Ziekenhuis - Inspanningstest en de uitslag daarvan

Gisteren was ik er nog voor de uitslag van het longfunctieonderzoek en de CT-scan en vandaag meteen weer aan de bak voor een inspanningstest.
En ik weet wat me te wachten staat en dat is niet mis, weet ik al uit ervaring.
Op de fiets fietsen waarbij de weerstand steeds hoger wordt en beplakt met allerlei sensoren, een bloeddrukmeterband om de arm en een masker met sensor op om de ademhaling te registeren. En dat betekent zoiets als "fietsen tot je er bij neervalt....".
Natuurlijk ruim op tijd aangemeld bij de balie en nog voordat we plaats kunnen nemen in de wachtruimte word ik al opgeroepen. Alsof ze op mij hebben zitten wachten. En nee, we zijn niet te laat maar ruim op tijd.
En zo bewegen we richting de vrouw die ons opriep en meteen "Alleen meneer Dieterman!!! Want ik zie u ook al meelopen....". Ik hoef het gezicht wat daarbij hoort niet verder te omschrijven... 😠
Terwijl vrouwlief afdruipt word ik de omkleedkamer in gedirigeerd.
Of ik mijn bovenlijf wil ontbloten en schoenen uit. Broek hoeft niet, maar dat doe ik toch want ik heb speciaal hiervoor "gemakkelijke" kleding aan gedaan, zoals in de meegegeven brochure stond vermeld. Eenmaal zo ver uitgekleed mag ik de behandelkamer in.
Eerst maar eens wegen, zonder schoenen, want "ik had toch gezegd dat die uit moesten..."
Wanneer de getalletjes stilstaan staat er 79,5kg op het display. Wow... lekker laag 😊
Lengte: 1.73,5mtr. Ook dat varieert overal waar dat gemeten wordt.

Bij ontbreken van een foto van mezelf heb ik bovenstaande foto geleend van gabyrunstheworld.com

Dan mag ik op de fiets. Hoogte wordt nog ingesteld en dan worden de sensoren opgeplakt en het masker op mijn snuffert geduwd. Bij controle of er valse lucht binnen komt moet ik inademen terwijl ze de opening voor de sensor dichthouden. Nou, dat duurt nogal eer ze het zover heeft weten aan te brengen dat er geen valse lucht meer binnenkomt.
Ik mag beginnen met warm fietsen. Een minuut of 6, heb ik ergens gelezen. Het aantal omwentelingen tussen de 70 en 80 per minuut houden. Ik hou gewoon de 75 in de gaten.
Intussen stelt een arts zich aan me voor. Hij zal tegen het einde van de test, terwijl ik nog fiets, bloed afnemen uit mijn slagader. Dat zal van mijn linkerarm zijn.
Ik krijg nog te horen dat ik het stuur niet krampachtig vast moet houden i.v.m. de bloeddrukmeting en dus laat ik mijn handen maar gewoon op het stuur rusten.
Langzaamaan wordt de weerstand opgevoerd met 2 Watt elke 10 seconden. In het begin merk ik daar nog niets van. Pas vanaf de richting de 40-50 ga moet ik even bijtrappen om op die 75 te blijven.
Bij 150 gaat het al een stuk lastiger en ik moet al aan het werk.
De dokter komt al bij me staan. "Het gaat nog goed. Als het bijna niet meer gaat dan leg je linkerarm maar omgekeerd op het stuur zodat bloed afgenomen kan worden". 180W en het is tijd. Ik draai mijn linkerarm om en hij kan bloed afnemen terwijl ik door blijf fiets. Mijn blik op die 75 toeren per minuut en op de weerstand die nog steeds oploopt. Maar het gaatje maken in mijn slagader gaat niet goed en is erg pijnlijk. Ik nader de 200 en begin aardi8g kapot te raken,maar ik wil die 200W halen en op dat punt mag ik van de vrouw stoppen. Het laatste wat ik nog zie is 202W maar zij heeft inmiddels de boel afgeschakeld en zonder weerstand moet ik nog even doorfietsen met 40 toeren per minuut.
Ik zie even niets meer. Hou mijn ogen dicht en ben helemaal kapot en hijg mijn longen uit mijn lichaam. Het liefst ging ik nu plat liggen en slapen. Intussen heb ik nog steeds het masker op en wordt er nog steeds pijnlijk aan mijn linkerpols gefriemeld. Ik mag langzamer fietsen, 40 omwentelingen per minuut. Ik zit nu nog op 60. Dat komt omdat ik nog steeds met mijn ogen dicht aan het bijkomen ben en nu zie ik dat ik inderdaad nog steeds op 60 omwentelingen per minuut fiets. Weliswaar zonder weerstand maar het mag nog langzamer en voelt 40 bijna aan als stilstaan.
Het verband zit om mijn linkerpols, ik mag van de fiets af, voorzichtig, en naar de kleedkamer want ik ben klaar...

Alleen in mijn kleedkamertje moet ik nog wel even op het krukje bijkomen. Fijn dat je hier ook nog kunt douchen. Vorige keer deed ik dat niet maar toen was ik lang niet zo kapot en zo bezweet als nu en daarom maak ik daar dit keer dankbaar gebruik van. Mijn horloge geeft 9u24 aan. Veel vroeger klaar dan ik had verwacht.
Klaar na douchen en omkleden verlaat ik de omkleedruimte en op naar route 207 voor de uitslag die overigens pas om 10u15 gepland staat.
Vrouwlief ge-appt dat ik klaar ben maar omdat die er niet bij mocht zijn (vorige keer overigens wel...) is ze maar wat buiten gaan wandelen. Geeft niet want ik ben nog steeds aan het nahijgen en nazweten. Gelukkig heb ik daarvoor ook mijn eigen handdoek mee genomen.
Pas na 3 kwartier na de inspanningstest ben ik weer wat bij positieven. Dat is eigenlijk altijd zo na een zware inspanning. En vrouwlief is er inmiddels ook weer terwijl we wachten tot wij worden opgeroepen.

De uitslag is goed.
De longen en hart werking is helemaal goed.
Alleen een hoge bloeddruk waar ik wel naar moet laten kijken bij de huisarts. Ik heb al HCT tegen hoge bloeddruk maar advies is toch om dit aan te kaarten want misschien moet ik wel naar een ander middel. Ik heb in september weer een afspraak met de POH en zal dat meteen voorleggen.
Wat tijdens de inspanningstest niet goed ging was mijn ademhaling. Dus daarom contact opnemen met een ademhalingsfysiotherapeut om daar wat aan te gaan doen.
Omdat ik altijd al astma heb gehad heb ik blijkbaar op een andere manier geademd om zo met de astma te kunnen leven en geeft die ademhalingstechniek nu problemen. Dat kan ook komen door ziekte of stress situaties. Nou, dat is dan niet zo moeilijk terug te brengen. In 2011 had ik een depressie met daarop volgend een burnout. Na die burnout heb ik allerlei lichamelijk klachten en ziektes gekregen waarvan de huisarts al aangaf dat dat allemaal begonnen is na die burnout. Ook toen zijn die ademhalingsklachten verergert en is het op loop gebied erg achteruit gegaan. En eind vorig jaar begon het weer en kreeg ik weer een burnout waar ik nu nog in zit met heftig nieuws over ziekte in de familie. Het lijkt er nu sterk op dat dat alles met elkaar te maken heeft.

Vervolgafspraken zijn nu op volgende week maandag een gesprek met de longverpleegkundige over alle aspecten van mijn astma en wat te doen als ik problemen krijg en een afspraak maken met de ademhalingstherapeut. Dan is de volgende controle afspraak met de longarts weer over 6 maanden, ergens in februari.

Ziekenhuis - Uitslag longfunctieonderzoek, CT-scan en bloedonderzoek

Afspraak is om 09:00u in het Maxima Medisch Centrum te Veldhoven, route 207
En we zijn er best ruim op tijd en ook gewoon op tijd worden we opgeroepen.

De uitslag van het longfunctieonderzoek was goed te noemen.
In tegenstelling tot de test in september 2018 en die van begin dit jaar in januari waar het resultaat rond de 80% lag, blijkt bij deze laatste test dat ik bij de 1 seconden uitblaastest weer 100% scoor. Dit is overigens herkenbaar bij astma, aldus de longarts. Resultaten variëren blijkbaar. Dat kan goed zijn want mijn ademhalingsproblemen variëren ook nogal en sterk afhankelijk van het weer, zo lijkt het althans.

Op de CT-scan is gelukkig niets bijzonders of afschrikwekkends te zien. De luchtpijp in één van de longen is wat verwijd. Dit kan tot gevolg hebben dat het hoesten wat moeilijker kan gaan en ook dat het moeilijker kan zijn op slijm op te hoesten. Over het algemeen zal ik dat zelf niet gauw merken.
Verder zijn er een paar vlekjes te zien wat in feite littekens zijn, kalkafzettingen t.g.v. de tuberculose waar ik 56 jaar geleden voor in het sanatorium heb gelegen. Dat heeft nu verder geen invloed meer.

Of ik de Foster nu 3x per dag gebruik en wat daar van het resultaat is...?
Nou, eerlijk gezegd heb ik het wel eens vergeten want die 3e keer zo midden op de dag gaat vaak aan me voorbij.
En op de volgende vraag kan ik alleen melden dat ik nog geen afspraak heb gemaakt met de ademhalingstherapeut. Gewoon nog niet aan toe gekomen door de vakanties.

Volgende stap is dan toch snel een afspraak maken met die ademhalingstherapeut om te zien of ik met andere ademhalingstechnieken wat beter adem. Nu is het nog zo dat ik vaak al 's morgens bij ontwaken al merk dat het hem vandaag "niet gaat worden". Dan voel ik al dat ademen moeizaam gaat. Sterker nog, dat ik moe word van het ademhalen en daarom maar heel oppervlakkig ga ademen met af en toe een flinke zucht naar lucht. Zo ook met hardlopen, als het lekker gaat en ik wil wat sneller, dan krijg ik neiging tot kokhalzen en moet ik gewoon even een paar stappen terug en beslist niet sneller gaan. En dat alleen vanwege de ademhaling.
En dat zijn nu typisch de dingen waar wellicht wat verbetering in te halen is.

Wat ook gedaan kan worden is een inspanningstest. Op de fiets met een masker op en eventueel aan het einde bloedafname om de hoeveelheid zuurstof te meten en zo. Dat wil ik wel het liefst, uiteraard, want duidelijk is dat al met geringe inspanning, en niet alleen bij hardlopen maar met allerlei inspanning, ik al snel in ademnood kom.

De afspraak daarvoor maken we bij de secretaresse en omdat er iemand uitgevallen is kan ik morgen vroeg om 5 voor 9 al terecht. En aansluitend de uitslag.
Heel fijn, want van al dat wachten word ik ook moe...

Ziekenhuis - Bloedonderzoek, longfunctieonderzoek en CT-scan (ademhalingsproblemen/astma)

Door omstandigheden heb ik met mijn ademhalingsproblemen n.a.v. astma me wat later dan bedoeld bij de huisarts aangemeld en die heeft me dan ook linea recta doorgestuurd naar het Maxima Medisch Centrum voor verdere behandeling. Dat was inmiddels al op 2 juli 2019 en door de vakantietijd is het vervolgonderzoek pas voor vandaag in te plannen. Tenminste in Veldhoven. In Eindhoven had het een dagje eerder gekund maar voor die ene dag ga ik wel naar het, dichterbij gelegen, MMC in Veldhoven.

Bloedonderzoek is eigenlijk niet meer dan het afnemen van bloed. 4 Buisjes om precies te zijn. Met de eerdere ervaring, waar ik een half uur moest wachten (!), zijn we er, om die reden, goed op tijd, omdat ik aansluitend naar het longfunctieonderzoek moet. In tegenstelling tot die vorige keer word ik direct, na het trekken van het nummertje, al opgeroepen en weer 2 minuten later staan we weer buiten. Dus ruim op tijd voor de volgende afspraak.

We begeven ons naar route 204 en naar aanmelding mogen we wachten.
Slechts 1 minuut over tijd ben ik aan de beurt.
Nu heb ik wel vaker zo'n longfunctieonderzoek moeten doen maar hier, in het ziekenhuis, is het toch nèt weer iets anders. Zit ik normaal gesproken gewoon aan tafel met degene die het onderzoek uitvoert, nu moet ik in een hokje plaatsnemen en het snorkelmondstuk zit vast aan een statief. Het hokje is blijkbaar nodig om een juiste referentie te kunnen meten tussen de druk buiten mijn lichaam en in de longen.

Ook wordt mijn vetgehalte gemeten door 2 sensoren: 1 op mijn rechtervoet en 1 op mijn rechterhand.
Vervolgens het inhaleren van longblaasjes-verwijderend middel en na een kwartier laten inwerken mag ik teug het hok in voor opnieuw de ademhalingstesten.
Ik blijf het altijd vermoeiend vinden, dat krachtig uitblazen met je mond wagenwijd open en maar blijven blazen terwijl de longen al helemaal leeg (lijken te) zijn...
Maar goed. Eind goed, al goed. We kunnen verder. Nu naar de afdeling radiologie, route 55 voor de CT-scan. De afspraak sluit nauw aan op deze afspraak dus we redden het mooi op tijd.

Het is druk in de wachtkamer en ik moet zelfs een tafeltje gebruiken wil ik ook kunnen zitten.
Net op het moment dat ik wil zeggen dat we al bijna een half uur over tijd zijn, word ik opgeroepen.
Of ik mijn jas wil ophangen en dat is alles. Ik mag alles aanhouden, behalve eventuele sieraden om mijn hals. En dan neem ik plaats op het bed wat de scanner in gereden zal worden.
Alles bij elkaar ga ik er 3x in. Gewoon ademhalen, diep inademen en vasthouden en dat is alles.
Ik sta gewoon 5 minuten later weer buiten.

Zo'n dagje ziekenhuis blijft altijd een inspannende en ook wel spannende bezigheid. Daarom trakteren we ons dan altijd op wat lekkers. Nu is het restaurant in het MMC Veldlhoven niet te vergelijken met die van het Catharinaziekenhuis, toch heb ik heerlijk genoten van mijn Indische hamburger. Vrouwlief helaas wat minder van haar broodje kroket.

Volgende afspraak is op maandag 19 augustus. Dan zullen we de uitslag te horen krijgen en wat dat zal gaan betekenen voor mij. Ik ben benieuwd.