Muziek - Thony's Amigos - Repetitie

Vanavond even langs geweest bij de repetitie van de band van broer Thony. Zijn lang gekoesterde wens om een Santana Tributeband te beginnen is al een paar maanden aan de gang maar dan wel met horten en stoten. Telkens lieten potentiële bandleden het (door omstandigheden) afweten en telkens wist hij wel weer een tijdelijke vervanger te regelen. Maar vandaag is het dan voor de eerste keer dat alle bandleden aanwezig zullen zijn. En het begint onderhand ook wel echt belangrijk te worden want over 2½ week staan ze al het podium voor hun debuut optreden in de Heyhoef in Tilburg. 

Helaas kan ik daar niet bij zijn omdat ik, toevallig zoals altijd, dan net een weekend op Terschelling zit voor de Terschelling Trail aldaar. 

Daarom vandaag dat bezoekje, zodat ik ze toch in ieder geval een keer voor hun debuut-optreden, live heb kunnen horen en zien spelen. 

Mijn oordeel: voor de relatief korte en moeilijke aanloop periode richting het eerste optreden, is het resultaat, tot dusver veel belovend. Dat gaat wel goed komen, straks op 5 maart in de Heyhoef in Tilburg.👍

Intussen heb ik wel wat foto's gemaakt van de band in de kleine repetitieruimte

Concert - Toto en alles er om heen... - Ziggodome

Dit is geen verslag over het concert van Toto! Nee, dit is even een samenvatting van een avondje uit naar een concert van Toto in Amsterdam die veel meer voeten in aarde heeft gehad dan dat we van tevoren hadden durven dromen. 

Waarschuwing: Dit bericht lezen kost wel 18 tot 20min!

 

Al lang, héél lang geleden, om precies te zijn op vrijdag 16 april 2021, ja ja, inderdaad 2021,  hebben we kaartjes gekocht voor het concert van Toto in de Ziggo Dome in Amsterdam. We, dat zijn mijn broers Ed, Thony en ik. De tour heet Toto - Dogz Of Oz Tour. Geen idee wat we ons daarvan moesten voorstellen maar het duurt nog 15 maanden eer het zo ver is dus daar komen we dan vanzelf wel achter want het concert is dus pas op vrijdag 15 juli 2022. Inderdaad, 2022! En dat was dus gisteren.

En in deze week herinnert onze agenda's ons er aan dat het gisteren, vrijdag op de planning staat. 

Ik check even waar de digitale kaartjes zijn opgeslagen. Even kijken of ik nog iets meer te weten kan komen over deze tour, maar nee, niet echt... Behalve dan, dat ze op maandag deze week, ook al een concert hebben gegeven... in 013 in Tilburg. Dat is voor ons Brabanders toch wel een heel stukje dichterbij dan Amsterdam. Maar ja, daar was in april 2021 nog geen sprake van, anders wisten we het wel.

 

Nu alleen nog even afstemmen hoe we dat deze vrijdag gaan doen, zo, met vervoer en zo.

Nou heeft broer Ed een ruime auto van de zaak die hij privé mag gebruiken, incl. brandstof en eigenlijk is dan de keuze niet meer zo moeilijk. Broer Thony moet wel nog werken en vrijdag is het op het slachthuis in Tilburg ook nog eens extra druk, maar hij heeft daar al laten weten dat hij om 16:00u pleite is, hoe dan ook. Dan wacht immers ook nog de lange file-weg naar my place in Veldhoven, want van hieruit zullen we vertrekken als broer Ed ons vanuit Eindhoven hier bij mij thuis ophaalt.

En dan begint het...

Ed laat weten dat er helemaal geen vrije parkeerplaatsen meer zijn in Amsterdam. Bij het reserveren kwam hij er al achter. Blijkbaar is P1 Arena ook nog gesloten als hij een SMS ontvangt van Mojo:

"Kom niet meer met de auto naar Amsterdam als je nog niet gereserveerd hebt maar parkeer bij de stations Amsterdam RAI, Weesp of Breukelen en kom verder met de trein... 😮".

Wat blijkt... Er wordt tegelijkertijd nog een concert gegeven en wel in de Johan Cruijff ArenA. Ed Sheeran treedt daar op. De capaciteit van de Ziggo Dome bedraagt 17.000 toeschouwers en de Johan Cruiff Arena kan zelfs 71.000 toeschouwers bevatten. Kortom, zo'n 88.000 mensen komen naar Amsterdam terwijl de capaciteit van de parkeerplaatsen met 2.400 plaatsen minder is vanwege de gesloten P1 Arena.

Dat betekent ook dat de treinen van de stations Amsterdam RAI, Weesp en Breukelen goed vol zullen zijn.

Omdat ik als pensionada toch de meeste tijd heb om uit te zoeken hoe we nu het beste op tijd in de Ziggo Dome kunnen komen, ga ik driftig aan de slag.

Concert Toto begint om 20:00u

Concert Ed Sheeran begint om 20:15u maar heeft ook nog een voorprogramma die om 19:00u al begint.

Station Breukelen is voor ons Brabanders het gunstigste station en beschikt over maar liefst 3 P&R terreinen. Alleen is het met geen mogelijkheid te achterhalen hoeveel parkeerplaatsen er zijn. Op internet kan ik nog wel achterhalen dat er 700 plaatsten zouden moeten zijn, dus dat is best aardig, maar op de stationsinformatie van de NS Reisplanner staat zelfs 1879 bij elkaar opgetelde parkeerplaatsen. Hoewel er bij P1 -1228 staat en bij de overige geen min-teken. Alleen schijnen deze aantallen er altijd te staan, zo te zien aan de verschillende keren dat ik er op kijk. Maar goed, er zouden dus voldoende plaatsen moeten zijn.

Dan de reis van Breukelen naar Amsterdam Bijlmer Arena. Die duurt slechts 15min en om op tijd bij de Ziggo Dome te zijn, moeten we die van 19:10u hebben, aankomst Amsterdam Bijlmer Arena om 19:25u. En dan het station verlaten en dan is het nog te voet naar de Ziggo Dome 10min. M.a.w. inclusief het uitchecken en station verlaten zijn we ongeveer om 19:40u voor de deuren van de Ziggo Dome.

Met de auto naar het P&Rterrein Breukelen duurt op vrijdag tussen de 1u en 1:30u afhankelijk hoe laat we vertrekken. Om 17:30u vertrekken zou wel ideaal zijn, als Thony op tijd bij ons kan zijn. En die moet natuurlijk wel even kunnen douchen en eten.

In het slechtste geval missen we deze trein en wordt het de volgende en dan missen we de eerste 10min van het concert, tenminste, als ze precies om 20:00u beginnen.

Dat brief ik door aan mijn broers en Thony zal er alles aan doen om op tijd hier te zijn.

Ik regel intussen alvast de retourtjes voor de trein want we hebben geen van allen een OV-kaart.

Om 16:00 laat Thony weten dat hij vanuit Tilburg vertrekt. Het is maar een dikke 30km naar Veldhoven maar wel over de snelweg die altijd vast staat in spits en het is vrijdag en het is vakantietijd en dus volgt 15min later de Whatsapp met "Ik sta stil..." Dat duurt nog wel even maar om 16:44u is hij toch bij mij gearriveerd en verwittig ik meteen Ed zodat hij desnoods al wat eerder kan komen.

Thony neemt een hete douche en slaat daarna aan het avondeten maar met die stress gaat dat niet zo lekker. Om half 6 is Ed er nog niet maar niet lang er na komt hij er aan.

We laten er geen gras over groeien en vertrekken meteen.

De navigatie in zijn lease-auto geeft aan dat we om 18:55u op het P&R terrein van station Breukelen  aan zullen komen 😀.

Helaas, we zijn Den Bosch nog niet voorbij of we staan stil of rijden stapvoets. Als we weer snelheid kunnen maken staat de geschatte aankomsttijd inmiddels al op 19:10u. Die trein gaan we dus missen 😖. Maar al rijdend schuift de aankomsttijd weer wat terug tot de volgende file en als we dan eindelijk de afrit naar station Breukelen nemen weten we eigenlijk al dat we deze trein niet meer zullen halen, ondanks dat we op ongeveer 19:05u staan.

Eerst maar naar P2, want die is het dichtste bij het station. Vol... Boordevol. Alles wat maar een beetje leeg lijkt, op het gras, vluchtheuvel, naast de parkeervakken, alles is hartstikke vol 😖.

Door naar P3 een stukje verderop. Hetzelfde verhaal. 

We beginnen hem al wat te knijpen. Hoe zit het dan met P1? Die zal dan ook vol zijn.

Inderdaad. Ook hier van hetzelfde laken een pak. 

De parkeerplaats van het Van der Valk hotel? Geen optie, alleen voor gasten achter de slagboom.

De parkeerplaats van de MacDonalds? Maar bij de ingang staan dreigende verkeersborden met max. 2 uur parkeertijd, wielklem enz. dus nee, laat maar.

Ik zoek op mijn telefoon want ik heb nog een parkeerplaats gezien, wat verder weg maar toch: Park Bee Corridor. Maar wat is het lastig met die bijna 67jaar oude ogen en een smartphone. Ik kan wel als navigator dienen maar het kaartje is toch te klein om het op de telefoon goed te zien en als we linksaf moeten, staan we toch weer voor de MacDonalds. Maar hier zijn wel vrije plekken en Ed plant de lease auto daar maar neer. We hebben immers ook gezien dat er een bord stond dat het na 2 uur parkeren €4,00 per uur kost. Dat mag de pret niet drukken, toch? Maar hoe Thony, bij de Mac binnen, probeert om er achter te komen hoe dat zit en waar je kunt betalen, hij komt er maar niet achter. En als hij daarna, onverrichter zake, terug komt in gezelschap van 2 dames, weten die te vertellen dat zij daar ook geparkeerd staan, er ook niet achter konden komen waar je die €4,00/u nou kan betalen maar kregen ze wel te horen dat die borden er alleen maar staan ter afschrikking zodat niet iedereen daar gaat parkeren...😮

We besluiten het er maar op te wagen. Nu kunnen we dan tenminste nog naar Amsterdam. Alleen wil Ed toch nog even terug naar de auto om een vest te halen en we hebben nog maar 10min en we moeten nog naar het station lopen. Hoe dan ook, het lukt ons toch nog om op tijd de trap naar het hoger gelegen perron te nemen en daar in te checken. En dan hebben we zowaar nog een paar minuten voor de trein binnen komt rijden. En eigenlijk is het helemaal niet zo druk op het perron. Of iedereen, die zijn auto al heeft kunnen parkeren, is er al in geslaagd de trein van 19:10u te nemen. Wij weten inmiddels wel dat we 10min te laat zullen komen... Het positieve is dat we in ieder geval nog gewoon kunnen zitten.

15 Minuten later rijden we Amsterdam Bijlmer Arena binnen en hier loopt de trein voor 99% leeg. Met zijn allen de (rol)trappen naar beneden. Alle roltrappen staan stil. Vreemd? Nee, want meteen onderaan de roltrappen zijn de poortje gesitueerd waar iedereen moet uitchecken, eer je verder komt. Je kunt je wel voorstellen wat er zou gebeuren als de roltrappen aan zouden staan en de mensen naar beneden maar aangevoerd zouden blijven. Er staat nu al een hoop volk voor die poortjes en het gaat allemaal niet zo snel. Gelukkig komen ook wij aan de beurt en we verlaten het station richting Arena Boulevard, net als al die andere, toch nog enkele honderden, zo lijkt het, en niet alleen uit onze trein.

Eenmaal het station verlaten is het buiten lekker ruim. Natuurlijk omdat we "te laat" zijn. 

Ik moet intussen hoognodig en als we een rijtje plaskruizen zien staan maken we er alle 3 dankbaar gebruik van. En we gaan verder als er een man in een rood uniform-achtig pak ons vraagt of we de weg weten 😮. Eh... ja..., laten we wat verbaasd weten en weer verder.

 

Meteen naar de eerste deur bij de Ziggo Dome en meteen ook het antwoord dat dit niet de juiste deur is. Achter het lint, bij de betere plaatsen. Betere plaatsen? O ja, we hebben staanplaatsen. Niemand weet meer waarom we staanplaatsen hebben gekocht. Normaal altijd zitplaatsen want we zijn te klein voor staanplaatsen... Maar goed, door de deur voor betere plaatsen zijn we zo binnen en een 20-tal meters verder kunnen we de grote zaal in waar het hoge geluidsvolume ons al tegemoet komt.

Tja, die zaal is natuurlijk al tjokvol en we staan helemaal achteraan voor de, kop-grotere, andere toeschouwers. Maar met wat heen en weer bewegen kunnen we er tussendoor nog heel in de verte het podium zien. Met mijn compact camera, helemaal ingezoomd, kan ik in ieder geval wel wat foto's maken. Gelukkig hangen er 2 grote schermen naast het podium waarop we alles visueel goed kunnen volgen. De audio komt vanzelf wel binnen en eerlijk gezegd valt de kwaliteit daarvan niet tegen. Ook inhoudelijk niet. En wat een geluk dat die TV-schermen ook nog eens synchroon gaan met het geluid!

Het volume is ook niet zo oorverdovend hard dat ik mijn hoorapparaten moet vervangen voor oordopjes maar ik heb ze toch maar wel uitgedaan.

 

Het zijn natuurlijk intussen ook van die ouwe rakkers en over het hele concert gezien zijn toch nog altijd de oude Toto-nummers echt onmiskenbaar Toto en halen de latere nummers nooit meer dat niveau. Beetje irritant dat één van de toetsenisten na een half uurtje spelen even in zijn eentje mag pielen, zomaar uit het niets, geen onderdeel van een nummer of zo en dan gaat je dat al gauw vervelen. Dat is dan ook te merken aan het publiek dat nu zijn kans ziet om de bars te bestormen of appjes naar het thuisfront te sturen of een sanitaire stop te doen. Een beetje vergelijkbaar met verplichte reclame wanneer je thuis een spannende film aan het kijken bent...

We zijn nog niet aan de 2 uur, gerekend vanaf 20:00u als het is afgelopen. Niet helemaal, uiteraard, want het wachten is uiteraard op de toegiften. In no-time zijn ze weer terug, raffelen nog vlug een golden oldie af en daar laten ze het bij. We zijn klaar.  

Gezien de setlist van dit concert, gevonden op internet, hebben we eigenlijk niets gemist maar zijn we tijden het eerste nummer binnen gekomen. Dat valt dus nog wel mee.😀

Iedereen snelt naar buiten. Letterlijk "snelt". Het is nog net niet rennen. "Wat een hoog tempo....", laat ik Ed nog weten en hij bevestigt dat. Het is 22:09u en de trein vertrekt "pas" om 22:34u.

Terwijl de we ArenA passeren horen we dat het daar nog steeds aan de gang is. Gelukkig, dan hebben wij daar geen last van want als die dikke 70.000 bezoekers ook nog losgelaten worden dan zal het wel een gigantische puinhoop worden, vrees ik. 😯

Aangekomen bij station Amsterdam Bijlmer Arena staat een horde mensen voor de enige ingang die ze hebben open gelaten. Alle overige ingangen zijn gesloten, geblokkeerd en bewaakt door beveiliging. Gelukkig loopt het overgrote deel van de Ziggo Dome bezoekers het station voorbij en wij kunnen redelijk snel naar binnen, door de poortjes en via de stilstaande roltrap het perron op. 

Na al dat staan in de Ziggo Dome gaat Thony voor een leunbank op het perron maar ik raad hem toch maar aan om samen alvast langs de rand van het perron te gaan staan, in afwachting van de trein. We willen dan niet helemaal achteraan staan en het is nog een kwartier te gaan. En zo volgt hij toch maar mijn advies op.

Een kwartier wachten is dan lang. Vooral als in die tijd het perron blijft volstromen met Ziggo Domers die blijkbaar van de tribunes afkwamen.

En dan rijdt "onze" trein het station binnen. Tergend langzaam komt hij voorbij en als het voorste deel ons net gepasseerd is, stopt hij, en gelukkig met de deuren vlak voor onze neus.

Eerst moet die man met zijn fiets er nog wel uit zien te komen maar dan bestormen we de toegangsdeur en weet ik meteen een zitplaats te bemachtigen en omdat een dame meteen opstaat omdat zij er toch straks uit moet, en waarschijnlijk ook alvast een plek zoekt om de trein snel te kunnen verlaten, gezien de grote toeloop van instappers, hebben wij met zijn drietjes toch mooi tot aan station Breukelen een zitplaats. Dat is wel heel anders dan al die mensen die om ons heen hut mutje tegen elkaar aan gedrukt staan. En nog zie ik buiten mensen wanhopig heen en weer rennen, vergeefs zoekend naar een plek om nog de trein in te kunnen komen. Doordat de trein namelijk al vrij kort op het perron stopte, zijn veel concertgangers, die helemaal vooraan op het perron stonden te wachten, daar nu de dupe van. Ik zie ook NS -personeel in het geel heen en weer lopen maar het is wel duidelijk, er kan verder niemand meer mee en die zullen toch echt op een volgende trein moeten wachten. Over een half uur. En dan zullen ook de concertgangers van Ed Sheeran er bij staan 😠

We zitten nu heel ontspannen als de stations Amsterdam Holendrecht en Abcoude passeren en eenmaal gestopt in Breukelen stroomt de trein weer leeg. Alleen nog maar even door de poortjes en we staan weer onder het station langs het watertje wat er loopt, wat klaarblijkelijk de Kerkvaart heet.

We wandelen naar MacDonalds met de bedoeling om daar nog wat te snacken en eens kijken hoe het met de auto is. Met of zonder wielklem.

In ieder geval zonder, pfff, gelukkig... En ook geen bekeuring of iets van dien aard en dus op naar de Mac. Alleen blijkt die al gesloten te zijn. Tenminste, het restaurant. De Mc-drive is nog gewoon open en dat is ook wel te zien aan de alsmaar groeiende file.

We besluiten te vertrekken en onderweg maar een pompstation of een andere Mac aan te doen.

Bijna bij Geldermalsen worden we al attent gemaakt op een MacDonald op afrit 15 en dus gaan we hier af. Ook hier lijkt het gesloten en we sluiten maar meteen achteraan in de auto-rij voor de Mc-drive aan. Het duurt wel even. Best lang eigenlijk, maar uiteindelijk zijn we voorzien en parkeert Ed maar op een invalideplaats, In geval van nood zijn we dan zo weg. 

Al etende zien we het steeds drukker worden. Nu was het op de snel weg al verschrikkelijk druk. 4 Banen breed, allemaal rode achterlichten, maar we hebben toch wel het idee dat dit allemaal hongerige concertgangers zijn. En steevast rijden ze eerst de parkeerplaats van het gesloten restaurant op om daarna toch maar met wat heen en weer steken en achteruitrijden zich ook achter aan in de rij voor de Mc-drive te wringen.

Dat doet goed, die Quarterpounder en die Chili Chicken. Intussen is het al middernacht geweest als we onze terugreis weer hervatten. Zo tegen kwart voor 1 stappen Thony en ik weer thuis uit. Het was weer wat, dat avondje uit. Maar gelukkig weer veilig thuis.

We praten nog even wat na en om half 2 gaat ook Thony weer richting Breda. Gelukkig is het morgen, of eigenlijk vandaag al, zaterdag.

 

En het is vandaag al zaterdag als ik vanmorgen op de televisie naar Hart van Nederland kijk, die terug blikken op gisterenavond: 2 concerten in Amsterdam, Toto in de Ziggo Dome en Ed Sheeran in de Johan Cruijff Arena en wat dat betekent als al die 88.000 mensen naar huis willen. De foto's spreken boekdelen, net als de reacties op twitter.  

 

Dan hebben wij echt geluk gehad en zijn mooi op tijd Amsterdam weten te ontvluchten.

En natuurlijk wordt NS er van beschuldigd dat ze onvoldoende treinen in hebben gezet. Gemakshalve wordt daarbij even vergeten dat de organisatie van die 2 concerten wel alle concertgangers een SMSje heeft gestuurd en geadviseerd heeft om maar met de trein te komen maar dat niet heeft gemeld aan NS. Alsof je opeens extra treinen op een druk bereden traject kunt inzetten terwijl er ook nog personeelstekort is. Het is dat ik zelf bij die organisatie gewerkt dat ik aan den lijve heb ondervonden dat je niet alles overal kunt ruiken en dat alles doorgaans maanden van tevoren aangemeld dient te zijn of al bekend is. Tot een van mijn taken behoorde dan o.a. dat ik er dan voor moest zorgen dat de (perron)verlichting niet om 01:00u uitgaat omdat er misschien nog mensen moeten vertrekken of er nog treinen moeten binnen komen. Andere collega's die de stations nog niet mogen afsluiten enz....  

Maar gelukkig ben ik intussen pensionada 😂

Concert - Five Great Guitars: Black Magic Woman - met Thony

Zaterdagavond kom ik tot de pijnlijke conclusie dat ik op zondagavond naar een concert van Five Great Guitars zou gaan. Pijnlijk omdat ik dat namelijk niet in mijn agenda had gezet en daarom voor zondag, ter ere van Moederdag, een BBQ heb georganiseerd. 

Tja, ik kan dat concert, dat reeds is betaald, niet gaan afzeggen en dat betekent dat ik het eetfestijn al om kwart over 6, uiterlijk, moet gaan verlaten. Kwart over 6, omdat ik eerst nog naar Breda moet en van daaruit nog eens een uur verder rijden naar De Boerderij in Zoetermeer. Én daarbij komt ook nog een keer dat ook dit weekend de A2 is afgesloten, vanwege voorbereidingen van de, aan te brengen, tunnel onder de A2/N2 in augustus. Vorig weekend stonden er vanwege diezelfde werkzaamheden kilometers file, waar is dus ook in stond, op weg van de Vrijbuiters naar huis 😖.

Hoe dan ook, de BBQ heb ik om 16:00u gestart en we hebben er allemaal goed van kunnen eten en om kwart over 6 ben ik dan maar vertrokken. Gelukkig geen file op de N2. Eerder andersom, het verkeer wat er nu rijdt en niet over de A2 kan gaat hier nu met 140km/u over de N2 waar het toch echt max 80km/u is.

In Breda stap ik over in de Peugot van broer Thony en ondanks een kwartier stilstaan in de file bij Rotterdam (vanwege een rachtauto met pech?) zijn we toch ruim op tijd voor het concert.

We zijn eigenlijk wel gewend dat artiesten niet zo op tijd beginnen maar dat geldt eigenlijk alleen voor die, die het hoog in de bol is gestegen. Ook hier beginnen ze keurig op tijd: 20:30u

Wij hebben 5min. daarvoor pas de zaal betreden en dan blijkt het een "seated" concert te zijn. En iedereen zit al op van die aan elkaar geklikte stoelen. Zie dan maar eens 2 stoelen naast elkaar te vinden. En die zijn er nog net 😮. En ook nog in het midden en achteraan, maar achteraan is toch maar een meter of 10 van het podium. De zaal is niet zo groot... 😉

En dan begint het meteen.

Five Great Guitars bestaat uit, hoe kan het ook anders, 5 personen, overigens allemaal mannen, die allemaal een gitaar bespelen. Het repertoire van deze tournee zal bestaan uit nummers van Santana.

We weten niet wat we ervan moeten verwachten. De Santana band bestaat toch hoofdzakelijk uit een rhythm sectie met conga's en bongo's en timbala's  en helemaal gericht op de latin rock. Het gaan dus arrangementen worden voor 5 gitaren, dat mag wel duidelijk zijn.

In het midden, oprichter Jan Kuiper, die doet het woord en is duidelijk de leider. Aan de rechterkant zien we 2 gitaristen uit het Brabantse Gerwen (Paulus Schäfer, uiterst rechts) en Nuenen (Stochelo Rosenberg, tweede van rechts). Het zijn 2 gitaristen uit het gypsy-genre à la Jango Reinhardt en Rosenberg Trio. Uiterst links is de gitarist met de noodzakelijke distortion, zoals Jan Kuiper het noemt: Marcel de Groot en naast hem Digmon Roovers die de baspartijen verzorgt, weliswaar op een "gewone" 6-snarige gitaar, wat wij, broer Thony en ik, dan wel weer bijzonder vinden.

Af en toe spelen ze ook in kleinere bezettingen.

Oké, de muziek heeft wel wat weg van Santana, vooral in het begin, maar verzandt uiteindelijk wel in nogal wat gypsy en jazz improvisaties. Het is dan niet echt Santana meer maar de kwaliteit waarmee het gebeurt is dan wel voor gitaarliefhebbers om van te smullen. Grotendeels tenminste 😉.

We krijgen ook nog een pauze tussendoor, voor de noodzakelijke keelsmering en na de pauze volgt nog een korte deel 2, waarbij het publiek ook nog eens wordt ingeschakeld om "Jing-lo-ba" mee te zingen. Als ik ergens een hekel aan heb is het moeten meezingen bij een concert waar ik juist geld heb neergelegd om naar de betaalde muzikant te mogen luisteren. Eigenlijk zou het publiek dan geld terug moeten ontvangen, denk ik dan altijd...

Het was het laatste nummer maar natuurlijk komt er nog wel een toegift. Daar kan ik helaas helemaal niets van Santana in terugvinden en als ze klaar zijn weet iedereen ook dat het mooi is geweest.

Het is intussen al 23:00u geweest en ik heb nog een lange weg te gaan eer ik thuis in mijn bedje lig.

Als we aanrijden zet ik nog wel even de F1 TV Pro-app op mijn smartphone aan en zo kan ik nog net de laatste 2 ronden van de Formule 1 Grand Prix van Miami zien en laat Max Verstappen nou ook nog voorop rijden en zelfs 2 seconden los van Le Clerc. Mooi!

Onderweg nog een stop bij MacDonald's en in Breda overstappen naar de C3 en om 1:15 eindelijk thuis.

Als ik dan zo laat thuis ben na een concert en na een lange autorit, heb ik nooit zin om meteen het bed in te duiken. Dat doe ik dan toch maar, maar wel met de smartphone aan om even nog de herhaling van de Grand Prix te kijken. Helemaal, tot het einde... Het was dus uiteindelijk nog wel weer spannend in de 2e helft en het is dan inmiddels ook wel erg laat geworden... 😵😴😴

 

 

 

 

Muziek - Jimi Hendrix in Breda

Gisteren was dan eindelijk in de MEZZ in Breda het, vanwege Corona, uitgestelde herdenkingsconcert ter gedachtenis aan de 50e overlijdensdag van Jimi Hendrix op 18 september 2020. Ja, eigenlijk vorig jaar dus al. We wisten al helemaal niet wat we moesten verwachten. Een coverband of tributeband. Vlug nog even opgezocht wat de bedoeling was ener komen een aantal klinkende namen van blijkbaar heel bekende gitaristen uit de muziekscene. Ik ken er in ieder geval geen één van.

Het programma is 

20:30-21:30u set 1

21:30-22:00u set 2

Heel vreemd programma, als je het mij vraagt....

 

Het is even wachten en de starttijd van 20:30 is al even gepasseerd als ik mijn broer aankijk. Gaat dat van onze tijd af? Intussen vergapen we ons aan het instrumentarium op het podium. Wetende dat Jimi Hendrix een bezetting had van slechts een drummer en een bassist en dat hij de gitarist was, ook maar met maar 1 gitaar, is het des te verwonderlijker dat er ook een keyboard staat opgesteld en een percussie-set. "Ik denk, net als de Woodstock set...", tracht ik het nog een beetje goed te praten.

Een dikke 10 minuten over tijd begint het opeens. Er komen 2 (!) gitaristen het podium op en ja, dan begint het.

Oké, qua uiterlijk lijkt het nergens op. Het is dus geen tribute-band. Waarom 2 gitaristen? Eentje kan het blijkbaar niet alleen af. Maar met zijn tweeën anders ook niet, blijkt!

Laat ik de avond maar meteen samenvatten:

Er draven bij elk nummer telkens weer 2 of zelfs 3 "gitaristen" het podium op. Ze zetten het intro van een Hendrix-nummer in en als je het nummer inmiddels door hebt, dan volgt de solo, nee, de solooooo.

Om de een of andere reden moet dat zeer langdurig en vervelend en doet de performer alle moeite om te tonen hoe "goed" hij wel niet is en zeker hoe snel hij dan wel is. Daar kan Jimi Hendrix wel een puntje aan zuigen. Dat principe, dus. Kortom: Oervervelend. Daarbij deed Jimi alleen lange solo's tijdens de slow blues nummers. Hij was per slot van rekening ook een blues gitarist. En laat ik nu toch de hele tijd staan te wachten op een blues nummer. Totdat opeens de beginmaten van Red House klinken. Huh???

Nou ja, dat was het dan ook. Geen van de 6 (!) gitaristen kent werkelijk één enkel blues-rifje.

Intussen zijn er al een behoorlijk aantal toeschouwers van het sowieso kleine publiek reeds vertrokken. Broerlief wacht eigenlijk meer op mij want hij had het al lang gezien en gehoord. Ach, tegen beter weten in hoop ik nog op iets van Hendrix, als er opeens niemand meer op het podium staat. Afgelopen? Na een 5-tal minuten roept er iemand dan maar "toegift...", en hup, daar komt de eerste al weer het podium op. En de gitarist. En de 2e gitarist. En de 3e gitarist! Uiteindelijk 6 gitaristen tegelijk op het podium om 1 gitarist na te doen!! Dat gaat gebeuren met Voodoo Child.

Ook nu weer is het na de bekende beginmaten tijd voor de hoognodige en muziekdodende solo-partijen. 

Ik kijk mijn broer aan. "Voor mij hoeven we dit niet te doorstaan, hoor." Dat hoef ik niet te herhalen. Binnen 20 seconden staan we buiten.

Wat was dat vandaag weer een bagger.

Het is ook nu weer gewoon zo dat, als je Jimi Hendrix wilt spelen, dan hoef je alleen maar heel hard te spelen en heel snel, al lijkt dat in de verste verte niet op spelen, en dan heb je Jimi Hendrix. 

Nou nee, die mensen kennen Jimi Hendrix dus helemaal niet. 

Een hele avond verknald. Ik had beter toch bij mijn collega loopster thuis foto's van haar dochter kunnen maken op haar Halloween party.Had ik me tenminste nog wat nuttig gevoeld.

 

 

 

Geen training bij de Vrijbuiters vandaag maar een dagje Key Music Plaza in Rotterdam

De titel zegt het al: Vandaag een dagje uit i.p.v. training geven aan de Vrijbuiters.
Vandaag, samen met broer Thony naar Rotterdam, naar de music Store Key Music waar vandaag de Key Music Plaza wordt gehouden. Een open dag met clinics van diverse artiesten, demo's en workshops.

We zijn er al voor de aanvang van 13:00 uur en de QR-code op broers smartphone, gekregen bij de registratie voor dit "evenement" is nergens voor nodig, wordt niet eens naar om gekeken.
We kunnen ook gewoon naar binnen. Het eerste wat doen is ons goed doen een een broodje rookworst met zuurkool. Daarna lopen we door de winkel, bekijken de gitaren, versterkers, mixers, spelen zo nu en dan iets en intussen bezoeken we de demonstraties en clinics.
Het gitaarwerk is zoals altijd bij zoiets een demonstratie hoe snel de vingers over de snaren kunnen. Even een langzaam en melodieus nummertje en ja hoor, meneer de gitarist valt meteen door de mand. Nee dat ging toch niet echt goed.

Jaja, tattoo Ben Saunders is er ook. Het is dat we weer in de rij staan voor een broodje rookworst en en een broodje kipkerry maar anders had ik daar niets van hoeven te horen. Anders is dat met Laurén ter Horst, een voor mij in ieder geval onbekende Rotterdamse jongedame die haar singersongwriters talent ten gehore brengt. Jammer dat ze haar akoestische gitaar elektrisch versterkt i.p.v. gebruik te maken van een microfoon. Dat zou de combinatie met haar prachtige stem en mooie zang toch wel compleet gemaakt hebben.

Thony schaft nog wel een gitaarstandaard en een keyboard-hoes aan en dan vinden we 16:00 uur laat genoeg om weer naar huis, richting Breda te gaan.

Musikmesse op de Frankfurter Mess dag #2

De smartphone-wekker staat ingesteld op half 7. Dan kunnen we nog op ons "gemak" douchen en uitgebreid toilet maken voordat we ons om half 8 aan de ontbijt tafel melden.
We zijn in ieder geval niet de eerste. Aan 2 tafels wordt al driftig gebuffeld. Als John en Marga er ook zijn schuiven aan.
Ik ben niet zo'n ontbijter dus hou ik het voorlopig maar op 1 broodje. Het is het beleg waar ik meer waarde aan hecht, nl. scrambled eggs en bacon. Genoeg om 3 van zulke broodjes te beleggen. Dat hebben er meer gedacht want de 2 bain maries met scrambled eggs zijn nog niet meer voor de helft gevuld en de bacon is nagenoeg op. nog een volkoren broodje, en niet omdat het zo gezond is maar omdat ik er gewoon zin in heb en dan nog een half zacht gekookt eitje. De boel blussen we af met koffie en 2 glaasjes sap, jus d'orange en multisap. Dan hebben we nog mooi tot half 9 de tijd om wat op onze kamer nog wat boodschappen te bezorgen voordat we weer vertrekken naar de Messe.

Bij deVW  Transporter wordt toch eerst de olie gepeild. Het lampje zal niet voor niets branden. De peilstok geeft bijna niets aan. Met andere woorden, hij staat zo goed als droog. En daarom gaan we eerst nog langs een Shell benzine station waar voor een dikke 62 Euro 2 flesjes olie wordt ingeslagen. 1 Flesje in de motor en dan is het door naar de Messe. Via een heel andere weg dan gisteren. Eigenlijk alleen maar snelwegen dit keer.

We bezoeken nog een keer de gitaarhal maar omdat we die al gehad hebben zijn we weer zo buiten om dit keer naar de grote podia te gaan kijken die op een parkeerplaats staan opgesteld. Het grootste podium, van Pinkpop-formaat is ook voorzien van een groot beeldscherm waarop de bouw van het podium te zien is. 5 dagen zien we voorbij gaan. En dan is er nog geen geluid en licht geïnstalleerd.
Op een ander podium volgt een demo van een geluidsinstallatie. Wanneer 2 heren met akoestische gitaren aan het werk gaan snap je niet waarom het geluid hier zo ongelooflijk helder en zuiver klinkt, terwijl dat op concerten doorgaans verre het geval is.

De rest van de dag brengen we door in de hallen van geluidsinstallatie, mengpanelen, verlichting, lasershows. Ook weer een bezoek aan de Agoratent voor weer een optreden.
Het is vandaag wel duidelijk een stuk drukker dan gisteren, hoewel het nog steeds goed te doen is. De drukte is eigenlijk hoofdzakelijk te merken bij de eettentjes en op de toiletten.
Bij de eettentjes hanteren ze het statiegeld principe. je besteld voor € 10,00 eten en drinken en je betaal € 12,50. Dat laatste is voor het bestek, het bord en de soepkom. Breng je het niet terug, ben je dat geld kwijt en heeft de persoon achter de balie zijn eerste winst, c.q. fooi, binnen.
We, ik in ieder geval, beginnen al aardig vermoeid te raken. Voornamelijk de voeten. De zitplaatsen zijn door de drukte ook al schaars maar we slagen er toch nog in een bankje in de zon te verschalken.
Zo rondkijkend valt ook wel op dat er weinig rugzakdragers zijn. Dat zal morgen en overmorgen met de publieke dagen wel anders zijn. Dan zijn alle iPads veilig weggeborgen, net als de pepermuntjes en pennen en zo "want die schuiven ze met honderden tegelijk in de rugzakken..." zo weet een standhouder ons al te vertellen.

Na ons rendez-vous met John en Marga bezoeken we nog de lasershow hallen en dan is het genoeg geweest tijd om aan de terugweg te denken.
Ik ben niet de enige die inde auto de ogen niet meer open kan houden. Pas als het bijna duister is zie ik waar we ons ergens bevinden. Toch nog bijna 100km van Köln verwijderd.
We moeten nog eten maar op de locatie waar we tanken, we zijn inmiddels alweer in Nederland, is het restaurant nergens te zien, ondanks het mes en vork symbool op de ANWB-borden. "Nee, die is er niet meer, al lang niet meer...",  aldus de kassière van het tankstation, en ze heeft gelijk. In de duisternis kunnen we wel duidelijk een lege ruimte herkennen.
Het wordt doorrijden. Valkenburg en Chinees/wok restaurant Jin Ponn. Of we daar nog kunnen eten op dit tijdstip? Het is inmiddels 9 uur maar ze sluiten pas om half 11. Het kan, maar geen wok. Geeft niet want we nemen allen een Tepan maaltijd. Smaakt ons goed, maar als de lichten al uitgeschakeld worden en ik op mijn horloge kijk is het inderdaad al half 11. Tijd om te vertrekken. Het is nog een eind rijden naar Zundert.

Kwart over 12 en in Zundert begint de laatste etappe, die naar Breda.
Lang verhaal kort: om 3 uur in bed. (het is toch maar goed dat de afspraak van morgen in het ziekenhuis een week is verzet...)

Foto's volgen.....

Musikmesse op de Frankfurter Messe dag #1

Gisteren was ik al in Breda gearriveerd. In Breda? Ja, in Breda. Ik blijf daar nl. overnachten want het is de bedoeling dat we de volgende dag om 4:15uur 's morgens richting John en Marga in Wernhout, gemeente Zundert, vertrekken, om van daar in alle vroegte richting Frankfurt te gaan. Dat betekent wel dat de wekker ingesteld staat op half 4. Betekent ook dat we wel op tijd naar bed moeten, maar daar komt natuurlijk helemaal niets van terecht.

Hoe dan ook, we zijn wel op tijd wakker en ook op tijd onderweg, in het pikkedonker. In Wernhout zijn ze ook al klaar en om 5 voor 5 start de reis naar Frankfurt. Die gaat over België en dus gaat voor alle zekerheid meteen de "data" op mijn mobieltje uit. Veel van België heb ik overigens niet bewust mee gemaakt omdat ik, zittend op de 2e rij in de VW Transporter, met gesloten ogen nog probeer wat extra nachtrust te pakken. Dat valt niet mee. De zittingen in een VW Transporter zijn verre van  comfortabel.
We zijn al zeker 3 uur onderweg en al diep in Duitsland wanneer ik uit mijn lichte coma ontwaak. Ik herken de omgeving. We rijden op dezelfde weg als die we reden richting Europapark totdat we op een gegeven ogenblik afslaan richting Frankfurt. Op de borden langs de weg zie ik "Frankfurt 48km" staan en niet veel later staan we voor het eerst stil. Echt stil. In de file. Het is dan ook ochtend spitsuur in Frankfurt. John komt hier al 25 jaar en weet zo ongeveer wel de weg naar de Messe. Dat is dan ook niet de weg die de borden aangeven. Eenmaal in de parkeergarage geparkeerd hebben we een uur gedaan over die laatste 48km.
Maar dan zijn we er nog niet! Nee, eerst nog te voet de kolossale parkeergarage uit waar buiten shuttlebussen af en aan rijden naar de Messe.

We stoppen bij het Portalhaus, blijkbaar de "hoofdingang" maar hier stappen we niet uit. De bus rijdt door, tot helemaal aan de andere kant van het beurscomplex en hier bij "Galeria" stappen we wel uit. En dan zijn we er nog niet, hoor. Door de immens lange gangen over rollende voetpaden, oftewel horizontale roltrappen, leggen we nog een behoorlijk eind af tot aan het plein tussen de hallen 3, 4 en 5 en de Yamaha-hal. Op dit plein bevindt zich o.a. de Agorahal waar om 10:00uur al een big band zal aantreden. Na een spetterend optreden waar vooral de kwaliteit van het geluid opvalt, scheiden onze wegen. John en Marga gaan naar de geluidshallen en wij gaan, uiteraard, naar die van de gitaren.

Voor gitaristen is dit het Walhalla. Allerlei merken en soorten gitaren, versterkers en allerlei zaken die te maken hebben met gitaarmuziek. Opvallend veel Chinees materiaal en veel Chinezen staan en lopen hier rond. Ook opvallend is dat de gerenommeerde merken het hier laten afweten. De stand van Gibson stelt bijvoorbeeld geen reet voor, geen merchandise, eigenlijk helemaal niets en Fender is zelfs de grote afwezige hier in Frankfurt. Wel een prachtige stand van Marshall, die van de hardrock versterkers die, mede door Jimi Hendrix, grote bekendheid hebben gekregen. En hier wél merchandise en dat tegen uitverkoopprijzen. Een cap (met tekst Marshall) voor € 5,00 en een grote Marshall versterker met 2 grote boxen in mini-formaat voor € 10,00 zijn geen prijzen om over te klagen. Zelfs de T-shirts en een, door broer Thony aangeschafte, jack met opschrift gaan hier voor 10 Euries over de toonbank. Duurder dan die € 15,00 voor een hooded sweater kom je hier niet uit.
Het is verder wel lekker rustig vertoeven in deze hal. Dat heeft er natuurlijk alles mee te maken dat we hier als werknemers van het bedrijf van John zijn. Inderdaad, de eerste 2 dagen van de beurs zijn alleen voor bedrijven. Daarom lukt het ons ook om deze gitaarhal helemaal af te werken.
Tussendoor gaan we ook wel even naar buiten, genieten van het zonnetje, het is dik over de 20ºC, en ook hier buiten zijn ook nog de nodige optredensen demo's. En wat dat er mee te maken heeft weet ik niet maar er staan ook een paar auto's van BMW te pronken.

Yamaha heeft hier een hal voor zichzelf geclaimd. Helaas stelt het voor gitaristen weinig voor. De toetsenborden en drumkist zijn wel in grote getale aanwezig en ook aan mengpanelen en versterkers kom je niet te kort. Achterin deze hal is er nog wel een grote lichtshow maar naast wat stille objecten zoals een motor, een fiets, een drumkit samengesteld in een bol en een ronddraaiende vibrafoon houdt het ook hier verder helemaal op. Blijft er alleen nog een optreden over waar we wel even van mogen genieten omdat het ook nog funky en soul muziek betreft.

We hebben om half 6 afgesproken met John en Marga en die treffen we daar dan ook op de afgesproken plek. We gaan nu weer even samen verder. Doen nog een halletje aan en dan weer met de shuttlebus terug naar de parkeerplaats.
Er is voor ons een hotelletje geboekt in de buitenwijken van Frankfurt. De weg er naar toe is vreemd en gaat kriskras via allerlei binnenwegen en wegen door woonwijken. Uiteindelijk arriveren we dan toch in hotel XXXXX.
Bij het inchecken laat de receptioniste weten dat ze voor broer Thony en mij alleen nog een kamer heeft met een 2-persoonsbed. Of wij daar bezwaar tegen hebben. Dat vinden we alle vier toch wel heel apart, omdat John en Marga als echtpaar een kamer toegewezen hebben gekregen met 2 aparte eenpersoonsbedden. "Of we het niet gewoon met hen kunnen ruilen....?". Daar had ze blijkbaar totaal niet aan gedacht. En zo gezegd, zo gedaan, Thony en ik nemen de kamer met 2 aparte bedden terwijl John en Marga het 2-persoonsbed met elkaar delen.
De kamer is eenvoudig maar wel functioneel. De tekst "minibar" staat er alleen voor de sier op en wij maken er mooi gebruik van om onze meegebrachte drank koel te houden.

Om half 8 hebben we afgesproken om ergens te gaan eten. In het hotel kan het niet en eigenlijk is er in de directe omgeving niet veel te vinden, behalve dan een italiaan, aldus de receptioniste en dus gaan we zelf buiten dan maar op zoek naar een eetgelegenheid. De eerste die we tegenkomen is de  italiaan waar het bord met "pizza's, pastas en fleischgerechte..." ons naar binnen moet lokken. Op verzoek van Marga kijken we eerst nog eens verder maar dat duurt geen 200 meter of we draaien ons toch maar om. Het wordt de italiaan, maar dan wel buiten op het terras.
Het duurt even voordat we onze drank kunnen bestellen en als we ons afvragen wanneer die drank, 2 rode wijntje, een radler en een flesje bier, nu eindelijk eens komt, komt de gastvrouw weer bij ons aan tafel. Niet met de drank maar wat we willen eten. Dat weten we wel. We beginnen alle vier met straciatella. Nee, niet het ijs met stukjes chocolade maar een soepje, een groentebouillon met ei en kaas. Nooit eerder van gehoord maar het smaakt voortreffelijk. Terwijl Thony als hoofdgerecht het met spaghetti bolognese doet, gaan wij voor een van de aanbiedingen van het huis: In ieder geval spaghetti met champignons in saus en 3 stukken vlees met daarbij ook nog salade. Ook dat valt helemaal niet verkeerd.
We zijn toe aan een toetje en daarvoor wordt eerst nog internet geraadpleegd voordat de uiteindelijke keus op tartufo valt. Tenminste voor de heren. Marga heeft liever een kopje thee, liefst mint-thee, als ze die hebben. Maar hoe vraag je dat? Uit de communicatie met de gastvrouw hebben we tot nu toe nog geen zinnig woord kunnen verstaan. Als ze weer verschijnt en we vragen om thee kent ze slechts 2 soorten thee, "nähmlich schwarzer oder pfeferminz ...". Opgelost, dus.
We hebben er geen spijt van dat we hier hebben gegeten. Het was lekker en oergezellig. We hebben ons buikpijn gelachen. Tijd om terug te keren naar ons hotel. Morgen om half 8 is het ontbijt.

Foto's volgen.....

JerseyBoys

Als ik een aanbieding van Railsport in mijn mailbox ontvang met daarin een aanbieding om voor 25 Euro p.p. naar de JerseyBoys te gaan, 1e rang zitplaatsen en all-in, dus geen reserveringskosten, besprekingskosten, garderobekosten, portierskosten, mooiweerskosten, toeristenbelastingskosten, dan is dat genoeg reden om vrouwlief daarvan op de hoogte te brengen. Maar zij heeft ook kortingsbonnen!. Lang verhaal kort, we gaan voor 80 Euro naar de JerseyBoys.

En vandaag is dan de dag.

We pakken de trein van 12 uur en zo tegen een uur of 1 arriveren we op Utrecht Centraal.

Mooi tijd genoeg voor een lunch.

We vinden in Hoog Catharijne een leuk tentje waar we voor weinig geld een behoorlijk stevige lunch naar binnen kunnen werken. Na daarna nog een klein half uur langs de winkels en de kraampjes van een studentenproject te hebben geslenterd is het tijd om naar de Beatrixhal te gaan van het Jaarbeurscomplex.

Na een blik op de peperdure merchandise gaan we toch een programmaboekje rijker de zaal in. 1e Rang is voor ons rij 8. We zitten aan de zijkant en hebben gelukkig geen last van mensen voor ons en een zee van ruimte voor onze benen. Helaas missen we zo wel de uiterste linkerkant van het podium maar we wachten wel af wat het wordt.

De show begint spetterend en ik heb eigenlijk geen idee hoe deze musical in elkaar zit maar het blijkt het verhaal te zijn van de Four Seasons en uiteindelijk Frankie Valli and the Four Seasons. Ik kende dat verhaal nog niet en dus kunnen ze me alles wijs maken. Wat ik dan wel ken is de muziek die ten gehore wordt gebracht. Muziek uit de doewab stijl en de hoge piepstemmetjes. Het zou tegenwoordig niet mijn smaak van muziek zijn maar zo voor zo'n gelegenheid vind ik het wel leuk om aan te horen. Natuurlijk ook omdat het live is. Zelfs de instrumenten die de cast gebruikt bespelen ze ook echt live. Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht.

Na 2 uur en 40 minuten inclusief pauze is het gedaan.

Rest ons nog de terugreis naar Eindhoven. Op het perron zien we nog net de trein naar Heerlen wegrijden en dus wordt het een kwartiertje wachten op de volgende, de intercity naar Maastricht.

Als die binnen rolt is al te zien dat we maar een heel kort treintje krijgen. Dat wordt proppen geblazen. Verder dan het balkon komen we niet en dus moeten we daar maar blijven staan. Nou, ik niet. Ik ga wel op de schaniersteunen van de deuren zitten. Gevaarlijk? Het staat nergens. Vrouwlief blijft gewoon staan, de spataderen ten spijt.

Met twitter kan ik intussen lekker afgeven op de organisatie die op zulke drukke momenten van die korte treintjes inzet.

In Den Bosch bestormen we de vrijgekomen zitplaatsen van reizigers die hun bestemming hebben bereikt. Zodoende kunnen we in ieder geval die laatste 20 minuten zittend uitrijden.

Om 10 voor half 8 gaan we weer door onze eigen voordeur ons huisje binnen. Tijd voor een lekker bakje onvervalste eigen merk thuis-koffie.
Home Sweet Home.