in de garage parkeer loop ik tijdens het uitladen van de bagage eerst nog eens hard tegen de glazen wand naast de opengeschoven schuifdeur aan. Grote hilariteit alom, terwijl het in feite een levensgevaarlijk situatie is. Zulke grote ramen zouden voorzien moeten zijn van bestickering. Gelukkig heb ik het overleefd. Ik kan er zelf ook wel mee lachen maar ik weet zeker dat dat niet het geval geweest zou zijn als dat een ander overkomen zou zijn.

Hmmm.... Toch best wel gevaarlijk die deuren en ramen zonder stickers...

We maken het verder kort. Na de pasta maaltijd met spinazie en gerookte kip is het nog wel even wat aanrommelen met de televisiezenders en dan is het al vroeg naar bed want Johan en Reinier zullen morgen al om 7 uur aan de start moeten staan en dat betekent weer dat we uiterlijk om kwart over 6 al weer op weg moeten zijn naar het hotel waar de start is.

Geen training bij de Vrijbuiters vandaag maar een dagje Key Music Plaza in Rotterdam

De titel zegt het al: Vandaag een dagje uit i.p.v. training geven aan de Vrijbuiters.
Vandaag, samen met broer Thony naar Rotterdam, naar de music Store Key Music waar vandaag de Key Music Plaza wordt gehouden. Een open dag met clinics van diverse artiesten, demo's en workshops.

We zijn er al voor de aanvang van 13:00 uur en de QR-code op broers smartphone, gekregen bij de registratie voor dit "evenement" is nergens voor nodig, wordt niet eens naar om gekeken.
We kunnen ook gewoon naar binnen. Het eerste wat doen is ons goed doen een een broodje rookworst met zuurkool. Daarna lopen we door de winkel, bekijken de gitaren, versterkers, mixers, spelen zo nu en dan iets en intussen bezoeken we de demonstraties en clinics.
Het gitaarwerk is zoals altijd bij zoiets een demonstratie hoe snel de vingers over de snaren kunnen. Even een langzaam en melodieus nummertje en ja hoor, meneer de gitarist valt meteen door de mand. Nee dat ging toch niet echt goed.

Jaja, tattoo Ben Saunders is er ook. Het is dat we weer in de rij staan voor een broodje rookworst en en een broodje kipkerry maar anders had ik daar niets van hoeven te horen. Anders is dat met Laurén ter Horst, een voor mij in ieder geval onbekende Rotterdamse jongedame die haar singersongwriters talent ten gehore brengt. Jammer dat ze haar akoestische gitaar elektrisch versterkt i.p.v. gebruik te maken van een microfoon. Dat zou de combinatie met haar prachtige stem en mooie zang toch wel compleet gemaakt hebben.

Thony schaft nog wel een gitaarstandaard en een keyboard-hoes aan en dan vinden we 16:00 uur laat genoeg om weer naar huis, richting Breda te gaan.