Afscheid van een oud-collega

Laat ik nu net vandaag er niet bij kunnen zijn omdat ik gisteren positief testte op een, voor alle zekerheid uitgevoerde, zelftest. Vanmorgen de afspraak om 9:45 op de testlocatie aan de Antoon Coolenlaan in Eindhoven en dat zou meteen ook betekenen dat ik ook de online uitzending van de begrafenis zou missen. Mooi niet, dacht ik zo, en daarom rij ik vandaag al om 9:00u naar de testlocatie. Helemaal niet druk en dankzij mijn afspraak mocht ik ook meteen naar binnen en weer geen rij en meteen maar naar de testruimte en nee, het briefje, bewijs dat ik een afspraak heb, mocht weer terug in de jaszak en even testen en ik sta weer buiten. Om half 10 sta ik al weer thuis en de computer stond al aan op de juiste website.

 

Collega Herman. Een hele fijne collega. Altijd gemoedelijk. Absoluut geen haantje. En daarom had ik ook graag met hem te doen. Deed nooit moeilijk. Daar waar ik nog wel op mijn strepen ging staan, want zo zijn de regels, wilde hij het gewoon voor iedereen  naar zijn zin maken. Daar zal ongetwijfeld dan ook misbruik van gemaakt zijn, maar ook daar maakte hij zich dan niet druk om. Ik vond dat altijd knap terwijl ik dat zelf dan meer als onrecht beschouwde.

 

Een paar jaar geleden werd een tumor in zijn hoofd ontdekt. Een agressieve ook nog. En alsof dat nog niet genoeg was, is ook nog eens op een hele moeilijke te bestrijden plaats. Het worden vele ziekenhuisbezoeken en in die periode verlaat ik ook nog NS en wordt contact alleen nog via berichtgeving van de achtergebleven collega's. Zoals zo vaak met deze vormen van kanker wordt het een ongelijke strijd en op zaterdag 5 maart verliest ook hij het. 53 Jaar en 50 weken, geen leeftijd om te gaan. Een vrouw en 2 dochters moeten achterlaten.

De afscheidsdienst begint met het binnenbrengen van de kist met Herman. Dat wordt gedaan door zijn familieleden.

Ik leer nu ook een andere kant van Herman kennen. Hij was lid van de gereformeerde kerk. Het is daarom ook een echte kerkdienst met bijpassende zang en muziek. Geeft mij toch weer het gevoel dat het een dienst is. Minder koud dan de afscheidsdiensten van de laatste keren die ik heb meegemaakt.

Het voorlezen door leden van het gezin raken me hard. Terwijl ik zo voor mijn monitor zit ben ik blij dat ik er nu niet lijfelijk aanwezig ben. Nee, ik word toch stiekem meer en meer emotioneler nu de jaren beginnen te tellen, merk ik.

De getoonde foto's geven ook een blik van Herman met zijn gezin. Dat is gewoon Herman.

Met het wegbrengen van de kist naar de begraafplaats eindigt de dienst.

Niet de herinnering aan Herman.

Ik zal Herman nooit vergeten. 

Rust zacht, Herman.

 

 

Uitvaart - Afscheid van Wil

Vandaag nemen we afscheid van Wil.

Samen met zus Grittie rijden we met broer Ed naar het crematorium in Breda. De verwachting is dat het heel druk zal worden. We hopen dat we kunnen zitten.

In de ontvangsthal tekenen we het condoleanceregister en voegen ons bij de andere wachtenden. Uiteraard gaan we meteen naar de, ons bekende, familieleden die er al zijn, want hoe raar dan ook, dit zijn toch altijd de momenten, zeg maar, de enige momenten nog, waarop we elk weer eens zien. We begroeten ons daardoor ook hartelijk, ook al klinkt dat raar in deze verdrietige omstandigheden. 

En dan klinkt de bel en gaat het bordje "STILTE" aan. Het is even wachten en na wat instructies wie waar mag gaan zitten, mogen we naar binnen. De zaal blijkt groot en heeft veel zitplaatsen en als iedereen heeft plaats genomen zijn er, ondanks het groot aantal aanwezigen, nog 1/3 aan vrije plaatsen over.

Intussen schalt "Carry On Wayward Son" van Kansas luid door de speakers. Nu ken ik Wil niet zo goed dat dit ook zijn muziek is maar dit is toevallig dan ook een van mijn favoriete nummers van Kansas.

Tijdens de afscheidsdienst zien we foto's van Wil.

Wil, muzikaal bezig en Wil met zijn gezin en kleinkinderen en de 2 hondjes. 

De eerste die wat voordraagt is Grace zelf. En hoe! Hoe verdrietig dit ook is, ze staat daar voor haar maatje en leest dan ook heel parmantig haar laatste herinneringen van en aan haar partner. Heel knap hoe ze dat zo heeft kunnen brengen. Ook de kinderen Stacey, Ashley en Joey laten zich nog even vrij gaan voor Wil, compleet met humoristische trekjes en het geeft ons een blik in de nauwe band die ze hebben met hun vader.

Tussendoor ook nog 2 muzikale live acts door leden van de band waarin hij speelde en met muzikale familieleden waarvan de de 2e begeleid door piano.

Als laatste lopen we langs de kist voor een laatste afscheid om door te gaan naar de koffietafel.

Net als bij binnenkomst zoeken de familieleden elkaar nu ook weer op. Nu is het weer tijd om even na te praten en bij te praten. Eigenlijk vooral dat laatste. We zijn gewoon allemaal weer blij dat we elkaar weer zien. Het komt eigenlijk nooit meer voor. Er was al wel eens eerder sprake van een reünie maar dat is gewoon moeilijk te regelen. Ik laat aan broer Ed vallen dat de enige manier om samen te komen, dood gaan is... Het klopt wel maar is dan ook wel weer rigoureus, toch? Is dan ook niet serieus bedoeld maar geeft eigenlijk wel aan dat we wel bij elkaar kunnen komen bij een afscheidsdienst maar als het om een reünie gaat, de belangen toch opeens heel anders liggen, denk ik.

We nemen afscheid van Grace en haar kinderen en de 2 kleinkinderen en ook van elkaar. Gelukkig hangt er nu in ieder geval niet zo'n trieste sfeer. Dat zal voor Grace wel weer anders zijn als ze straks weer thuis komt, in een leeg huis. Maar we houden wel nog steeds contact via Facebook.Wat we al eerder deden, dat zij me weer laat weten dat ze al weer 2 maanden eerder dan ik jarig is 😄. En "ja", laat ze nog bij het afscheid weten, "ze blijft nog wel eventjes doorwerken", daar waar ik intussen al meer dan een jaar met (vervroegd) pensioen ben gegaan, ondanks dat ze 2 maanden ouder is dan ik...

We rijden terug naar Eindhoven en de zon schijnt nog steeds. Dat zonnetje maakt de dag toch minder somber.

Eenmaal thuis heb ik nog even wat contact met nicht Stella, die mijn blog over het afscheid van haar moeder zo mooi vond. Terwijl we het nog even hebben over hoe fijn het was om elkaar weer te zien moet ik 18 mei reserveren. Dan geeft ze een feest! Leuk! Daar verheug ik me alvast op en het staat al genoteerd in mijn agenda. 

 

Een onverwacht bericht over Wil

Het is nog vroeg en ik lig nog halfslaperig in bed als vrouwlief naar boven komt met de mededeling dat de man van mijn nicht is overleden. Staat op Facebook!

Ik moet even wakker worden, even schakelen, man van mijn nicht...?

Het duurt even. "Van Grace?", is mijn verbaasde reactie en ik pak meteen mijn smartphone en ja, daar staat het. Grace is haar maatje verloren gisteren, zondagavond.

Nog vol ongeloof lees ik het. Ik lees de reacties van medeleven.

Wat is er gebeurd?

De rillingen lopen over mijn lijf en ik voel mijn nekharen overeind staan.

Ook ik laat een berichtje achter

Ik app mijn broers en zus of zij het ook al weten.

Alleen zus Grittie heeft het eveneens op Facebook gezien maar tast verder ook in het duister.

Uiteindelijk komen we wel wat meer te weten.

Op vrijdagavond is Wil tijdens het film kijken nog even met de hond wezen wandelen maar omdat hij zo lang weg bleef ging Grace even poolshoogte nemen. En vindt hem liggend voor de voordeur... 😲

Reanimatie, naar het ziekenhuis, naar intensive care, CT-scans en nog is niets duidelijk. 

Zondagavond wordt het pijnlijk duidelijk dat, als hij ooit nog wakker zou worden, hij niet meer zelfstandig zou kunnen ademen... 

Het onvermijdelijke gebeurt. 

Ze moeten hem laten gaan. 

Geen kans om nog afscheid te nemen. 

Hoe onwerkelijk is dit. 😰

Volgende week maandag, 28 februari, zal de afscheidsdienst in Breda zijn.

Wil was pas 60 jaar.

Een trieste, zonnige maar vrolijke dinsdag

Een erg tegenstrijdige titel.

Het trieste is, dat we vandaag afscheid nemen van mijn peettante, tante Zus.

Toch vrij onverwacht is zij vorige week woensdagmiddag vredig ingeslapen. Tengevolge van de diabetis waaraan zij leed had zij haar beide benen een aantal jaren moeten afstaan. Daar wist ze uiteindelijk en met veel steun van haar gezin goed mee om te gaan. De laatste tijd ging echter ook het gezichtsvermogen achteruit. Vorige week moest ze opgenomen worden in het ziekenhuis vanwege angst- en paniekaanvallen en benauwdheidsklachten.

Het ging snel, heel snel bergafwaarts. Doktoren konden niets meer voor haar doen.

Samen in de spiksplinternieuwe tweedehandse Peugot 307 van broer Thony, vertrekken we 's morgens richting Utrecht. 

Hoewel de TomTom het huisnummer niet kent staan we toch ruimschoots op tijd en helemaal vooraan op de parkeerplaats van het crematorium, te wachten tot de vrachtwagen, die de enige vrije plek zo ver vooraan nog blokkeert, is vertrokken. Van daar is het dan ook niet ver meer lopen naar aula 1, waar op de display abusievelijk ook nog Zusanna Le Cluese - Pieterman staat aangegeven i.p.v. Dieterman. 

Helaas een veel voorkomende fout, zo herkennen wij.

Het is druk in de wachtruimte. En hoe verdrietig dan ook, het is wel leuk om de familieleden weer te zien.
In de aula mogen wij als directe naaste familie vooraan plaats nemen.

Het wordt een mooie herdenking. Er wordt veel voorgedragen. Door de kleinkinderen, schoonzoons, maar ook de 3 dochters. Het levensverhaal klinkt ontroerend en hartverscheurend. De liefde spat gewoon de luidsprekers uit. Het is ook moeilijk om de ogen helemaal droog te houden. En alles draait om de hechte band die het gezin en alles erom heen heeft. Het warme nest waarin iedereen verkeert. En natuurlijk: het eten...

Na het afscheid praten we nog wat na in de koffiekamer en al gauw blijkt dat de 3 dochters graag willen dat wij meegaan naar het ouderlijk huis. Met een onwillige TomTom rijden we blind naar de Lichtenberchdreef. In de buurt van al die "dreven" moeten we het nog steeds zonder TomTom doen. En er zijn hier nogal wat "dreven". Overdreven veel "dreven". Toch, uiteindelijk staan we waar we moeten staan, nl. pal voor de voordeur.

Het duurt wel even eer we allemaal in het huis gepropt zijn maar dan is het ook meteen echt alsof je thuis bent. En we komen niets te kort. Moeders traditie zet zich voort. Eten, eten, eten. En ik vind het heerlijk als ik me dan niet hoef te excuseren voor mijn dikke buik...

We krijgen weer de gelegenheid met de dochters, Hady Stella en Astrid bij te praten. En wat hebben we toch veel bij te praten. Waarom doen we dat toch niet vaker? Eigenlijk weet ik dat wel. We hebben allemaal een druk, nee, een vol bezet leven. Tegenwoordig moet alles op afspraak. Doe je dat niet, dan gebeurt het gewoonweg niet, hoe zeer we dat allemaal zouden willen.

We wisselen nog wel wat gegevens uit en met vriendschapsverzoeken op Facebook hopen we daar wat verbetering in te brengen.

Het is al 5 uur geweest als we onderweg naar huis terugkijken op een mooie dag, wat zeg ik, een geweldige dag. Een dag met een triest, maar wel een gouden randje...

Afscheid van collega Paul - uitvaart

Op de kop af precies vandaag zou hij 2 jaar bij ons in dienst zijn. Maar het mocht niet zo zijn.

Die duivels ziekte wist onze collega in no-time weg te grissen. Alle realiteitszin ten spijt, wetende dat de kans op een goede afloop klein zou zijn, werden we allemaal toch onverwachts vreselijk verrast door het veel te vroege overlijdensbericht, afgelopen woensdag.

We kunnen nu alleen nog maar afscheid van hem nemen .
Hij is niet meer van ons.

Het is een mooie bijeenkomst, in het overvolle Ketelhuis op het landgoed van de Grote Beek in Eindhoven. Mooi om te horen hoe dapper zijn familie, vrienden, kennissen, (voormalige) werkgevers, hún deel van het leven met Paul, met ons delen.

En dan de laatste groet, onder luid gejuich en een aanhoudend applaus, de Alp d'Huez erehaag zoals ook op het Stratumseind tijdens de (halve) marathon in Eindhoven, waar hij ook aan deelnam. Krijg je daar al kippenvel, hier is dat nog erger.

De afscheidsborrel in de "Hut van Mie Pils" in Waalre laat ik aan me voorbij gaan.