Gisteren was ik er nog voor de uitslag van het longfunctieonderzoek en de CT-scan en vandaag meteen weer aan de bak voor een inspanningstest.
En ik weet wat me te wachten staat en dat is niet mis, weet ik al uit ervaring.
Op de fiets fietsen waarbij de weerstand steeds hoger wordt en beplakt met allerlei sensoren, een bloeddrukmeterband om de arm en een masker met sensor op om de ademhaling te registeren. En dat betekent zoiets als "fietsen tot je er bij neervalt....".
Natuurlijk ruim op tijd aangemeld bij de balie en nog voordat we plaats kunnen nemen in de wachtruimte word ik al opgeroepen. Alsof ze op mij hebben zitten wachten. En nee, we zijn niet te laat maar ruim op tijd.
En zo bewegen we richting de vrouw die ons opriep en meteen "Alleen meneer Dieterman!!! Want ik zie u ook al meelopen....". Ik hoef het gezicht wat daarbij hoort niet verder te omschrijven... 😠
Terwijl vrouwlief afdruipt word ik de omkleedkamer in gedirigeerd.
Of ik mijn bovenlijf wil ontbloten en schoenen uit. Broek hoeft niet, maar dat doe ik toch want ik heb speciaal hiervoor "gemakkelijke" kleding aan gedaan, zoals in de meegegeven brochure stond vermeld. Eenmaal zo ver uitgekleed mag ik de behandelkamer in.
Eerst maar eens wegen, zonder schoenen, want "
ik had toch gezegd dat die uit moesten..."
Wanneer de getalletjes stilstaan staat er 79,5kg op het display. Wow... lekker laag 😊
Lengte: 1.73,5mtr. Ook dat varieert overal waar dat gemeten wordt.
Dan mag ik op de fiets. Hoogte wordt nog ingesteld en dan worden de sensoren opgeplakt en het masker op mijn snuffert geduwd. Bij controle of er valse lucht binnen komt moet ik inademen terwijl ze de opening voor de sensor dichthouden. Nou, dat duurt nogal eer ze het zover heeft weten aan te brengen dat er geen valse lucht meer binnenkomt.
Ik mag beginnen met warm fietsen. Een minuut of 6, heb ik ergens gelezen. Het aantal omwentelingen tussen de 70 en 80 per minuut houden. Ik hou gewoon de 75 in de gaten.
Intussen stelt een arts zich aan me voor. Hij zal tegen het einde van de test, terwijl ik nog fiets, bloed afnemen uit mijn slagader. Dat zal van mijn linkerarm zijn.
Ik krijg nog te horen dat ik het stuur niet krampachtig vast moet houden i.v.m. de bloeddrukmeting en dus laat ik mijn handen maar gewoon op het stuur rusten.
Langzaamaan wordt de weerstand opgevoerd met 2 Watt elke 10 seconden. In het begin merk ik daar nog niets van. Pas vanaf de richting de 40-50 ga moet ik even bijtrappen om op die 75 te blijven.
Bij 150 gaat het al een stuk lastiger en ik moet al aan het werk.
De dokter komt al bij me staan. "Het gaat nog goed. Als het bijna niet meer gaat dan leg je linkerarm maar omgekeerd op het stuur zodat bloed afgenomen kan worden". 180W en het is tijd. Ik draai mijn linkerarm om en hij kan bloed afnemen terwijl ik door blijf fiets. Mijn blik op die 75 toeren per minuut en op de weerstand die nog steeds oploopt. Maar het gaatje maken in mijn slagader gaat niet goed en is erg pijnlijk. Ik nader de 200 en begin aardi8g kapot te raken,maar ik wil die 200W halen en op dat punt mag ik van de vrouw stoppen. Het laatste wat ik nog zie is 202W maar zij heeft inmiddels de boel afgeschakeld en zonder weerstand moet ik nog even doorfietsen met 40 toeren per minuut.
Ik zie even niets meer. Hou mijn ogen dicht en ben helemaal kapot en hijg mijn longen uit mijn lichaam. Het liefst ging ik nu plat liggen en slapen. Intussen heb ik nog steeds het masker op en wordt er nog steeds pijnlijk aan mijn linkerpols gefriemeld. Ik mag langzamer fietsen, 40 omwentelingen per minuut. Ik zit nu nog op 60. Dat komt omdat ik nog steeds met mijn ogen dicht aan het bijkomen ben en nu zie ik dat ik inderdaad nog steeds op 60 omwentelingen per minuut fiets. Weliswaar zonder weerstand maar het mag nog langzamer en voelt 40 bijna aan als stilstaan.
Het verband zit om mijn linkerpols, ik mag van de fiets af, voorzichtig, en naar de kleedkamer want ik ben klaar...
Alleen in mijn kleedkamertje moet ik nog wel even op het krukje bijkomen. Fijn dat je hier ook nog kunt douchen. Vorige keer deed ik dat niet maar toen was ik lang niet zo kapot en zo bezweet als nu en daarom maak ik daar dit keer dankbaar gebruik van. Mijn horloge geeft 9u24 aan. Veel vroeger klaar dan ik had verwacht.
Klaar na douchen en omkleden verlaat ik de omkleedruimte en op naar route 207 voor de uitslag die overigens pas om 10u15 gepland staat.
Vrouwlief ge-appt dat ik klaar ben maar omdat die er niet bij mocht zijn (vorige keer overigens wel...) is ze maar wat buiten gaan wandelen. Geeft niet want ik ben nog steeds aan het nahijgen en nazweten. Gelukkig heb ik daarvoor ook mijn eigen handdoek mee genomen.
Pas na 3 kwartier na de inspanningstest ben ik weer wat bij positieven. Dat is eigenlijk altijd zo na een zware inspanning. En vrouwlief is er inmiddels ook weer terwijl we wachten tot wij worden opgeroepen.
De uitslag is goed.
De longen en hart werking is helemaal goed.
Alleen een hoge bloeddruk waar ik wel naar moet laten kijken bij de huisarts. Ik heb al HCT tegen hoge bloeddruk maar advies is toch om dit aan te kaarten want misschien moet ik wel naar een ander middel. Ik heb in september weer een afspraak met de POH en zal dat meteen voorleggen.
Wat tijdens de inspanningstest niet goed ging was mijn ademhaling. Dus daarom contact opnemen met een ademhalingsfysiotherapeut om daar wat aan te gaan doen.
Omdat ik altijd al astma heb gehad heb ik blijkbaar op een andere manier geademd om zo met de astma te kunnen leven en geeft die ademhalingstechniek nu problemen. Dat kan ook komen door ziekte of stress situaties. Nou, dat is dan niet zo moeilijk terug te brengen. In 2011 had ik een depressie met daarop volgend een burnout. Na die burnout heb ik allerlei lichamelijk klachten en ziektes gekregen waarvan de huisarts al aangaf dat dat allemaal begonnen is na die burnout. Ook toen zijn die ademhalingsklachten verergert en is het op loop gebied erg achteruit gegaan. En eind vorig jaar begon het weer en kreeg ik weer een burnout waar ik nu nog in zit met heftig nieuws over ziekte in de familie. Het lijkt er nu sterk op dat dat alles met elkaar te maken heeft.
Vervolgafspraken zijn nu op volgende week maandag een gesprek met de longverpleegkundige over alle aspecten van mijn astma en wat te doen als ik problemen krijg en een afspraak maken met de ademhalingstherapeut. Dan is de volgende controle afspraak met de longarts weer over 6 maanden, ergens in februari.