Elk jaar is het weer te doen: de Frikandel-Bak-dag.
Dan mogen/moeten het personeel eens wat anders doen. Iets wat we nog nooit eerder hebben gedaan. Laat ik het anders zeggen, iets wat we nog nóóóóóit eerder hebben gedaan en waardoor we meer "feeling" met onze klanten "de reiziger" krijgen. En daarvoor moet je in het pak kruipen van de van de winkel- of foodstoremedewerkers.

Gelukkig heb ik dat in mijn leven al wel vaker gedaan. Zowel in de winkel gewerkt, alsook als vakkenvuller, als winkelwagenbinnenbrenger, als loempiavouwer, frikandelbakker, magnetron-aanze'tter, krantenbezorger, slachthuismedewerker, grondwerker, sloper, elektricien.... en wat nog méér....? Dan heb ik het nog niet over de hulp aan reizigers zoals begeleiden met de liften, sjouwen van koffers, kinderwagen e.d. van de trappen, wegwijs maken naar de perrons, naar de kaartverkoopautomaten, doorgeven hoe laat en van waar de treinen vertrekken, maar ook zaken oprapen die aso's naast de vuilnisbakken gooien, hier en daar wat recht trekken voor een mooi stationsgezicht. Allemaal dingen die je zo en passant doet en die niet bij je functie en/of functieomschrijving behoort.
Ik begrijp best dat de dikke salarissen dàt zich allemaal niet kunnen voorstellen en daarom maar een dagje werkvloer organiseren.
Nou, voor mij is dat helemaal niets nieuws en heb ik er nog steeds dagelijks mee te maken. Daarbij is mijn reizigersmedeleven 2 jaar geleden hard afgestraft. En dat terwijl ik al was gewaarschuwd dat als je hart hebt voor de zaak, de zaak ook hard is voor jou...
Nee, voor mij geen Frikandel-Bak-Dag. Geen poses in een schort met een frietpan in de hand, speciaal voor de foto van de volgende nieuwsbrief. Ik heb dat niet nodig. Gelukkig kan ik vandaag ook niet. Ik heb andere afspraken. Echte afspraken, en belangrijke. Vandaar mijn verlofdag, want vrijdag is ook al bezet. Door de NS Railsportdag in Mill.
Maar om de één of andere reden is de eerste afspraak uit mijn agenda verdwenen. Ik weet wel dat het vandaag is, maar de tijd niet meer zeker. Gisteren dacht ik het nog: zal ik de fysio voor alle zekerheid bellen...?", maar volgens mij is het gewoon om 9 uur 's morgens.
Als ik vanmorgen door de wekker gewekt word is het eerste wat ik denk, waarom die wekker nou afgaat. Die had ik immers zo afgesteld dat hij de vrije vrijdag niet afgaat. En dat klopt dan ook precies, want het is vandaag donderdag, en ik moet vanmorgen naar de fysio, om 9 uur.
Eenmaal uit de desinfecterende douche begin ik te twijfelen. Was het nou 9 uur of half 8? Voor dat laatste ben ik inmiddels te laat, dus hou ik het op die 9 uur.Om 10 over half 9 geef ik mijn Scénic de sporen. Amper 5 minuten later gaat mijn werktelefoon die op de bijrijdersstoel ligt. Nee, geen handsfreekit, dus die neem ik niet op, en laat hem uitrinkelen. Aan de zoemtoon, even later, weet ik dat er een voicemail bericht is achtergelaten. Een korte blik op het scherm toont een 040-nummer. Dat zou wel eens Wintelre kunnen zijn. Op de eerste de beste plek langs de kant van de weg luister ik de voicemail af. Marjolijn, de fysio. Waar ik was om 8 uur, voor de afspraak....? Oeioei, geen half 8, geen 9 uur, maar 8 uur!
Lang verhaal, kort: afspraak verzet naar half 11 en ik rechtsomkeer naar het Hileind.
Vrouwlief, verbaasd, heb ik het in no-time uitgelegd.
Tijd voor koffie...., ware het niet dat dochter Marcia een lift nodig heeft naar de Decatlon in Best. Ik kan wel, mits ik op tijd terug ben voor mijn 2e afspraak met de fysio.
Nu ben ik nog nooit in de Decatlon in Best geweest. Wel die in Amsterdam en Kerkrade, beide in een stadion en Best heeft geen stadion, dus ben ik ook wel een beetje benieuwd hoe het daar is.
Nu hebben we helemaal geen tijd om daar rond te kijken. Marcia doet haar ding terwijl ik telefonisch met mijn werk bezig ben, op mijn vrije dag nog wel, tijdens de Fricandel-Bak-dag, maar vooruit.
In ieder geval heb ik nog een kwartier de tijd als ik weer thuis ben, voordat ik opnieuw naar de fysio vertrek.
Van mijn linkerkuit geen last meer. Links voelt ook weer bijna hetzelfde aan als rechts. Alleen heb ik nu last in mijn linkerbovenbeen. Alsof hij enorm verzuurd is door sprinten of helling op rennen. En dat terwijl ik juist een gezapig en relaxt weekend achter de rug heb, zonder enige vorm van inspanning. Marjolijn bevestigd de tonus in mijn bovenbeen en grijpt meteen naar de wapenkast.
Het valt allemaal wel mee, het is goed te hebben.
Anders wordt het als ik op mijn rechterzij moet en de linkerheup weer aangepakt wordt. Nou, nou, nou, Het zijn echt martelingen die geen sporen achterlaten,of in ieder geval alleen een onzichtbaar klein gaatje. Ik ben een koukleum, maar door dat kleine naaldje begin ik wel te koken. Overal breekt weer het zweet uit en zelfs mijn bril begint er van te beslaan.
Ik ben blij als ik op mijn buik kan keren. Even nog naar de kuiten kijken die inderdaad bijna gelijk aanvoelen.Toch nog even dat kleine verhardinkje weghalen. Dat "even", heb ik wel geweten. De kuit heeft nog niet eerder zo heftig gereageerd. Alsof er helemaal door een spier heen geprikt wordt.
Maar daarna is het voorbij. De behandeling dan.
Met "tot vanavond...", strompel ik naar de Scénic. Ik vertrouw erop dat mijn pijnlijke been slechts tijdelijk zal zijn.
Dan rest nog een paar uurtjes voor de volgende afspraak: De tandarts! Of dat leuker is...?
Die paar uurtje brengen we o.a. kringloopwinkelend door.

De tandarts breng niet veel nieuws. Weer het nodige hak en schuurwerk waar blijkbaar mijn Oral-B tekort schiet en dat was alles. Rest bij mij de vraag hoe het nu zit met mijn 2 holle kiezen waar eigenlijk niets van over zijn dan een randje en een holte, en de wortel natuurlijk. Dat kan volgens mij nooit goed blijven gaan. En dat klopt ook, maar het kan ook niet gevuld of hersteld worden. Alleen nog een volledige verbouwing met kronen en/of implantaten. Iedereen weet dat dát een dure business gaat worden. Maar in het kader van een participatie-samenleving zal het toch wel zo zijn dat de meer draagkrachtigen hier dan wel bij zullen springen, toch?. Of ik moet de betekenis van dat woord verkeerd begrijpen. Enfin, ik zal er nog een nachtje over slapen, of 2, of 3, of 4, of 500...
Na de tandarts is het al snel tijd voor het avondeten. En vandaag hebben gasten. Marcia, Jochem en de kleinkinderen komen mee eten. Is altijd wel gezellig, al moeten er nog even wat extra aardappelen worden ingeslagen. Voor de kleinkinderen is het altijd wel feest bij oma en opa.
Speciaal voor mij heeft Lizzie een tekening gemaakt van haar, samen met mij. Lief toch...