Uitje - Naar Pyramide Austerlitz + afhalen Jason & Ryan van scouting kamp

De jongens, Jason en Ryan, zijn een week geleden met de fiets, vertrokken naar Scoutcentrum PBC in Austerlitz waar ze een week op kamp gaan. En na afloop moeten de ouders ze dan wel zelf ophalen, inclusief de fietsen 😮. Gelukkig heb ik een echte fietsendrager en is mij dan ook gevraagd of ik ze mee wil ophalen in Austerlitz. En Austerlitz staat ook wel bekend om zijn pyramide en dus wil ik daar wel eerst even langs gaan. Helaas blijkt die tijdelijk gesloten te zijn vanwege onderhoudswerkzaamheden, maar Kathy wil er toch nog wel even langs. Al is het alleen maar om het te zien. Als we er toch zijn.

En zo gaan we vandaag dan richting Austerlitz.

 

Het is nog lekker rustig op de heenweg en een uurtje later rijden we al de parkeerplaats op, waar een ouderwetse parkeerwachter ons de weg wijst. 

 

 

We parkeren de Renault diep in de bosjes en wandelen richting het restaurant. Het informatiecentrum is gesloten, maar dat wisten we wel. Maar er staat wel zo'n leuk wachterhuisje waar ik dan toch even in moet poseren 😁 

 

 

En dan gaan we richting de Pyramide. Dat doen we over het zichtpad naar de pyramide. Die loopt stiekem langzaam omhoog en het is dat ik het aan mijn ademhaling merk, dat ik al buiten adem raak, alleen al door te wandelen. En dan aan het einde van dit, niet zo lange pad, verschijnt de pyramide. Die is lang niet zo groot als we verwachten. En de toren bovenop de pyramide lijkt ook echt scheef te staan. Toch maar een foto maken, als bewijs.

 

 

Natuurlijk maken we ook selfie of onsies van ons met de pyramide op de achtergrond.

We lopen een rondje om de pyramide, die is omgeven door een hoge heg. Aan de achterkant is die wat lager dan aan de voorkant, zodat je er toch nog een mooie foto van kan maken. En het licht met de zon niet recht van voren, is dan ook een stuk mooier. Ook voor de onsies...

 

 

Genoeg van die pyramide. Nog even vlug een plasje doen en dan gaan we verder op pad, naar de jongens op kamp. Maar we zijn nog niet eens terug bij de auto of Kathy krijgt al een appje. We kunnen hun al afhalen, waar dat we zijn?   "Duurt het nog lang Grote Smurf...". Tja, afspraak was vanaf half 12 en dat is pas over 10minuten. Maar we rijden al meteen aan. Het is nog geen 5 minuutjes rijden van hier en we zijn er dan ook zo. We rijden de eerste parkeerplaats voorbij. Er zijn wel wat lege plekken maar verderop misschien ook wel. NOT... We moeten best een eind rijden om dan een stuk verder van de poort naar de toegangsweg, ongeveer als laatste auto te parkeren. En dan terug naar de toegangsweg en dan op zoek naar het Bosuil veld. Voordat we vertrekken komen we al een man tegen die net zijn zoon heeft afgehaald. "Het is nog wel een eind wandelen, hoor!..." waarschuwt hij ons. We zijn wel wat gewend en ik zet daarom dan ook mijn klokje aan om ook de afstand te registreren.

Eenmaal die toegangsweg ingeslagen is het niet bijster verderop dat we al het bord met Scoutcentrum PBC Austerlitz tegenkomen. En daar staan Jason en Ryan ons al op te wachten.  Nu is het niet meer zo moeilijk om dat veld te vinden. Een padvinder vindt de weg wel. 

 

Het is nu alle tassen en rugzakken oppakken, op de fietsen zo ver dat gaat en dan nemen we afscheid van het kamp, terug naar de auto. De padvinders fietsen alvast vooruit naar de auto, einde toegangsweg rechtsaf, maar daar aangekomen, geen jongens te zien. De padvinders konden mijn auto niet vinden. Waren ook linksaf gegaan i.p.v. rechtsaf. Afijn. Alle spullen in de auto geladen. De Twinnyload op de trekhaak bevestigd en alle verlichting gecheckt en dan de fietsen erop. Poehee. Waar zijn mijn spieren gebleven...? En die krat op de fiets van Jason, moet er toch echt af want anders past het niet. Het bekende probleem, ook bij de fietsenstallingen. Maar met veel, heel veel zweet, want de zon staat intussen goed te branden, zijn we klaar voor de terugreis.  

Overigens was dat "hele eind wandelen", maar 920m, heen én terug. Eitje dus... 

Eventjes de airco wat hoger om wat sneller terug op bedrijfstemperatuur te komen.

De terugweg is wel beduidend drukker dan de heenweg. Sterker nog, we komen toch ook nog even stil te staan in de file. Maar de jongens merken daar niets van. Die liggen al te dromen van het volgende kamp. En eigenlijk schiet het toch best wel op. 

 

 

We gaan eerst naar de blokhut waar iedereen nog moet meehelpen met het uitladen van de overige auto's en aanhangwagens en daarna krijgen de kampgangers hun welverdiende batch.

 

 

Rest alleen nog, terug naar huis. Maar eerst nog even langs de McDonald zodat we thuis nog wat te eten hebben. 

Last but not least, de fietsen eraf halen en de auto uitladen en dan kan ik ook weer terug naar huis.

En thuis gekomen ben ik stiekem toch vermoeider dan ik dacht. Als ik op de bank neer plof ben ik ook zo in dromenland, dromen van het volgende kamp... 

 

Uitje - Lunch met de pensionado's van NS

We proberen het in ieder geval minstens 1x per jaar, gezellig samen lunchen met de 4 pensionado's van NS: Cees, Aad, Hans en moi. Omdat we, geografisch nogal verspreid wonen (Hans in Vlissingen, Cees in Zundert en Aad en ik in Eindhoven en Veldhoven), doen we dat ongeveer in het midden: in Roosendaal.

We zijn dan ook alle 4 in het bezit van een Post-actief trein abonnement maar eigenlijk gebruiken alleen Hans en ik die actief en hebben Cees en Ad die de laatste keer gebruikt toen we in 2024 samen uit gingen lunchen 😮 

Vandaag zijn we weer in Roosendaal en gaan we voor hetzelfde etablissement als vorig jaar, nl. Chagall op de markt. 

Helaas hebben ze geen 12-uurtje (meer) en wordt het à la carte. Het worden dan al gauw spiegeleieren behalve ik. Ik wil die zalm wraps wel eens proberen en die keus is wel een hit. Een hele dikke wrap en dan ook nog eens helemaal gevuld met zalm en wat roomkaas. Dat maak je niet gauw mee.

Intussen wisselen we onze ervaringen weer uit en uiteraard ook veel over het verleden. 

We sluiten af met de rekening door vieren te delen en terug te keren naar station Roosendaal. Cees gaat weer met zijn fiets terug naar Zundert en wij nemen de trein huiswaarts. Helaas hebben Aad en ik pech omdat er treinen uitvallen vanwege een suïcidaal persoon op het spoor. Gelukkig blijft het bij een half uur, maar dan nog blijft het vervelend.

 

Volgend jaar weer, hopelijk, als we in goede gezondheid blijven.

 

 

Uitje - Maïsdoolhof op Ter Spegelt en uit eten bij De Keijzer - Eersel

Ik heb een bon voor gratis maïsdoolhof in Eersel voor 4 personen gewonnen bij de loterij van één van de zomeravondlopen in Eersel en Kathy o.a. een bon voor een hamburger bij restaurant De Keizer in Eersel. We gaan dat vandaag mooi combineren. Eerst verdwalen in het maïsdoolhof en daarna uit eten. En we, dat zijn Kathy, Dennis, Jason en Ryan en Marie-José, Holly en ik.

 

We parkeren onze auto's op de grasparkeerplaats van Ter Spegelt en na wat uit gezoek waar nu eigenlijk dat doolhof is, wandelen naar Ter Spegelt. Bij de receptie weten ze ons wel de weg te wijzen. Gemakkelijk zou zijn als we met onze auto's helemaal omrijden naar de uiterste achterkant van de camping maar wij hebben niet zo veel zin meer om eerst helemaal terug te lopen naar onze auto's en daarom doen wij de wandeling door de camping .

Het is mooi zonnig en warm weer en dan geeft die camping toch echt weer het vakantiegevoel naar boven komen. Het is wel even een wandeling maar naast een circustent die er staat, vinden we de ingang van het maïsdoolhof.

We "betalen" met mijn bon en hoeven verder voor de anderen ook niet te betalen. Mooi. en dan op weg naar de ingang. Voor de kinderen is er ook een klein doolhof ingericht en die ingang slaan we dan ook over.

We hebben 2 puzzels mee gekregen en daarom splitsen we ons in 2 groepen Kathy, Jason, Ryan en ik vormen The A-team en Dennis, Marie-José en Holly zijn team B. Zij lopen voorop en wij volgen op de voet. 

Nu blijkt het in het doolhof niet zo moeilijk te zijn om de weg te vinden omdat de juiste weg mooi is plat gelopen terwijl de "verkeerde" paden vol met onkruid staan. Dat is eigenlijk wel jammer. Onderweg komen we diverse puzzels met multiple choice vragen tegen die we moeten oplossen. Met het gekozen antwoord mag je op een nummertjes tekening een lijn trekken tussen de aangegeven nummers op het gekozen antwoord. Uiteindelijk, als je alles goed hebt gedaan, moet er een tekening uitkomen. Nou, dat gaan we wel zien.

Bij de 1e en 2e puzzel staan de 2 teams nog wel bij elkaar maar daarna scheiden toch de wegen. 

We treffen bij de volgende puzzel een gezin aan die aan de puzzel aan het werken is. De dochter houdt angstvallig haar foute antwoord voor ons verborgen maar dat maakt ons niet uit. Wij vullen gewoon het juiste antwoord in. Bij de volgende puzzel staan ze er weer maar daarna zijn we ze kwijt. Ik vraag me toch af hoe je hier nu verkeerd kunt lopen 😮

Toch staat het maïs hier echt wel hoog en zit het boordevol "rare" dingen.

En dan staan we opeens voor een uitkijktoren, waar we natuurlijk in naar boven gaan om zo het doolhof van boven te bekijken.

 

 

We gaan verder het doolhof in. Opvallend is, dat het op sommige plekken in het doolhof opeens ontzettend heet is. En ook nu lopen we tegen langzame doolhoflopers aan en  ook nu zijn we die opeens kwijt 😮. Het duurt eigenlijk niet zo lang of we zijn er al uit. En op onze puzzeltekening prijkt overduidelijk een vuurpijl. Kan niet missen dan dat dat goed is 😁.

In afwachting van van de anderen gaat het A-team even op de foto en vermaken de 2 jongens zich met het kinderspeelgoed wat nog ter plaatse aanwezig is. 

Als dan ook team B er eindelijk in geslaagd is om het doolhof te verlaten zijn we weer met zijn allen bijeen. De puzzel van team B is nou niet bepaald een vuurpijl maar daarom zijn ze ook later dan wij het doolhof uit gekomen. Als prijs krijgen we allemaal nog een zakje rauwe popcorn, oftewel maïs en zet de beheerder ons ook nog even met zijn allen op de foto en dan verlaten we het maïsdoolhof.

 

 

Als dan ook team B er eindelijk in geslaagd is om het doolhof te verlaten zijn we weer met zijn allen bijeen. De puzzel van team B is nou niet bepaald een vuurpijl maar daarom zijn ze ook later dan wij het doolhof uit gekomen. Als prijs krijgen we allemaal nog een zakje rauwe popcorn, oftewel maïs en zet de beheerder ons ook nog even met zijn allen op de foto en dan verlaten we het maïsdoolhof. 

 

 

We lopen langs één van de zwemplassen terug naar de receptie en van daaruit ook meteen door naar het restaurant De Keijzer.

 

 

Daar eenmaal aangekomen zijn we dan wel een half uur te vroeg. Dat doolhof duurde toch wel ruim een half uur korter dan dat ze ons ingeschat hadden. De ober verwelkomt ons erg hartelijk en richt zich ook nog voornamelijk naar mij alsof we elkaar al langer kennen. 😮 De ronde tafel die eigenlijk voor ons was gereserveerd is nu nog bezet maar we vinden het ook niet erg om nog even op het terras alvast wat te drinken. Terwijl we op het terras zitten komt de ober al weer terug.Hij heeft voor ons een andere tafel, een lange, waar we toch met zijn zessen aan kunnen plaats nemen, hetzij dat er één persoon aan de kop van de tafel moet plaatsnemen. Dat wordt dan Dennis. 😁. Hij maakt ook de foto aan tafel.

 

 

Als we al wat gekozen hebben moeten we wel wat plaatsen wijzigen want Dennis en Kathy nemen de vleesplank voor 2 personen en dan schuift Jason naar mijn plaats, Ryan naar de kop van de tafel en ik van de bank naar een stoel. Maar Luis, de ober, weet nog te vermelden dat het donderdag is en dan zijn er specialiteiten. Zo is de vleesplank zomaar een tientje per persoon goedkoper en dus pakken vrouwlief en ik dan ook maar die vleesplank. Weer moet er wat geschoven worden want met die vleesplank moeten we wel bij elkaar of tegenover elkaar zitten. Echter de vleesplank die we krijgen voorgeschoteld is toch niet de plank die we bedoelden. Dit blijkt een borrelplank te zijn en geen vleesplank voor een diner. Na wat overleg krijgen we alsnog een vleesplank maar dan voor 3 personen en mogen we die borrelplank gewoon houden. Betekent wel dat we weer van plek moeten wijzigen omdat we toch met zijn vieren om die planken moeten zitten.

In de tussenliggende wachttijd en tijdens de afwezigheid van de ouders vanwege de nicotine verslaving, slaat de vlam in de pan tussen de 2 tieners en dat betekent ook alweer dat die uit elkaar gehaald moeten worden. Ryan blijft aan de kop van de tafel en Jason schuit naar het andere eind van de bank. Kortom, in een half uur tijd heeft iedereen al op een ander plek gezeten en kan het eigenlijk eten eindelijk beginnen.

Het is allemaal wel lekker, sommig stukken vlees wat droog maar overal ook best wel veel en past die borrelplank niet in dit geheel. De jongens en Holly hebben in ieder geval ook goed gegeten.

Na het eten borrelen we nog even na op het terras en raken ook weer in gesprek met Luis, die het zichtbaar  gezellig vindt met ons als gasten. Hij komt uit Brazilië en zijn zus werkt in het restaurant op de camping, is knap en heeft groene ogen. Hij niet. En dan komt het eruit: Hij vindt het leuk om ons te bedienen want hij heeft mij telkens op het terras gezien als ik terug kwam van de zomeravondlopen. En daar kent hij me van, alsof we kennissen van elkaar zijn. "maar ik was er ook bij...", laat Kathy nog weten 😄. Wel bijzonder, mag ik wel zeggen, hoewel ik wel vaker verrast ben dat vreemden mij wel kennen maar andersom niet altijd.

Holly en de jongens zijn intussen terug van een potje midgetgolfen en klaar voor een ijsje, maar dat gaan we hier niet bestellen. We rekenen af,inclusief gebruik makend van de gewonnen hamburgerbon, nemen afscheid en gaan richting de markt in Eersel om daar een ijsje te doen.

Het is inmiddels half 10 en het begint al wat te schemeren en als we allemaal ons bakje ijs met 2 grote bollen hebben, is het al echt donker. En dan is genoeg geweest voor vandaag en gaan we terug naar Meerhoven en Veldhoven. Het was in ieder geval een gezellig middagje en avondje uit.

 

Uitje - Dagje Amsterdam met Thony en daarna concert Giacomo Turra - deel 2 van 2

We zijn terug in de parkeergarage en we laten de rugzak en de winterjassen achter en met een wat lichtere jas vertrekken we weer, nu richting De Melkweg.

Thony wijst de weg, aan de hand van wat Google Maps hem op zijn iPhone vertelt. Alleen hebben we toch het idee dat we de verkeerde kant op gaan en dus zet ik mijn Samsung ook in de Google Maps stand op "De Melkweg" en dan blijken we, vreemd genoeg, toch in dezelfde richting te gaan als de iPhone. Dat volgen we dan een tijdje maar omdat ik het niet vertrouw kijk ik nog eens goed en dan zie ik staan dat we nog zeker 23min te gaan hebben. En dat over een stukje van 250m? Na even goed kijken blijkt ook mijn Google Maps om de een of andere wazige reden niet meer op De Melkweg te staan maar op een andere Q-park garage. In Breda dan wel te verstaan. Kortom, er klopt werkelijk geen hout van en dus alles opnieuw ingevoerd en dan blijkt... we moeten toch echt helemaal de andere kant op.... naar het Leidseplein.... 😮

Die weg kenden we al en we zijn er al zo, alleen nu wijst Google Maps ons dwars door andere gebouwen heen. Slaan we de Marnixstraat in, dan zitten we niet op de juiste route en dus weer terug naar het Leidse Plein. En daar zien we een rij mensen staan. Waarvan?

We lopen er langs en daar staan ook 2 dames met een Melkweg jasje aan. Thony vraagt of dit de rij is van de Melkweg en inderdaad, dat is zo, maar klaarblijkelijk moeten wij een andere rij hebben. Een andere rij? Nog één?

We volgende rij en die blijkt met zijn 150m, helemaal door te lopen tot aan De Melkweg. En van daar uit loopt er nog een rij weg de andere kant op, ook zeker 100m.

Bij navraag blijken ze daar voor een ander concert te staan die om 8u begint en waarvan de zalen om half 8 open gaan. De zaal van ons gaat pas om 8uur open en het concert van Giacomo Turra begint pas om 9uur. In dat geval gaan we niet achter de rij aansluiten maar lopen we weer even terug naar het Leidseplein voor een drankje en een plasje.....

Vanuit ons tafeltje kijken toe we hoe de rij langzaamaan oplost.

Het loopt al tegen kwart over 8 als we dan eindelijk De Melkweg binnen kunnen komen.

Het is even uitzoeken hoe dat werkt met die QR-code voor het kluisje voor onze jassen en petten maar daarna kunnen we dan helemaal naar de bovenste zaal. 

Het is maar een klein zaaltje en nog best leeg en er is ook een balkon met lege plekken. En zo zitten we dan uiteindelijk achteraan op het balkon in het midden van de zaal met prachtig en vrij uitzicht op het podium. Laat nu dat concert maar beginnen.

Oké dat duurt toch even want we zijn vroeg maar klokslag 9uur beginnen ze dan toch.

Het geluid is van geweldige kwaliteit, zeker ook omdat het niet oorverdovend hard staat. Elk instrument kun je nu goed volgen.

De muziek is funk en dat is toch net iets anders dan de korte stukjes gitaarwerk die op Facebook en Instagram voorbij komen. Giacomo ziet er wel hetzelfde uit als op zijn clips en daar bedoel ik uiteraard mee, de cap die hij achterstevoren op zijn hoofd draagt. De bassist neemt zo nu en dan de zangpartijen voor zijn rekening en dat klink super, maar ook wanneer de toetseniste dat doet. Haar stem klinkt prachtig. De saxofonist heeft zijn saxofoon van wat effect pedalen voorzien en dat maakt zijn spel nog indrukwekkender. En dan komt als gast speler, of beter gezegd, gast speelster, Candy Dulfer ook nog op het podium. Het kan allemaal niet op . Het is een lekker swingend avondje. Alleen jammer dat hij nog niet zo'n groot repertoir heeft waardoor we na anderhalf uur al de toegift hebben gehad. Desalniettemin, een goed concert en ja, waar maak je dat nog mee voor €17,50 maar dan wel exclusief de dingen die De Melkweg nog extra rekent, zoals een abonnement op De Melkweg (?)

In de foyer staat Giacome nog even klaar om samen met hem op de foto te gaan. Ach laten we dat dan ook maar tegelijk doen. Het T-shirt, daar begin ik niet aan. Veel te duur voor veel te slechte stof.

Eén ding weet ik wel weer voor een volgende keer: dan neem ik mijn kleine camera weer mee. In het donker en op afstand is die nog altijd beter dan mijn telefooncamera. Maar niet geschoten is altijd mis. Dat is ook weer zo.

We sluiten de dag in Amsterdam af met een laatste snack-maal in de Burger King. Nou ja, het is dat we honger hadden maar wat een tent, zeg... Het bord met de lopende bestelling is al bijna helemaal vol terwijl er maar geen bestellingen uit de "keuken" komen. Ongelooflijk.

Het personeel daar.... die zouden zo als ambtenaar aan de slag kunnen... 😖

De statiegeld bekers nemen we maar mee naar huis. Als het je al lukt om een bonnetje uit de statiegeldbeker-inlevermachine te krijgen, dan moet je daarna ook nog achteraan in de rij aansluiten om dat bonnetje met €2,00 tegoed te kunnen verzilveren. Dat gaan we dus niet meer doen. Nee, dat is meteen de eerste winst voor de Burger King. Ik denk dat daar de bonussen voor het personeel van worden betaald want daar doen ze wel duidelijk hun best voor.

Afijn, met de buik vol rijden we terug naar Breda.

Na nog even wat nagepraat te hebben vertrek ik richting Veldhoven waar ik uiteindelijk pas om kwart over 5 uit de Renault stap. 

Wat meteen al opvalt is dat de vogeltjes al vrolijk aan het tjilpen en aan het fluiten zijn terwijl ik nog mijn nest in moet.

En nee, ik ga vandaag, want het is inmiddels al zondag, toch maar niet naar de trimloop van Conditio in Best. Het is mooi geweest.