Controle longarts en huisartsbezoek

Er staan vandaag 2 medische bezoeken op het programma. 

1.Huisarts

2.Longfunctietest en controle longarts Máxima Medisch Centrum Veldhoven

De afspraak bij de huisarts is voor het pijnlijke duimgewricht aan mijnlinkerhad die sinds een week of 2 opeens is komen opzetten. Ik kan met de linkerhand nog maar weinig vastpakken. De klemfunctie is gewoon pijnlijk. 

Er wordt door de coassistente heel wat onderzoek aan gedaan en als later de huisarts zelf er bij komt constateert hij dat het toch "gewoon" slijtage is. Artrose. Daar valt niet veel aan te doen. Misschien dat hand-fysio wat verlichting kan bieden, als ik dat zou willen, maar nee, hou het voorlopig maar zo. Ik weet nu wat het is en met paracetamol moet e.e.a. wel te bestrijden zijn.

De 2e vraag hoe het zit met een eventuele prostaat check blijkt al te zijn beantwoord. Uit het bloedonderzoek zou blijken dat er niets vreemds aan ontdekt is wat eventueel kanker zou uitsluiten.Nu ben ik wel vergeten te vragen of dit onderzoek bij mijn volgend bloedonderzoek ook meegenomen kan worden. Even in de gaten houden, dus... De medicijnen die op zijn staan inmiddels op herhaling en die heb ik dan ook maar meteen opgehaald.

Deze afspraak heeft maar liefst een uur geduurd en dat is wel heel erg lang voor een huisarts bezoek.

De 2e afspraak is de longfunctietest en controle bij de longarts in het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven.

Kom ik daar blijkt de hoofdingang te zijn verplaatst. Geen probleem, maar binnen verwacht mij een heel ontvangstcomité.

Of ik alle vragen heb beantwoord op het scherm wat boven de hand-ontsmettingsflacon hangt?

Ja, wel gelezen maar niet gezien dat het een touchscreen is en na de juiste antwoorden kleurt het groen en krijg ik van de man achter het scherm te horen dat ik mijn mondmasker moet afdoen en dan krijg ik een medisch mondmasker. Die andere kan ik dan weggooien in de daarvoor open staande prullenbak.

Alles 100% en ik ga op pad naar route 204.

Normaal loop ik er zo naar toe maar nu lijkt het wel alsof ik door het hele ziekenhuis heen moet.

Maar ik kom er en ik herken de niet zo vriendelijke dame achter het kuchscherm waar ik me moet melden.

Na een korte zit in het wachtkamerdeel word ik de longfunctietest-ruimte in geroepen. Uiteraard mag mijn mondkapje af. "Is de 79,5kg nog juist...?", vraagt ze, en ik mag glunderend antwoorden dat dat tegenwoordig 77,2kg is en we starten met de test.

Eerst weer dat diep inademen en heeeeel lang uitademen en dan nog eens heel diep en dan krachtig uitademen en heeeel lang zodat alle lucht uit de longblaasjes is geperst. Man man, ik word daar altijd dizzy van. Even 4 pufjes Salbutamol en 10min lsten inwerken. Ik hoef dit keer de ruimte niet te verlaten zodat ik mijn mondkapje af mag laten en daarna weer diezelfde test. Die was blijkbaar toch iets beter. Ik meen dat het de vorige keren altijd ongeveer hetzelfde was. Nu dus blijkbaar niet. Klinkt positief.

En nu op naar de longarts.

Die bevestigd dat het er goed uitziet en dan natuurlijk de vraag hoe het gaat en of er nog vragen zijn.

Behalve de laatste 3 weken gaat het gewoon goed en die laatste 3 weken zullen wel te maken met met het weer en het voorjaar maar zijn niet alarmerend. Dan wordt de behandeling in het ziekenhuis hiermee afgesloten en overgedragen aan de huisarts, tenzij ik het nog een jaar wil aanzien, maar ik zie daar geen reden voor. Vooral de ademhalingstherapie na de vorige longfunctietest heeft mij erg geholpen en ik blijf ook gewoon doorgaan met hardlopen, wat ook een goede graadmeter is voor hoe het gaat met mijn ademhaling. Dus is het hiermee afgelopen. Behalve als ik opeens klachten krijg of prangende vragen heb, dan kan ik nog altijd beroep op haar doen.

Zo, blij als ik weer thuis ben....

Update: Een dag na dit bezoek aan het Máxima Medisch Centrum Veldhoven krijg ikper post bericht dat de hoofdingang is verplaatste en dat er een ontvangstcomité klaar staat en hoe ik route 204 moet volgen... 

Mooi op tijd 😆

Darmonderzoek - de behandeling

Donderdag is het al vroeg op. Moet wel want om 6:00u moet ik weer beginnen met een uur lang laxeermiddel drinken. Weer een hele liter. En dan vervolgens nog minstens een liter helder vocht.

Ik check mijn horloge en die zegt dat ik maar dik 2 uur zou hebben geslapen. Vlak voordat ik daadwerkelijk op sta staat ie op 4u50 en dat klink meer reëel.

De laxeermiddel gaan er in grote teugen in. Ik kan er maar vanaf zijn. Het eerste uur is dan ook zo voorbij. En er volgen weer de heldere dranken. Water, thee, appelsap, man man, wat heb ik er moeite mee om al dat vocht weg te krijgen. Ik doe er wat langer over dan dat ene uur. 

Ik neem nog een uitgebreide douche. Na al die wc-bezoeken voelt dat niet alleen lekker fris maar ook broodnodig.

Niet veel later staat Kathy al voor de deur.

Afgesproken is, om half 11 vertrekken en dat doen we ook. Met het pak sneeuw wat gevallen is, zijn niet alle wegen begaanbaar gemaakt en daarom is vroeg vertrekken niet verkeerd.

Bij het Catharinaziekenhuis zetten ze me voor de ingang af. Een vlug kusje en dan ga ik naar binnen.

Eerst naar de loketten voor controle op corona en beantwoorden van een vragenlijst daaromtrent. Ook dat ik me moet melden om een ziekenhuispasje te laten maken omdat ik die nog niet heb. "Nee...", laat ik weten want: "...ik heb nu een behandeling en vorige week gaven ze mij aan dat het pasje niet nodig was..."

En daarom mag ik naar boven. Route 411 op de 2e etage.

Ik meld me bij het loket. En weer dezelfde vragen en weer dezelfde antwoorden. Oké, ik kan ook gewoon liegen. Ik zal echt niet de eerste zijn. Dat blijkt ook wel want een paar dagen na vandaag zal blijken dat er in dit zelfde ziekenhuis een corona-uitbraak heeft plaatsgevonden. Maar liefst 30 besmettingen op de afdelingen hart- en vaatziekten. Gelukkig hoef ik daar niet te zijn en ligt dit verhaal nog in de toekomst en kan ik het nu nog niet eens weten... 😒

Ik mag plaatsnemen in de wachtkamer (B).

Niet lang daarna word ik al opgehaald door een gemaskerde blondine. "Cindy...", stelt ze zich voor.

Ze loodst me naar een, best wel grote, zaal met, ik denk wel, 12 bedden. Of waren het er nu 16?

Maakt niet uit. De bedden staan 2 aan 2 tegenover elkaar geposteerd en op diverse bedden liggen mensen (nog) te slapen. Mannen en vrouwen door elkaar.Elk ineen eigen bed. Dat dan weer wel.

Ik mag helemaal naar achteren, bij het raam. Cindy legt me uit waar ik mijn kleren kwijt kan (op die van haar.... 😂😂) en dat ik mijn onderlichaam moet ontkleden en op het bed moet gaan liggen. Ze laat zien dat er een laken ligt waarmee ik me dan kan bedekken. Ze sluit de gordijnen om me heen en wacht "buiten".

Ik leg eerst mijn telefoon en bril maar alvast in de kluis. Eerst nog eens kijken hoe dat werkt. Dan begin ik met strippen. Cindy bliekt even door een spleetje om te zien of ik al klaar ben maar nee, de onderbroek moet nog uit en ik mag mijn sokken aanhouden. Eenmaal op bed leg ik het laken over mijn edele delen en als de boel veilig is komt Cindy me nog een keer extra onderstoppen. Ja, ik mocht blijkbaar gewoon helemaal onder de dekens kruipen. 😊

Terwijl rechts van me een broeder komt staan om me weer wat vragen te stellen, begint Cindy met het aanbrengen van het infuus in mijn linkerarm. 

Ik laat de broeder weten dat ik mijn gehoorapparaten niet in heb en het misschien niet allemaal kan verstaan. Hij zal er rekening mee houden en desnoods wat harder praten, zegt hij, 2x... 😂

En weer zijn het vragen die ik ook al eerder heb beantwoord. Zekerheid voor alles. Je weet maar nooit.

De broeder is klaar, Cindy is klaar en meteen word ik al weggereden. Dat gaat allemaal erg rap.

Naar de behandelkamer is maar een klein stukje. Ik heb dat wel eens anders mee gemaakt, dat ik naar een andere kant van het ziekenhuis gereden werd, enkele verdiepingen hoger met de lift en dan nog  weer een stuk. Een hele reis op zich en ook een hele gewaarwording om zo liggend door een ziekenhuis te worden rond gereden. Maar nu dus niet.

Eerst een voorruimte en dan in de behandelkamer.

Of ik op mijn linkerzij wil gaan liggen.

Ik krijg een oxipulsemeter om mijn rechter wijsvinger en de infuus wordt aangesloten.

Ik zie een grote monitor staan. Daar zal straks te zien zijn hoe het er van binnen uit ziet, ga ik vanuit. Dat kon ik destijds tijdens mijn hartkatheterisatie ook goed volgen. Maar vandaag dus niet want ik heb gekozen voor een roesje.

De dokter komt aan mijn bed. Stelt zich aan me voor, vraagt hoe het met me is en neemt meteen mijn bloeddruk op. Ik laat hem weten dat ik best gespannen ben en ja die bloeddrukmeting... Hij geeft ook aan dat dit niet een reële bloeddrukmeting is maar ze kunnen er toch wel iets mee. Ik zie nog net 153 staan...

Hij legt in het kort nog uit wat er gaat gebeuren maar ik voel al dat het slaapmiddel het infuus in stroomt. Ik kan me alleen nog herinneren dat er iemand met iets aan mijn achteruitgang frunnikt en ook een momentje waarop de dokter zegt dat het allemaal gelukt is, het er mooi schoon uitzag en er 2 poliepen verwijderd zijn, maar ik word pas echt wakker als ik weer op mijn parkeerplaats in de slaapzaal lig. Wakker, omdat ik gevraagd wordt of ik koffie of thee bij mijn ontbijtkoek wil... Koffie it is...

Het duurt nog wel een minuut of 5 eer ik weer zo ver wakker ben dat ik aan de ontbijtkoek kan beginnen en nog eens 5 minuten eer ik de ontbijtkoek uit de kindveilige verpakking heb weten te wringen, maar dan is het ook zo op. Ook de koffie. Nog even na dutten en dan vragen ze me of ik zover ben om me aan te kleden en klaar ben om weer naar huis te gaan. Ik bevestig dat en hup, de gordijnen gaan weer dicht.

Ik voer mijn omgekeerde striptease uit, pak mijn telefoon en bril, check of ik echt niets vergeten ben, neem nog een paar foto's van het plaats delict en ik ben klaar voor vertrek.

Het gordijn gaat open en Cindy neemt me aan de hand mee naar de deur van de slaapzaal. We nemen innig afscheid van elkaar en zwaaien elkaar nog na en ik begeef me weer naar wachtkamer (B). Volgens mij slaap ik nog half. Het lijkt alsof ik alles droom... 😂😂

Ik bel vrouwlief op. Ik ben zover. Alles ging goed, 2 poliepen verwijderd, niets aan de hand, het ziet er allemaal goed uit. Ze komt me zo ophalen.

13:20 Op de klok als ze me komt ophalen. Ik had haar wel herkend, uit duizenden, ondanks dat mondmasker. Ze neemt me mee naar buiten. Op de parkeerplaats staat Marcia al te wachten. De slagboom staat open en we hoeven we geen parkeergeld te betalen. Dat was vorige week toch anders (€1,20)

De middag gebruik ik thuis voor het bijkomen van de ochtend.

Voor het avondeten doe ik het nog maar even rustig aan. Een lichte maaltijd. Nou ja, een half bordje stamppot met biefstuk is toch ook licht..?

En dan ga ik lekker relaxen in mijn mancave. De verduistergordijnen dicht en een spannende film op, volume op 30 😵.

Gaat halverwege de film, de telefoon. 

Even de film op pauze.

De dokter. Even nog uitleggen wat hij al eerder aan mijn bed heeft verteld. En inderdaad, weer hetzelfde verhaal, maar ja, ook ik was nog in een roes of roesje... en dan is hij ook niet helemaal zeker of, en in hoeverre zijn boodschap is overgekomen. In ieder geval zal ik vrijdag de 19e telefonisch nog de definitieve uitslag krijgen, als de poliepen onder de microscoop zijn bekeken.

Ik zet de film weer aan.

 

Darmonderzoek- De voorbereidingen

Aanstaande donderdag, morgen dus, staat mij een darmonderzoek te wachten in het Catharinaziekenhuis in Eindhoven.

Bij het bevolkingsonderzoek is bloed bij mijn ontlasting geconstateerd.De volgende stap is dan een darmonderzoek.

Het bevolkingsonderzoek wordt gedaan om in een vroeg stadium darmkanker te kunnen ontdekken. 

Dat maakt het mij dus helemaal niet geruster op dat er nu juist bij mij ook bloed in mijn ontlasting gevonden is.

Oké, nu zeggen er zoveel dat er waarschijnlijk niets aan de hand is. Waarschijnlijk poliepen. En even zo velen hebben het onderzoek ook gehad, een enkeling zelfs 2 keer eer het duidelijk was dat de uitslag negatief was.

Zelfs de huisarts gaf me aan me geen zorgen te maken. Er is 80% kans op dat het poliepen zijn. En als er darmkanker wordt gevonden dan zijn ze er juist in een heel vroeg stadium bij en is kans op genezing groot.

Vorige week donderdag was het intake gesprek in het Catharinaziekenhuis en ook daar werd me duidelijk gemaakt dat de kans op kanker erg klein is. Maar ja, dat zeiden ze ook bij vrouwlief, toen ze routinematig toch wat weefsel uit de baarmoeder haalden. En toen bleek dat ze baarmoederholte kanker had. En als amper 9 maanden later bij oudste dochter borstkanker word vastgesteld dachten we ook al 2x in hetzelfde gezin binnen een jaar...

Hoewel ik geloof in cijfers zegt mijn gevoel toch wat anders. Een beetje vergelijkbaar met een statisticus met vliegangst. Zoiets.

In mijn intake gesprek word ik al voorbereid op wat gaat komen.

Ik krijg een roesje. Het is niet zeker of ik daarvan in slaap val maar in ieder geval word ik wel rustig.

Een roesje heb ik al eerder gehad toen ze in mijn keel gingen kijken in slaaptoestand i.v.m. apneu. Dat was toen een bijzondere gewaarwording. Ik deed mijn ogen dicht en weer open en we waren een half uur verder en alles was al weer achter de rug. Of dat donderdag ook weer zo gaat gebeuren? Ik weet het niet. Destijds moest ik van tevoren wel naar de anesthesist maar dat hoefde hier helemaal niet. Ook al zo bijzonder.

En natuurlijk moeten mijn darmen leeg zijn. En daarvoor krijg ik 2 pillen mee die ik dinsdag avond al moet in nemen en verder poeders om 2x een liter laxeermiddel te maken waarvan ik 1 liter op woensdagavond moet opdrinken, gevolgd door een liter heldere vloeistof en dat zelfde nog een keer op donderdagochtend om 6u 's morgens.

Die pillen moet ik dinsdagavond om 22:00u innemen. In zijn geheel, niet kauwen... Dat is voor mij niet zo'n probleem. Ik slik tegenwoordig zoveel pillen en die gaat er allemaal in zijn geheel naar binnen.

Net na middernacht word ik wakker. De pillen doen blijkbaar al hun werk. In de badkamer heb ik het gevoel van een voedselvergiftiging. Heftige buikkrampen en diarree. Na 35 minuten is alles gezakt en kan ik weer terug naar bed. Nu staat er in de bijsluiter dat de werking van de pillen tussen de 6 en 12 uur is. Voor blijkbaar al na 2 uur.

Vandaag om 16:00 heb ik dan mijn laatste lichte maaltijd mogen nuttigen en daarvoor al vanaf dinsdag alleen nog maar bepaalde dingen mogen eten.

Vanavond is het dan zo ver.

De hele liter laxeermiddel is er in een tijdbestek van een uur naar binnen gewerkt. Het was van tevoren al duidelijk dat het niet lekker zou zijn. Wat ranja zou er bij mogen, of drinken met een rietje om de eerste smaakpapillen over te slaan. Ik ben  maar gewoon begonnen met drinken uit een glas. Adem ingehouden en in 3 teugen naar binnengewerkt. Beetje zou-achtige smaak maar het ging wel. En dan begint het drinken van heldere vloeistof. Water is helder maar ik heb toch maar gekozen voor appelsap.

Toch begint het eigenlijk pas om half 8 een beetje te werken. Zoals was geadviseerd zit ik in een gemakkelijk uit te trekken broek in mijn mancave, pal naast de badkamer, deuren open en lichten aan, zodat ik meteen op de pot kan. "Nee...", had de verpleegkundige nog gezegd, "...denk niet dat hou ik wel in, dt gaat mis want het komt gewoon... En eenmaal op de pot komt het inderdaad ook "gewoon". Alsof ik lek ben.

En meuren... Verschrikkelijk! badkamerraampje open en dan moet het nu net weer zo koud zijn....

 

Het is intussen 23:00u en ondanks dat er een hoop gerommel uit het vooronder komt, denk ik toch dat het grootste gedonder achter de rug is. Voor wat vanavond betreft, dan. Morgenvroeg om 6uur begint het weer opnieuw...

Ik maak mijn portie laxeermiddelen voor morgen alvast klaar en dan hoop ik op een goede maar korte nachtrust...

Ziekenhuis - Inspanningstest en de uitslag daarvan

Gisteren was ik er nog voor de uitslag van het longfunctieonderzoek en de CT-scan en vandaag meteen weer aan de bak voor een inspanningstest.
En ik weet wat me te wachten staat en dat is niet mis, weet ik al uit ervaring.
Op de fiets fietsen waarbij de weerstand steeds hoger wordt en beplakt met allerlei sensoren, een bloeddrukmeterband om de arm en een masker met sensor op om de ademhaling te registeren. En dat betekent zoiets als "fietsen tot je er bij neervalt....".
Natuurlijk ruim op tijd aangemeld bij de balie en nog voordat we plaats kunnen nemen in de wachtruimte word ik al opgeroepen. Alsof ze op mij hebben zitten wachten. En nee, we zijn niet te laat maar ruim op tijd.
En zo bewegen we richting de vrouw die ons opriep en meteen "Alleen meneer Dieterman!!! Want ik zie u ook al meelopen....". Ik hoef het gezicht wat daarbij hoort niet verder te omschrijven... 😠
Terwijl vrouwlief afdruipt word ik de omkleedkamer in gedirigeerd.
Of ik mijn bovenlijf wil ontbloten en schoenen uit. Broek hoeft niet, maar dat doe ik toch want ik heb speciaal hiervoor "gemakkelijke" kleding aan gedaan, zoals in de meegegeven brochure stond vermeld. Eenmaal zo ver uitgekleed mag ik de behandelkamer in.
Eerst maar eens wegen, zonder schoenen, want "ik had toch gezegd dat die uit moesten..."
Wanneer de getalletjes stilstaan staat er 79,5kg op het display. Wow... lekker laag 😊
Lengte: 1.73,5mtr. Ook dat varieert overal waar dat gemeten wordt.

Bij ontbreken van een foto van mezelf heb ik bovenstaande foto geleend van gabyrunstheworld.com

Dan mag ik op de fiets. Hoogte wordt nog ingesteld en dan worden de sensoren opgeplakt en het masker op mijn snuffert geduwd. Bij controle of er valse lucht binnen komt moet ik inademen terwijl ze de opening voor de sensor dichthouden. Nou, dat duurt nogal eer ze het zover heeft weten aan te brengen dat er geen valse lucht meer binnenkomt.
Ik mag beginnen met warm fietsen. Een minuut of 6, heb ik ergens gelezen. Het aantal omwentelingen tussen de 70 en 80 per minuut houden. Ik hou gewoon de 75 in de gaten.
Intussen stelt een arts zich aan me voor. Hij zal tegen het einde van de test, terwijl ik nog fiets, bloed afnemen uit mijn slagader. Dat zal van mijn linkerarm zijn.
Ik krijg nog te horen dat ik het stuur niet krampachtig vast moet houden i.v.m. de bloeddrukmeting en dus laat ik mijn handen maar gewoon op het stuur rusten.
Langzaamaan wordt de weerstand opgevoerd met 2 Watt elke 10 seconden. In het begin merk ik daar nog niets van. Pas vanaf de richting de 40-50 ga moet ik even bijtrappen om op die 75 te blijven.
Bij 150 gaat het al een stuk lastiger en ik moet al aan het werk.
De dokter komt al bij me staan. "Het gaat nog goed. Als het bijna niet meer gaat dan leg je linkerarm maar omgekeerd op het stuur zodat bloed afgenomen kan worden". 180W en het is tijd. Ik draai mijn linkerarm om en hij kan bloed afnemen terwijl ik door blijf fiets. Mijn blik op die 75 toeren per minuut en op de weerstand die nog steeds oploopt. Maar het gaatje maken in mijn slagader gaat niet goed en is erg pijnlijk. Ik nader de 200 en begin aardi8g kapot te raken,maar ik wil die 200W halen en op dat punt mag ik van de vrouw stoppen. Het laatste wat ik nog zie is 202W maar zij heeft inmiddels de boel afgeschakeld en zonder weerstand moet ik nog even doorfietsen met 40 toeren per minuut.
Ik zie even niets meer. Hou mijn ogen dicht en ben helemaal kapot en hijg mijn longen uit mijn lichaam. Het liefst ging ik nu plat liggen en slapen. Intussen heb ik nog steeds het masker op en wordt er nog steeds pijnlijk aan mijn linkerpols gefriemeld. Ik mag langzamer fietsen, 40 omwentelingen per minuut. Ik zit nu nog op 60. Dat komt omdat ik nog steeds met mijn ogen dicht aan het bijkomen ben en nu zie ik dat ik inderdaad nog steeds op 60 omwentelingen per minuut fiets. Weliswaar zonder weerstand maar het mag nog langzamer en voelt 40 bijna aan als stilstaan.
Het verband zit om mijn linkerpols, ik mag van de fiets af, voorzichtig, en naar de kleedkamer want ik ben klaar...

Alleen in mijn kleedkamertje moet ik nog wel even op het krukje bijkomen. Fijn dat je hier ook nog kunt douchen. Vorige keer deed ik dat niet maar toen was ik lang niet zo kapot en zo bezweet als nu en daarom maak ik daar dit keer dankbaar gebruik van. Mijn horloge geeft 9u24 aan. Veel vroeger klaar dan ik had verwacht.
Klaar na douchen en omkleden verlaat ik de omkleedruimte en op naar route 207 voor de uitslag die overigens pas om 10u15 gepland staat.
Vrouwlief ge-appt dat ik klaar ben maar omdat die er niet bij mocht zijn (vorige keer overigens wel...) is ze maar wat buiten gaan wandelen. Geeft niet want ik ben nog steeds aan het nahijgen en nazweten. Gelukkig heb ik daarvoor ook mijn eigen handdoek mee genomen.
Pas na 3 kwartier na de inspanningstest ben ik weer wat bij positieven. Dat is eigenlijk altijd zo na een zware inspanning. En vrouwlief is er inmiddels ook weer terwijl we wachten tot wij worden opgeroepen.

De uitslag is goed.
De longen en hart werking is helemaal goed.
Alleen een hoge bloeddruk waar ik wel naar moet laten kijken bij de huisarts. Ik heb al HCT tegen hoge bloeddruk maar advies is toch om dit aan te kaarten want misschien moet ik wel naar een ander middel. Ik heb in september weer een afspraak met de POH en zal dat meteen voorleggen.
Wat tijdens de inspanningstest niet goed ging was mijn ademhaling. Dus daarom contact opnemen met een ademhalingsfysiotherapeut om daar wat aan te gaan doen.
Omdat ik altijd al astma heb gehad heb ik blijkbaar op een andere manier geademd om zo met de astma te kunnen leven en geeft die ademhalingstechniek nu problemen. Dat kan ook komen door ziekte of stress situaties. Nou, dat is dan niet zo moeilijk terug te brengen. In 2011 had ik een depressie met daarop volgend een burnout. Na die burnout heb ik allerlei lichamelijk klachten en ziektes gekregen waarvan de huisarts al aangaf dat dat allemaal begonnen is na die burnout. Ook toen zijn die ademhalingsklachten verergert en is het op loop gebied erg achteruit gegaan. En eind vorig jaar begon het weer en kreeg ik weer een burnout waar ik nu nog in zit met heftig nieuws over ziekte in de familie. Het lijkt er nu sterk op dat dat alles met elkaar te maken heeft.

Vervolgafspraken zijn nu op volgende week maandag een gesprek met de longverpleegkundige over alle aspecten van mijn astma en wat te doen als ik problemen krijg en een afspraak maken met de ademhalingstherapeut. Dan is de volgende controle afspraak met de longarts weer over 6 maanden, ergens in februari.

Ziekenhuis - Uitslag longfunctieonderzoek, CT-scan en bloedonderzoek

Afspraak is om 09:00u in het Maxima Medisch Centrum te Veldhoven, route 207
En we zijn er best ruim op tijd en ook gewoon op tijd worden we opgeroepen.

De uitslag van het longfunctieonderzoek was goed te noemen.
In tegenstelling tot de test in september 2018 en die van begin dit jaar in januari waar het resultaat rond de 80% lag, blijkt bij deze laatste test dat ik bij de 1 seconden uitblaastest weer 100% scoor. Dit is overigens herkenbaar bij astma, aldus de longarts. Resultaten variëren blijkbaar. Dat kan goed zijn want mijn ademhalingsproblemen variëren ook nogal en sterk afhankelijk van het weer, zo lijkt het althans.

Op de CT-scan is gelukkig niets bijzonders of afschrikwekkends te zien. De luchtpijp in één van de longen is wat verwijd. Dit kan tot gevolg hebben dat het hoesten wat moeilijker kan gaan en ook dat het moeilijker kan zijn op slijm op te hoesten. Over het algemeen zal ik dat zelf niet gauw merken.
Verder zijn er een paar vlekjes te zien wat in feite littekens zijn, kalkafzettingen t.g.v. de tuberculose waar ik 56 jaar geleden voor in het sanatorium heb gelegen. Dat heeft nu verder geen invloed meer.

Of ik de Foster nu 3x per dag gebruik en wat daar van het resultaat is...?
Nou, eerlijk gezegd heb ik het wel eens vergeten want die 3e keer zo midden op de dag gaat vaak aan me voorbij.
En op de volgende vraag kan ik alleen melden dat ik nog geen afspraak heb gemaakt met de ademhalingstherapeut. Gewoon nog niet aan toe gekomen door de vakanties.

Volgende stap is dan toch snel een afspraak maken met die ademhalingstherapeut om te zien of ik met andere ademhalingstechnieken wat beter adem. Nu is het nog zo dat ik vaak al 's morgens bij ontwaken al merk dat het hem vandaag "niet gaat worden". Dan voel ik al dat ademen moeizaam gaat. Sterker nog, dat ik moe word van het ademhalen en daarom maar heel oppervlakkig ga ademen met af en toe een flinke zucht naar lucht. Zo ook met hardlopen, als het lekker gaat en ik wil wat sneller, dan krijg ik neiging tot kokhalzen en moet ik gewoon even een paar stappen terug en beslist niet sneller gaan. En dat alleen vanwege de ademhaling.
En dat zijn nu typisch de dingen waar wellicht wat verbetering in te halen is.

Wat ook gedaan kan worden is een inspanningstest. Op de fiets met een masker op en eventueel aan het einde bloedafname om de hoeveelheid zuurstof te meten en zo. Dat wil ik wel het liefst, uiteraard, want duidelijk is dat al met geringe inspanning, en niet alleen bij hardlopen maar met allerlei inspanning, ik al snel in ademnood kom.

De afspraak daarvoor maken we bij de secretaresse en omdat er iemand uitgevallen is kan ik morgen vroeg om 5 voor 9 al terecht. En aansluitend de uitslag.
Heel fijn, want van al dat wachten word ik ook moe...

Ziekenhuis - Bloedonderzoek, longfunctieonderzoek en CT-scan (ademhalingsproblemen/astma)

Door omstandigheden heb ik met mijn ademhalingsproblemen n.a.v. astma me wat later dan bedoeld bij de huisarts aangemeld en die heeft me dan ook linea recta doorgestuurd naar het Maxima Medisch Centrum voor verdere behandeling. Dat was inmiddels al op 2 juli 2019 en door de vakantietijd is het vervolgonderzoek pas voor vandaag in te plannen. Tenminste in Veldhoven. In Eindhoven had het een dagje eerder gekund maar voor die ene dag ga ik wel naar het, dichterbij gelegen, MMC in Veldhoven.

Bloedonderzoek is eigenlijk niet meer dan het afnemen van bloed. 4 Buisjes om precies te zijn. Met de eerdere ervaring, waar ik een half uur moest wachten (!), zijn we er, om die reden, goed op tijd, omdat ik aansluitend naar het longfunctieonderzoek moet. In tegenstelling tot die vorige keer word ik direct, na het trekken van het nummertje, al opgeroepen en weer 2 minuten later staan we weer buiten. Dus ruim op tijd voor de volgende afspraak.

We begeven ons naar route 204 en naar aanmelding mogen we wachten.
Slechts 1 minuut over tijd ben ik aan de beurt.
Nu heb ik wel vaker zo'n longfunctieonderzoek moeten doen maar hier, in het ziekenhuis, is het toch nèt weer iets anders. Zit ik normaal gesproken gewoon aan tafel met degene die het onderzoek uitvoert, nu moet ik in een hokje plaatsnemen en het snorkelmondstuk zit vast aan een statief. Het hokje is blijkbaar nodig om een juiste referentie te kunnen meten tussen de druk buiten mijn lichaam en in de longen.

Ook wordt mijn vetgehalte gemeten door 2 sensoren: 1 op mijn rechtervoet en 1 op mijn rechterhand.
Vervolgens het inhaleren van longblaasjes-verwijderend middel en na een kwartier laten inwerken mag ik teug het hok in voor opnieuw de ademhalingstesten.
Ik blijf het altijd vermoeiend vinden, dat krachtig uitblazen met je mond wagenwijd open en maar blijven blazen terwijl de longen al helemaal leeg (lijken te) zijn...
Maar goed. Eind goed, al goed. We kunnen verder. Nu naar de afdeling radiologie, route 55 voor de CT-scan. De afspraak sluit nauw aan op deze afspraak dus we redden het mooi op tijd.

Het is druk in de wachtkamer en ik moet zelfs een tafeltje gebruiken wil ik ook kunnen zitten.
Net op het moment dat ik wil zeggen dat we al bijna een half uur over tijd zijn, word ik opgeroepen.
Of ik mijn jas wil ophangen en dat is alles. Ik mag alles aanhouden, behalve eventuele sieraden om mijn hals. En dan neem ik plaats op het bed wat de scanner in gereden zal worden.
Alles bij elkaar ga ik er 3x in. Gewoon ademhalen, diep inademen en vasthouden en dat is alles.
Ik sta gewoon 5 minuten later weer buiten.

Zo'n dagje ziekenhuis blijft altijd een inspannende en ook wel spannende bezigheid. Daarom trakteren we ons dan altijd op wat lekkers. Nu is het restaurant in het MMC Veldlhoven niet te vergelijken met die van het Catharinaziekenhuis, toch heb ik heerlijk genoten van mijn Indische hamburger. Vrouwlief helaas wat minder van haar broodje kroket.

Volgende afspraak is op maandag 19 augustus. Dan zullen we de uitslag te horen krijgen en wat dat zal gaan betekenen voor mij. Ik ben benieuwd.

Ziekenhuis - Onderzoek Slaapscopie

Vandaag is het dan zover: Onderzoek in het ziekenhuis. Slaapscopie. Lees HIER of HIER wat dat inhoudt. Er wordt ook wel gesproken over slaapendoscopie, maar volgens mij is in beide gevallen het onderzoek hetzelfde, namelijk dat ze met "iets" de keelholte ingaan om te zien wat er zich daar in slaaptoestand afspeelt. Endoscopie lijkt mij daarom een betere benaming,maar what's in a name.....
In mijn dossier van het MMC staat dit onder operaties als:
"Nasopharyngoscopie via oropharynx (slaapscopie)"

Ik moet me om 9:25 melden en de behandeling gaat plaatsvinden om 9:40, route 171 in het Maxima Medisch Centrum in Eindhoven. Ik moet zorgen voor begeleiding en het ziekenhuis verlaten en de weg naar huis mag ik ook niet alleen doen, laat staan zelf auto rijden. Mijn begeleiding bestaat uit vrouwlief en dochter Kathy. We vertrekken erg op tijd. Je weet maar nooit in het verkeer. En dat blijkt ook wel waar te zijn want zodra het spitsuur voorbij is gaan de echte maniakken de weg op. En dat heeft totaal niets met snelheid te maken maar eerder met niet weten hoe je met een voertuig door het verkeer moet manoeuvreren. Toch lukt het ons wel om ruimschoots op tijd in het MMC aan te komen. De parkeerplaats is dan wel al behoorlijk gevuld maar we vinden nog wel een gaatje. Ik denk dat het niet lang meer zal duren of het zal volle bak zijn.

We nemen de lift naar de 1e verdieping en volgen trouw de route 171 en daar aangekomen.... Dat is het dan. Een gang met wat stoelen. Maar waar is dan die balie om je aan te melden? De mensen met wie we de lift deelden zijn er al eerder dan wij en die draaien nu ook wat in de rondte. Ik loop daarentegen de gang in en door en hardop denkend, waar ik die balie kan vinden, als de enige aanwezige, een dame, blijkbaar een begeleider, zich even van haar smartphone opricht en met haar hoofd naar de muur tegenover haar knikt. En daar staat het dan. Dit is de afdeling waar ik moet zijn en ik hoef me niet aan te melden, in ietwat andere bewoordingen. En dus nemen we plaats. Nu komen ook de 2 liftgenoten de "wachtkamer" in en nemen ook plaats.

Een dubbele deur zwaait open en een vriendelijk verpleegster roept meneer Huppeldepup, en de mannelijke

liftgenoot staat op en gaat met Marian, want zo heet ze, verder voor de behandeling. En het is niet veel later en officieel 5 minuten te vroeg als ook mijn naam wordt omgeroepen. Ik mag....

We lopen de gang in. links af en aan het einde links is de behandelkamer. Wij gaan naar rechts,de voorbereidingskamer en verkoeverruimte. Ik mag meteen op een verrijdbaar bed liggen. Nee, ik hoef niets uit te trekken, zelfs de schoenen niet. Na de controle of ik werkelijk ben dan dat ik zeg wie ik ben, volgen de voorbereidingen.

Links wordt een infuus aangebracht, nodig voor de sedatie, rechts de bloeddrukmeter, 2 sensoren op mijn borst, 1 in mijn zij en nu maar wachten. 

Meneer liftgenoot wordt opgehaald. Duimpje omhoog en "slaap ze!".

Pakweg 10 minuten later komt hij terug, nog in diepe slaap. En nu vertrekt mijn buurman. En nadat hij is weggebracht komen dezelfde verpleegster terug maar dan naar mijn bed. Monique en Sandra, stellen ze zich voor, rijden me naar de behandelkamer.

Of ik als ik slaap plat lig of zo schuin omhoog zoals het bed nu staat... Nou nee hoor, gewoon plat en hup even later lig ik plat. Om een vinger aan mijn linkerhand gaat ook een sensor. De behandelende dokter komt zich nog even voorstellen. Geen idee meer wie dat was, en de verpleegster laat weten dat de behandeling gaat beginnen. Ze zullen me in een sedatie brengen, een roes,geen echte narcose en dan in mijn keel kijken wat dat doet als ik slaap. Ze waarschuwt me als het slaapmiddel in het infuus wordt gebracht.

Ik voel een vieze misselijkmakende/geurende stof mijn hoofd in stromen en automatisch sluit ik mijn ogen om dat gevoel te onderdrukken.

Daarna maak ik ze weer op en ben ik weer terug op de verkoeverruimte. Heb ik even met mijn ogen geknipperd en dan ben ik weer terug op de kamer en zijn ook meteen al de sensors van mijn lijf af. Behalve dan die infuus. Die voel ik namelijk nog steeds zitten omdat dit de eerste keer is dat een infuus wat pijnlijk is.

Of ik goed geslapen heb, me goed voel, gaat het?

"Eh, ja...."

Ik mag even rustig wakker worden. Ze komen zo weer bij me om te kijken hoe het met me gaat. Nou ja, ik lig lekker.

Intussen hoor ik aan het einde van de kamer een loser stoere praat verkopen en de heftige antwoorden van de verpleging dat "... dat niet gaat gebeuren en dat hij echt niet moet denken dat hij het zonder begeleiding kan doen, hij niet beseft hoe lang die chemicaliën nog in zijn lichaam werkend zijn en dat ze er alles voor zullen doen om hem.....enz." Echt weer zo'n stoere loser. Wat komt zo'n bal toch hier in het ziekenhuis doen, denk ik dan. Spring toch meteen van het dak af. Loser!

De verpleegster komt weer aan mijn bed voor de controle en alle is in orde. Infuus kan eruit, even rechtop zitten op de rand van het bed. Ai. Toch wel een heel zwaar hoofd. Een kater gevoel. En die vieze geur van dat slaapmiddel in mijn neus.

Ik ben er klaar voor en mag vertrekken. Ik neem afscheid van Marian en vrouwlief vangt me op.

In de foyer ontbijten we samen nog even. Ik heb een bon meegekregen voor een gratis koffiebroodje en koffie maar daarnaast pakken we ook nog wat van die lekkere verse sneetjes dik belegd brood.

We rijden terug naar huis.

Ik voel me gammel. Slaperig. Een katergevoel. En elke keer als ik uitadem ruik ik dat smerig verdovingsspul. Heel vreemd. Niet als ik inadem maar als ik door mijn neus uitadem.

Op voorschrift mag ik ook geen belangrijke beslissingen nemen, over bijvoorbeeld financiële zaken. Die chemicaliën kunnen dat dus ook beïnvloeden. Nou eerlijk gezegd heb ik nergens zin in. Ik voel me gewoon gammel, jetlag. En niet alleen in mijn hoofd maar mijn hele lichaam voelt brak. Ik blijf de rest van de dag gewoon onderuit zitten en doe verder helemaal niets. Ook niets wat met mijn werk te maken heeft. Ik zou eens een verkeerde belangrijke beslissing nemen. Je weet maar nooit.

Nu de uitslag afwachten.
En dan de behandeling.
Als ik op internet rond struin, dan word ik daar absoluut niet vrolijk van van wat ik daar allemaal zie en lees. Ik weet niet of ik daar op zit te wachten....
De afspraak staat al: op maandag 27 maart om 11:50 , in MMC Veldhoven Route 190

Weer terug naar het ziekenhuis: apneu (2)

Hoe is de nacht in het logeerbed verlopen? Nou, bepaald wel anders, ja. Normaliter kan ik zowat in elke houding wel slapen maar nu die sensor in mijn neusgaten zit en die draden en buisjes op mijn gezicht geplakt zitten, is het liggen op mijn zij toch een heel andere gewaarwording. Mijn hoofdkussen drukt de sensor zowat mijn neus uit of op zijn minst helemaal scheef. Dat zal de metingen niet helemaal goed doen, ga ik vanuit. En dus wordt het een op-de-rug-lig-slaapje.

Het is dat ik de vragenlijst gisteren voor het slapen gaan al heb ingekeken. Daarom weet ik ook dat ik moet noteren hoe laat ik elke keer wakker ben geweest en hoe laat ik in de ochtend wakker ben geworden.

Om 01:54, door de neus sensor en om 05:00, 06:00 en uiteindelijk om 06:15 omdat mijn biologische klok het wel welletjes vond op de logeermatras....

Dan maar opgestaan en alle apparatuur van mijn lijf af gehaald. Dat gaat niet zo gemakkelijk als gedacht. Die pleisters/tape zijn een stuk krachtiger dan de rollen ducktape die ik in voorraad heb. Eenmaal alles keurig verwijderd kan het het koffertje nr.2 in. Wel nog het vragenlijstje invullen en die kan bovenop de apparatuur, deksel dicht en klaar om terug te brengen.

Geen haast. Ik kan nog gerust een ontbijtje nuttigen voordat ik weer op weg moet naar het MMC.

Eigenlijk is dit de 19e keer dat ik dit jaar naar het ziekenhuis moet. Ik weet niet of dat meetelt want ik hoef eigenlijk alleen mijn koffertje af te geven. Denk ik.

En zo sta ik om bijna 10 uur weer op de parkeerplaats van het MMC in Eindhoven.

Nu hoef ik alleen nog maar naar 041 te gaan en dat ligt op de begane grond.

Het ziekenhuis is weer in bedrijf. Het is drukker. Aan de balies in de entree hal worden weer mensen geholpen. Ziekenhuis personeel loopt rond. Alleen de piano staat nog te rusten.

Ik volg de bordjes weer tot de balie van 041. Die is bezet en ik wacht als 2e in de rij. Het duurt (uiteraard) weer langer dan verwacht. Achter me is inmiddels een lange rij ontstaan. Ik zie door de deur achter de balie dat een medewerkster in de gaten heeft dat het opeens drukker is geworden en ze loopt naar de balie, klaarblijkelijk om de boel te ondersteunen. Een van de mannen uit de rij heeft dat in de smiezen en als een speer rukt hij zich uit de rij en is nog eerder aan de voorkant van de balie dan de medewerkster aan de achterkant. Maar de medewerkster kijk langs hem heen naar mij en weer tot hem: Een ogenblikje meneer....". Nou gaan we het krijgen! En nu naar mij: "Komt u alleen dat koffertje terug brengen? Dan kan u dat nu meteen aan mij geven. Vragenlijst zit in het koffertje? Oké, dankuwel....." En weg ben ik. Toch nog eerder. En op de betaalautomaat van de parkeerplaats ben ik nog mooi binnen de 15 minuten gebleven en ik hoef dus niet te betalen.

Het is nu alleen nog wachten op de uitslag. Wanneer? Geen idee.

Alweer naar het ziekenhuis - apneu (1)

Vandaag voor de 18e keer dit jaar naar het ziekenhuis. Dit keer het MMC in Eindhoven. Gelukkig niet voor een behandeling maar t.b.v. de voorbereiding van een apneu-test.

Eén van de oorzaken van mijn chronische vermoeidheid, naast de constatering van astma, zou ook wel een kunnen liggen aan apneu. En inderdaad, ik blijk 's nachts geregeld weleens te stoppen met ademhalen. En doe ik dat niet dat zaag ik hele bossen om met mijn kettingzaag-gesnurk. En als dan blijkt dat ik 's morgens na het ontwaken nog niet ben uitgerust, dan zou dat wel eens op apneu kunnen duiden. Zou... En daarom wil de longarts hier nog een onderzoek aan wijden.

En nu sta ik hier om kwart over 6 's avonds al op de parkeerplaats van het MMC in Eindhoven.

Binnen in het ziekenhuis is het anders dan dat ik gewend ben. Het is rustig, erg rustig. Slechts 1 dame achter de informatiebalie, werkeloos, schijnbaar lusteloos of verveeld bladert ze door een tijdschrift of document. De piano staat er verlaten en stilletjes bij.

Ik moet naar 900. Dat zal wel op de 9e verdieping zijn, controleer ik op de informatiezuil. Inderdaad. Richting liften. Uiteraard. En het is nog steeds rustig. Bijna niemand aanwezig.

Ik stap in de lege lift en op 3 stapt er nog iemand in. We kijken elkaar beleefd aan en zwijgen. Op de ping van 9 stap ik uit. Ik volg het bordje 900.

Het is hier zo nog stiller dan in de rest van het ziekenhuis. Ik loop de gang van 900 in. Het ruikt naar ziekenhuis eten. Natuurlijk. Het is ook etenstijd, of geweest. Al lopend kijk ik links en rechts door de openstaande deuren  de kamers in. Overal zie ik in pyjama's gehulde personen, bedekt met kabels en snoeren.  Natuurlijk. Die moeten hier proefslapen. Ik gelukkig niet. Als het goed is wordt mijn slaap T-shirt behangen met, ik weet nog niet wat, en kan ik gewoon thuis gaan proefslapen.

Halverwege de gang is een balie waar 2 verpleegkundigen druk in de weer zijn. Of ik voor de test kom? "Ja, inderdaad, maar ik ben wel erg vroeg, 5 voor half 7 i.p.v. 10 over half. Voor alle zekerheid op tijd vertrokken vanwege het verkeer....", antwoord ik. "Dat zal dan wel de reden zijn dat uw voorganger er nog niet is. Als u wil mag u nu al....". Natuurlijk, dat laat ik me geen 2x vragen. Ik kan er maar van af zijn, toch?

We stappen een slaapkamer in. Het bed is afgeladen vol met koffertjes. Het is erg krap. Even nog wat gegevens controleren en noteren. Alweer, elke keer weer. Alles klopt.

Wat ik weeg? 82kilo met een smile 😀.

Lengte? 1,75m.
Nekomvang? 41-42cm....? Nee, hoor. Daar koop je je overhemden op. Is maar 40cm.

Bloeddruk wordt opgemeten (even niet praten!) 138/89. Klaar om te beginnen.

Ik heb mijn T-shirt al aan waar ik straks in ga slapen.

De verpleegkundige hangt er wat kastjes aan, plakt de buisjes en kabeltjes op mijn T-shirt. Nog een kastje om mijn pols en een sensor om mijn linker middelvinger. Die moet ik thuis zelf nog vast plakken. En dan nog een sensor in mijn neus waarvan de buisjes en draadjes achter mijn oren langs weer aangesloten worden op het kastje aan mijn T-shirt. Maar die sensor mag ik thuis zelf indoen. Ik hoef daar niet zo mee over straat. En overigens gaat het kastje op mijn T-shirt pas vanavond om 10 uur vanzelf aan. Ik kan gewoon naar bed gaan zoals anders, 10 uur, 11 uur, maakt niet uit. Gewoon alcohol drinken als ik dat ook zou doen. Kortom, net doen als altijd. Nou niet helemaal. In de "handleiding" die ik eerder al kreeg staat wel dat ik niet in buurt van iemand moet slapen die ook snurkt want dat zou de test beïnvloeden. (de microfoon in het kastje pikt dan andermans gesnurk op, zou ik dat niet doen). En ja, ik ben niet de enige die hevig snurkt in ons 2-persoons bed. En daarom heb ik thuis, op de logeerkamer mijn tijdelijke slaapplaats alvast ingericht.

Eén van de koffertjes op het bed is voor mij om mee te nemen. Nummertje 2. Of ik morgenvroeg zelf alles van mijn lijf af wil halen en in dit koffertje wil doen. Niet vergeten de vragenlijst in te vullen en dan uiterlijk om 10 uur 's morgens de koffer op 042 (begane grond) weer in te leveren. 12 over half 7 en ik sta weer bij de auto op de parkeerplaats. Heb ik zo toch mooi heel wat tijd gewonnen!

En 's avonds thuis begint om 10 uur het ander ritueel voor het slapen gaan. Het kastje aan de pols aansluiten op de sensor om mijn linker middelvinger en de boel vast tapen.En last but nog least, de sensor in mijn neus en de buisjes en draadjes over mijn oren heen aansluiten op het kastje op mijn borst en alle buisjes en draadjes vastplakken. Ook op mijn gezicht. Poeh. Dat voelt alles behalve comfortabel.

Maar goed. Tijd om uit logeren te gaan in mijn eigen huis....

De cardioloog - het eindgesprek

Na de hartkatheterisatie zou ik nog een eindgesprek met de cardioloog krijgen.

Aangezien bericht maar uitbleef uiteindelijk zelf maar in de telefoon geklommen en is de afspraak, vanwege vakantie van de cardioloog, op vandaag gezet.

En zo zitten we, vrouwlief en ik, dan al 20 minuten voor het uur U in de wachtkamer. We denken allebei, je kunt beter op tijd zijn dan te laat, toch?

En terwijl de wijzers van de klok voorbij de 10 over 12 kruipen, het tijdstip van de afspraak, dan raak je als vanzelf in gesprek met mede lotgenoten in de wachtkamer. De dame naast ons heeft ook een afspraak met dezelfde cardioloog, om 10 voor 12. En het is al bijna half 1....

Ai. Dat wordt een latertje. 

Maar ook wij komen aan de beurt.

Zoals al aan het bed was meegedeeld zijn de kransslagaders goed en zonder vernauwingen.

Of ik het heb kunnen zien tijdens de hartkatheterisatie?

Nou, niet bepaald. Er zat grotendeels een groot apparaat voor mijn neus.

En daarom laat de cardioloog op zijn monitor nogmaals de behandeling zien.

De techniek staat voor niets.

Hebben ze gewoon de opname opgenomen en kan alles achteraf nogmaals bekeken worden, beelden stil gezet, even een stukje doorspoelen. 

Het zier er dus allemaal goed uit.

Maar wat is het dan?

Ook nu weer, sinds ik weer begonnen ben met sporten, komt het hijgen onvermijdelijk weer opzetten. En het is dat mijn omgeving dat opvalt en daar opmerkingen over maakt, want zelf ben ik er al aan gewend, zoals afgelopen zondag bij de GVAC trimloop ook weer het geval was.

Het is niet direct zijn specialiteit maar de cardioloog stelt voor om een inspanningstest met ademanalyse te laten doen.Wellicht komt daar iets uit en kan hij meteen advies uitbrengen wat verder te doen.

En zo gezegd zo gedaan. De afspraak wordt bij de secretaresse geregeld. Maar het is druk. Het wordt pas dinsdag 28 juni om kwart over 9 en daarna om half 11 meteen de uitslag.

Oké, dat duurt weer een anderhalve maand maar nu maak ik me niet meer zo'n zorgen als wanneer gedacht werd dat het aan mijn hart zou kunnen liggen. In de tussentijd kan ik mooi aan mijn conditie werken want die is inmiddels ver onder het minimum. Tegelijkertijd ook maar wat aan mijn gewicht doen, want die is juist ver boven het maximum....

Status van de gezondheid, het hart: De test bij inspanning

Vandaag zullen we het krijgen: De test bij inspanning, oftewel myocardiscintegraf bij stress.

Ik heb vanmorgen geen telefoontje gekregen en dus gaat de test door. 

Vanaf gisterenmiddag kwart voor 3 geen cafeïne gehad en vanaf kwart voor 10 vandaag ook helemaal niets meer gegeten of gedronken. Zelfs geen water, wat overigens wel mocht. En ook 'smorgensvroeg de dagelijkse medicijnen omdat die gewoon geslikt mogen worden.

Net als gisteren ook vandaag weer ruim op tijd de parkeerplaats van het MMC op. Geen verkeerde beslissing want de parkeerplaatsen zijn vol maar vrouwlief heeft toch een plekje gespot en daar duiken we dan ook meteen in. 

Onderweg naar route 055 checken we nog even de restauraties op saucijzenbroodjes, want bij de instructies zit ook het nuttigen van een boterham met vet beleg, zoals 48+ kaas of worst. Nou voldoet een saucijzenbroodje ook wel. En die zijn er volop te krijgen en dus melden we ons bij de balie van 055.

Of we even terug willen lopen door de zelf openende deuren en dan links in de wachtkamer wachten tot ze ons komen halen. Die gesloten deuren zullen er wel niet voor niets zijn, gezien de waarschuwingen van nucleair en radiologie. Hoe dan ook, in de wachtkamer wachten we af tot ik op klokslag kwart voor 3 wordt opgeroepen.

Na "ik ga ook mee...", wordt vrouwlief verzocht om via een andere deur binnen te gaan en verder niets meer te zeggen of mee te bemoeien. Dan mag ik door de andere deur in een kleedkamertje mijn bovenlijf ontbloten.

Het is er druk, wist de man die me kwam halen nog te vertellen, maar meer dan 3 mensen (mannen) in witte jassen zie ik niet. Een andere visie op "druk" dan ik heb, kennelijk.

De ene man begint meteen maar met het aanbrengen van een infuus. Dat heb ik wel eens vaker gehad maar dit lijkt me toch wel een hele lange naald. Maar het gaat probleemloos.

"En nu gaan we fietsen...", luidt de volgende taak. "We?" Alleen ik dus, en dat op een hometrainer. Dat was toch anders dan bij Rini, die het met dumbells mocht doen.

Of ik koffie of cola heb gedronken?

Nee, vanaf gisteren kwart voor 3 helemaal niets met caffeïne, zoals was voorgeschreven.

Of ik iets gegeten had? 

Nee, alleen 's morgens ruim voor de 4 uur voor de test en dan alleen crackers met jam. O ja, en hagelslag. Dat laatste was eigenlijk niet helemaal goed geweest. Is toch chocola. Maar ik moest zoet beleg pakken en de eerste 2 dingen die iedereen dan opnoemt zijn jam en hagelslag. Maar goed, we gaan het toch proberen.

Of ik medicijnen heb ingenomen?

Ja, want dat mocht en de lijst met medicijnen zitten bij mijn spullen. Vrouwlief haalt ze te voorschijn, terwijl een van de mannen mijn torso vol hangt met elektrodes. 

"Oei, ook bètablokkers!", is de volgende opmerking. Dat is niet zo goed voor de test. Blijkt, dat de radioactieve stof die via mijn infuus wordt ingebracht pas kan gedaan worden als mijn hartfrequentie op 85% zit. Van wat weet ik niet, maar de bètablokkers zijn er juist om die weer omlaag te brengen. Tegenstrijdig dus. We gaan het toch proberen en als het niet lukt gaan we het anders doen, door een andere stof te injecteren en met dumbells te gaan werken. Met andere woorden, simuleren van de inspanning.

En dus mag ik beginnen te fietsen. Trapfrequentie tussen de 70 en 80 houden. Niet moeilijk. Misschien in het begin omdat er nog geen weerstand op zit maar naarmate het wat zwaarder wordt gaat het al beter. Ik ben benieuwd hoe het gaat. Of beter hoe het afloopt. De vorige keer bij Diagnostiek voor U kon ik bij 250W de pedalen nog maar amper rond krijgen en ging ik zowat dood, zo leek het. Nu lijkt de verzwaring veel geleidelijker te gaan. 

De mannen houden de monitor in de gaten. Nee er kan nog niet geïnjecteerd worden. "We" zitten nog te laag.Er klinkt al twijfel of "we" het halen of dat de bètablokkers te goed hun werk doen. 

Het klink al heel positief als er gezegd wordt dat "we" door kunnen gaan want we kunnen het halen. We gaan voor 80% en dus trap ik er nog wel even tegen aan. En dan krijgt de man met radioactieve vloeistof toestemming om te injecteren. Nog even één minuut blijven volhouden. Dat is geen punt. Het gaat nog steeds helemaal niet zwaar. Na het "stop"-teken fiets ik nog een minuut of 5 even uit.

"je had je man wel mogen aanmoedigen", weet één van de mannen vrouwlief te vertellen, maar dat was juist niet de bedoeling weet een andere man weer te beantwoorden. Nee, hij heeft wel meer mee gemaakt dat vrouwen hun mannen aanmoedigen dat ze nog best wel kunnen volhouden en dat het dan niet goed uitpakt. Nee hoor, het is goed zo.

Ik kan mijn meegenomen boterhammen nuttigen samen met een aangereikt kartonnetje chocomel. Maar laat ik daar nu helemaal niet van houden! Als ik dan in ieder geval nog 2 glazen water wil drinken. En die saucijzenbroodjes zijn ook goed. Over 3 kwartier word ik terug verwacht voor de foto's.

Het valt me op dat ik helemaal niet zweet. En dat bij zo'n inspanning en dan ook nog binnenshuis. Bij de vorige inspanningstest bij Diagnostiek voor U spoot het zweet uit mijn hoofd en lijf en was de mee genomen handdoek dan ook voor mij verplicht. Waarschijnlijk zullen de medicijnen daar ook debet aan zijn. Moet haast wel.

In de restauratie gaat dat saucijzenbroodje er in als koek... Van te voren toch maar vlug chocomel naar binnen gegooid. Viel mee, gelukkig. Terug in de wachtkamer gaat er nog een half liter-flesje meegebracht water er achter aan, en wederom stipt op tijd word ik opgeroepen voor de foto's.

Ik weer door de kleedkamerdeur, vrouwlief door de doktersdeur. Met ontbloot bovenlijf meld ik me dan bij de dame naast zo'n groot ziekenhuismachine.

Ze verwijdert de naald van het infuus en als ik eenmaal in de machine heb plaats genomen, liggend op mijn rug met mijn armen boven mijn hoofd, schuift ze me naar binnen en stelt ze de platen (camera) in voor gebruik. Ik hoor één van de mannen met witte jassen binnen komen. Nee, onder die platen liggend kan ik verder niets meer zien. Hij legt uit wat de bedoeling is, nl. dat de camera in stapjes om me heen zal draaien en dat ik niet moet bewegen. Duurt ca. 20 minuten. Daarna zullen de artsen de resultaten beoordelen of het nog noodzakelijk is om de test in rust alsnog uit te moeten voeren. En dan gaat de machine aan.

Er gebeurt niet veel. Er is niet meer geluid dan toen ik de kamer binnen kwam. Wel kantelt het platenpakket boven mij een aantal graden en dan staat het weer stil. En even later weer. Dat is gevaarlijk voor mij. Ik denk nog "Jim, doe je ogen niet dicht. Je valt in slahaap!" En daarom hou ik ze maar stijf open. 

Ik tel de secondes tussen 2 kantelmomenten. Dat zit tussen de 55 en 57 tellen. De tijd verstrijkt langzaam als ik de man in het wit hoor zeggen dat het goed gaat. Nog 6 minuten, en een minuut later, nog 5 minuten. Dat had ik ook wel in de gaten. Ik tel mijn 55 tellen per kanteling en ik herken het moment van stoppen van de machine. 

"We gaan nu met de arts even de resultaten bekijken en beoordelen en dan laten we daarna horen of de test in rust nog door moet gaan. Een ogenblikje...". En in dat ogenblikje moet ik nog maar in de machine zien wakker te blijven.

De man komt terug.  Rijdt me uit de machine en ik mag overeind komen.

De resultaten zijn goed. Ik hoef de test in rust niet meer te doen. De foto's geven aan dat de hartspier goed functioneert. Wat dat voor mij betekent, daar voor moet ik bij de cardioloog zijn omdat hij het hele pakket aan gegevens weet. In ieder geval kan ik ook gerust morgen op vakantie gaan.

En daarmee kan ik me weer aankleden en zijn de testen een feit.

Nu alleen nog alle belangstellenden op de hoogte brengen. Daar hebben we gelukkig Whats-app, email, Facebook en desnoods nog de telefoon voor.

Morgen mooi op vakantie....

Staat van de gezondheid, het hart: Echoscopie en test-in-rust

Nou dat laatste kan geschrapt worden. Daar kreeg ik gisteren laat in de middag nog een telefoontje over. De machine is kapot. De gammacamera, blijkbaar. Onderdelen worden zo snel mogelijk geleverd en wordt er met spoed aan herstel gewerkt. Dat betekent dat woensdag de machine niet kan worden gebruikt en alle afspraken zijn gecanceld. De afspraak voor de 2e test, de test met inspanning, gaat wel door, is de verwachting. Vandaag zal ik dan wel gebeld worden over de voorbereidingen daarvoor.

En hoe dan met die eerste test?

Daar worden z.s.m. afspraken voor gemaakt zodat de testen nog voor het uitslag bezoek bij de cardioloog uitgevoerd zijn. En daar zit hem dan meteen het "probleem". Ik vertrek nl. op vrijdag voor een weekje vakantie..... Oei, dat wordt dus even afwachten.

De echoscopie test?

Die kan gewoon doorgaan. We praten nu alleen met de afdeling radiologie.

Even een check bij die andere afdeling, want iets van voorbereiding heb ik ook nooit gehoord, maar er is geen voorbereiding nodig en ik word gewoon volgens afspraak verwacht.

En dat was allemaal gisteren.

Vandaag sta ik al om half 2 op de parkeerplaats van het MMC. Het zal niet de eerste keer zijn dat het me niet lukt om binnen een half uur een lege parkeerplaats te vinden, maar die zijn er op dit tijdstip gelukkig genoeg. Dan maar een half uurtje in de wachtkamer wachten. Met de smartphone is dat tegenwoordig een heel stuk aangenamer. Helaas zoals de afgelopen weken al meer het geval, kan ik nu mijn ogen nog maar amper open houden. Vrouwlief is er bij en dan durf ik mijn oogleden gerust zo nu en dan te laten zakken.

Met de smartphone in de hand vliegt de tijd voorbij en op de seconde nauwkeurig word ik binnen geroepen. Even bovenlijf ontbloten en wat is lengte en gewicht? Elke keer moet ik op de weegschaal staan en onder de meetlat, behalve hier, en dus geef ik, respectievelijk 1,75m en 84kg. Laat ik er maar een kilootje meer tegen aan gooien dan de vorige keer.

En dan op de behandelbank, liggend op mijn linkerzij. Elektroden worden aangebracht en met een echo-apparaat begint de operator mijn hartstreek te scannen. Ik lig met mijn rug naar de monitor en kan het dus allemaal niet meemaken. Anders is het voor vrouwlief die het "live" allemaal wél meekrijgt. Zo nu en dan een vraag stellend, maar zodra het wat "medisch" wordt, is meteen het antwoord dat hij dat niet mag zeggen want hij is geen dokter. Uiteraard.

En intussen lig ik maar te liggen. Dat is doorgaans fataal voor mij. Nu dus ook want ik val in slaap, maar ik merk het meteen en "schiet" weer wakker. Niemand heeft het gemerkt, nou ja, behalve vrouwlief dan. Denk ik...

Alles bij mekaar duurt het slechts een kwartiertje, oftewel € 1,00 parkeergeld.

's Middags gaat de de smartphone met een privénummer. Het MMC. De machine is nog niet gemaakt, maar de voorbereidingen voor morgen worden doorgeven.:

Vanaf vandaag 14:45 geen cafeïne nuttigen en morgen vanaf 10:45 helemaal niets meer. Daarvoor nog wel een lichte maaltijd, zoals beschuit of crackers met zoet beleg.

Na de injectie met radioactieve vloeistof mag ik een boterham met vette kaas en/of worst nuttigen.

Ze gaan er vanuit dat de machine morgen weer gereed is. Mocht dat onverhoopt niet het geval zijn, dan word ik daar morgenvroeg nog over gebeld.

En dan die eerste test? Er is nog de mogelijkheid dat de dokter aan de inspanningstest van morgen voldoende informatie heeft zodat die eerste test kan worden overgeslagen. Daar heb ik dus niet zo'n goed gevoel bij. 

We zullen het wel afwachten. En intussen begin ik toch zin te krijgen in ....koffie....

Rare afspraak bevestiging

Vandaag ontvangen, de bevestiging voor de test in rust. En zoals afgesproken op 16 maart. Alleen is 16 maart op woensdag en niet op vrijdag, zoals de brief vermeldt. Het wordt nog mooier want de dag erop is de inspanningstest en dat is uiteraard op de 17e. alleen is dat volgens de bevestiging niet op zaterdag, de dag na vrijdag, maar op maandag.... Wie heeft er nu eigenlijk zitten slapen?

Laat ik voor alle zekerheid toch maar even naar de polikliniek radiologie bellen en gelukkig. Zoals ik redeneer, 16 en 17 maart op woensdag en donderdag klopt het gewoon. "Maar nu ben ik bang dat we veel meer telefoontjes gaan krijgen. Ik ben bang dat dit met nog veel meer mensen is gebeurd....", klinkt het aan de andere kant van de lijn.

Maar ik ben er nog niet. Er zou namelijk eerst nog een echo gemaakt worden. Dat zou om 14:00 zijn, maar daar heb ik nog niets van gehoord, laat staan waar ik moet zijn. En na wat gezoek komt het antwoord dat het in ieder geval wel gepland staat. Inderdaad om 14:00, route 204. 

Zo. Is genoteerd. Nu kan ik tenminste weer wat geruster zijn.

Rest alleen nog het wachten. Nog steeds.....

Is het nu afgelopen of bijna...

Weer op controle in het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven. Weer bij de dermatoloog. Op controle.
De "plekken" zijn duidelijk op de terugweg maar helaas nog steeds niet helemaal genezen. De huidige zalf werkt wel maar het gaat langzaam, erg langzaam. En dan die jeuk, nog steeds. Daarom toch maar een wat sterkere zalf, de zoveelste, 1x per dag, 5 dagen lang en dan 2 dagen overslaan, oftewel door de week en in het weekeinde niet. Ik hoef niet meer terug te komen, tenzij het weer mis gaat. Ik kan gewoon bellen voor een afspraak, hoeft niet via de huisarts. Gelukkig, dat scheelt al weer.
En dan die kweek van 2 weken geleden... Ook niets gevonden, wat zoiets betekent, dat ik geen drager ben van een bacterie.

Vragen?
Ja, mag ik weer zwemmen (alsof ik daar zin in heb,,,)?
Ja....

Op controle in het Máxima Medisch Centrum

Na 4 weken moet ik even op controle voor mijn benen.

De Fusidine-zalf en Betadine-zeep hebben zijn werk goed gedaan want de zweren zijn helemaal weg. Ook het vocht in mijn benen is door de compressiekous weg.

Maar helaas is er weer een ander soort huiduitslag verschenen. Aardbei-achtige bulten die langzamerhand steeds groter in omvang worden en het ergste van alles, ze jeuken enorm. Vergelijk het met een wespensteek. Ik geef toe, ik kan de jeuk niet altijd weerstaan en hoewel ik er toch niet aan krab probeer ik de jeuk wat te verdrijven door flink in die bulten te knijpen. Dat zal die uitslag wel niet ten goede komen maar af en toe gaat het even niet anders. 

Vandaag breng ik deze ervaring ook maar over aan de dermatoloog.

Toch maar een kweekje zetten van een uitstrijkje uit mijn keel en uit mijn neus en dan ook in die volgorde, om te controleren of mijn lichaam wellicht de drager van een bacterie is. Over 2 weken weet ze de uitslag en dan mag ik weer terugkomen. Intussen weer een ander zalfje voor over de plekken te smeren, 2x per dag en 2 weken lang. 

Tot over 2 weken dan maar, 15 oktober.

Op controle in het Màxima Medisch Centrum Veldhoven

Dit keer moet ik wel gewoon in de grote wachtkamer op mijn beurt wachten. eEn dan duurt het ook wel iets langer eer ik aan de beurt ben dan de vorige keer.

En dan blijkt het dus inderdaad een bacteriële infectie geweest te zijn en had ik de juiste antibiotica tegen deze bacterie. Laat ik nu vergeten te vragen welke bacterie het was en hoe ik het opgelopen zou kunnen hebben. Iets voor een volgende keer om na te vragen.

"Het ziet er nu een heel stuk beter uit", aldus de dokter,"....gezien de foto's die je er de vorige keer van hebt gemaakt....".

De antibiotica kuur is klaar en daarmee ook afgelopen.

De Fusidinezuur-zalf nog blijven aanbrengen op de ontstekingen. Nog één week en daarna indien nodig is.

En tja die steunkous. Linkerbeen houdt nog steeds vocht vast dus opnieuw een steunkous aan, alleen links en 4 weken aanhouden of tot dat het over is. En dan moet ik over 4 weken even terugkomen om te laten zien hoe het er bij staat. Maar dan die jeuk....

"komt door de genezing maar tegen het krabben, toch nog maar een ander zalfje, 2x per dag en om de dag....."

En nadat een lieftallige assistente me opnieuw een steunkous aanmeet kan ik mijn zalfjes weer bij de apotheek ophalen en wordt het afwachten hoe het verder gaat. Mag in ieder geval wel hardlopen. Is zelfs goed voor mijn dikke been.

En dan ga ik nu met vrouwlief er voor 3 daagjes tussen uit. Op naar de Veluwe.

Intussen leven mijn twittervolgers gewoon met me mee....

Bij de Dermatoloog...

... in het Máxima Medisch Centrum.

Ik blijf het deprimerend vinden om voor een behandeling naar het ziekenhuis te moeten maar het kan niet anders. En dan ben ik mijn ponskaartje al weer al lang kwijt dus het eerste wat ik dan doe is vragen bij de info balie waar ik zo'n kaartje kan laten maken.

"... de blauwe balie, deze gang rechtdoor volgen, route 61..."

Route 61??

Dan pas vallen me al die borden met nummers op.

Oké, dat werkt goed. En bij de balie lijkt het alsof ze me opwachten.

Eerst even alle gegevens invoeren of controleren en dan nog even op de foto.

Foto?

Ja, foto. Het zijn geen ponskaartjes meer maar ook al van die creditcard pasjes.

Even een stap achteruit, de webcam richten en een minuutje later ben ik al weer een pasje rijker.

"... en dan weet u zeker ook wel waar ik dermatologie kan vinden...."

"Ja hoor, 2e verdieping,volg route 270..."

En daar ga ik weer.

Toch werkt dat wel want in no-time sta ik in de rij voor het loket.

Ik heb geluk want met mijn verwijsbrief van de dokter hoef ik als enige niet in de wachtkamer te wachten maar mag ik een eindje verderop plaatsnemen. En daar zit ik amper of ik word al opgeroepen. Een ongekende luxe, wat ik toch niet echt gewend bent in ziekenhuizen, afspraak of geen afspraak. Er zit doorgaans altijd nog een (lange) wachttijd aan vast. Maar nu dus even niet.

Of ze nu mijn gehoorapparaten heeft gezien of dat het iets anders ligt, dat weet ik niet, maar de dokter praat nogal luid tegen mij. Ik bedoel niet dat ze een luide stem heeft, nee, ze praat luid alsof ik doof ben.

Ik mag de onderbenen ontbloten en haarfijn uitleggen wat er aan scheelt. Bij het zien van de zweertjes haalt ze toch even haar "baas" er bij.

Dat het een bacteriële infectie is staat wel vast. En de voorgeschreven antibiotica van de huisarts en de Fusidinezuur-zalf zijn een juist beslissing van de huisarts. Ook wordt er stevig in mijn dikke linkerbeen geknepen, Er blijft een diepe deuk zitten, Er wordt duidelijk vocht vast gehouden. Ze besluiten wat wondvocht op kweek te zetten. Daarna komt een assistente nogmaals wat zalf op de wonden doen en dan gaat er een soort compressiekous over beide onderbenen om zo het opgehoopte vocht te verdrijven.

Ik moet de antibioticakuur afmaken, dagelijks de zweren zalven en overdag de (steun)kousen aan. Volgende week woensdag terug op controle. Hopelijk weten ze dan om welke bacterie het gaat en misschien ook hoe ik het opgelopen kan hebben,

Nog eventjes de foto twitteren en dan krijg ik warempel een reactie terug van het MMC !