Gezondheid - 3e bezoek aan Herman

Afgelopen maandag kregen we van Tineke bericht dat Herman morgen, dinsdag dus, naar Brunswijck (in Eindhoven) verhuist t.b.v. zijn revalidatie. Bezoekuren van 10:00u - 20:00u. 

En dinsdag stuurt Tineke al een foto vanuit Brunswijck waar ze al buiten in de tuin zitten, genieten van de zon en het buiten zijn.

 

 

Herman voelt zich blij, vooral nu hij weer naar buiten kan.

Voor mij genoeg reden om hem op zijn nieuwe stek te gaan bezoeken. Ik heb Vitalis Brunswijck al op Googlemaps opgezocht en het is eigenlijk voorbij het Catharinaziekenhuis, bij het volgende verkeerslicht rechtsaf en dan weer rechtsaf, dus bijna bij het Catharinaziekenhuis om de hoek.

Tineke geeft nog wel even het adres door waar Herman verblijft en dat is Vitalis Brunswijck op de eerste verdieping Zonstraat 102.

Nu kan ik dat adres zo vaak als ik wil intypen in mijn Googlemaps maar die komt er echt niet uit. 

Ik besluit gewoon Vitalis Brunswijck in te voeren en eerst maar eens 2 verse donuts halen voor Herman en dan met Google Maps naar Brunswijck.

Googlemaps rijdt niet zoals ik zou rijden. Dat gebeurt wel eens vaker, maar ik denk nu nog, dan kom ik wel bij de Zonstraat uit. En zo rijden we dus via de Frankrijkstraat helemaal binnendoor om toch weer op de Veldmaarschalk Montgommerylaan uit te komen, alleen moet ik nu linksaf waar het Catharinaziekenhuis linksaf ligt. Na wat heen en weer gerij door een woonwijk ben ik er, volgens Google Maps. Ik sta stil voor een slagboom van een parkeer terrein maar mergens om je aan te melden. Nee, hier moet ik echt iet zien. En dus laat ik Google Maps voor wat het is en rij terug naar de Veldmaarschalk Montgommerylaan en dan rechtsaf en bij het winkelcentrum Woensel linksaf en bij de volgende verkeerslichten linksaf. Dan rij ik nog per ongeluk een blikje om maar in ieder geval ligt direct links van de verkeerslichten het parkeerterrein van Vitails Brunswijck.

 

Auto in de schaduw geparkeerd en naar binnen.

Het ziet er meteen wat groots uit en ik denk, vraag maar meteen waar ik zijn moet aan de receptioniste en omdat ik de naam Zonstraat al heb gezien, vraag ik ook meteen hoe ik daar kom. Ze wijst me de trap omhoog aan en eenmaal boven volg ik de borden met pijlen naar 102. 

Die kamerdeur is gesloten.

Ik klop beleefd. Geen reactie.

Ik klop wat harder. Nog geen reactie.

Ik klop wat harder en langduriger. Nog steeds geen reactie.

Dan open ik de deur maar en die is niet op slot.

Niemand.

Kamer is wel degelijk bewoond en aan de buitenkant hangt een bordje De heer Daamen, maar er is niemand aanwezig.  Misschien toch ergens in de de tuin, denk ik dan. 

 

Ik loop terug, tegelijkertijd rondkijkend of ik hem misschien toch ergens zie. 

Een werkneemster (verpleegster) vraagt of ze me kan helpen, of wie of wat ik zoek. Als ik de naam van Herman noem, denkt ze even na en dan: "Oh, die is er niet. Die is een nachtje thuis blijven slapen". En ze weet niet hoe laat hij weer terug komt.

Ik bedank haar en ga maar weer naar buiten naar de auto. Dan breng ik die donuts maar naar Herman thuis. Alleen heb ik zijn adres niet bij me en dus bel ik even naar Tineke.

Die neemt op en als ik haar vertel dat ik in Brunswijck zit, weet ze me te vertellen dat Herman thuis is, maar dat wist ik al. Maar wat ik niet wist is, dat Herman gisterenavond uit Brunswijck is weggelopen en helemaal naar huis is gewandeld. Brunswijck in rep en roer en die hebben dan een kleindochter op haar werk gebeld, dus die was ook al overstuur en dan belt hij opeens thuis aan.... Tineke natuurlijk helemaal verrast en daarna ook naar iedereen rond gebeld om iedereen gerust te stellen. En die nacht is Herman dus gewoon thuis blijven slapen. En dat ging goed. En ook 's morgens weer als vanouds, behalve dan dat Tineke de koffie zetten, wat anders Herman altijd deed.

Maar nu ze staan op het punt om opgehaald te worden om naar Brunswijck terug gebracht te worden. En ik besluit daarom op toch op hun te wachten.

En met een opgeladen smartphone vliegt de tijd....

 

En niet veel later komt een rood Toyotaatje de parkeerplaats oprijden en bij de ingang van het gebouw stappen dan Tineke en Herman uit.

Samen lopen we dan richting Zonstraat 102 en ik weet inmiddels de weg al maar Tineke is die intussen al weer kwijt. "Nee", zegt ze, "we zijn nu van een andere kant gekomen",  terwijl ik al stil sta en haar er op wijs dat we er al zijn. Ze had het nog even niet door maar dan gaat ze naar binnen om wat spulletjes weg te leggen, terwijl de schoonmaakster nog bezig is. Buiten komt een verzorgster net de naastliggende kamer uit en ziet dat Herman weer terug is. Zij zal zijn terugkomst wel even doormelden zodat Tineke dat niet meer hoeft te doen. En dan ga ik ook maar even de kamer van Herman binnen, samen met Herman en dan komen er ook nog 2 mannen de kamer binnen om wat beveiligings-elektronica te testen. En er komt nog een dame binnen. Blijkbaar is zij een van de behandelaars en die komt om Herman een test af te nemen. Door al die drukte gaan we nu maar weer de kamer uit en de schoonmaakster heeft intussen ook maar besloten om op een ander tijdstip terug te komen.

De laatste dame heeft een klusje voor Herman. Hij krijgt de opdracht om naar de Jumbo te gaan en daar wat boodschappen te doen die op een briefje staan, die hij, samen met wat geld in een beursje,mee krijgt. Hij moet daar helemaal zelfstandig naar toe gaan en ook zelfstandig de boodschappen doen en zij zal hem "achtervolgen" om te zien of hij alles goed doet, zowel in het verkeer alsook in de Jumbo.

Nou denkt Tineke dat Herman de Jumbo hier helemaal niet kan vinden maar als ik haar naar buiten uit het raam het knalgele JUMBO logo laat zien, is het haar ook wel duidelijk.

 

Intussen gaan Tineke en ik even in de tuin wat bijkletsen onder het genot van een kopje koffie.

Even later, wat zal het zijn, een half uurtje, komt Herman al weer terug. Hij is geslaagd. Heeft alle boodschappen keurig gehaald, wist goed de weg in deze voor hem onbekende winkel en ook in het verkeer heeft hij zich goed bewezen. Dat mag ook wel, als hij een dag eerder al helemaal in zijn uppie al naar huis is wezen wandelen. 

 

Tineke praat nog wat na, ook over Herman (ik hoef niet weg maar mag er bij blijven) en dat hij het thuis ook gewoon goed deed, net als voorheen. Alleen is hij alles gauw vergeten. Maar alles zal goed komen en wie weet zal hij al snel weer naar huis mogen om de behandeling vanaf thuis voort te zetten. Maar dat is nog afwachten.

Intussen is het al 12 uur geweest en Herman "moet" aan het middageten. 

Ik neem afscheid van hen en tot de volgende keer maar weer.

 

Het was vandaag wel een bijzonder bezoek, mag ik wel zeggen.

Maar Herman ziet er weer stukken beter uit. Ik zou bijna zeggen dat hij weer de oude is, maar ook ik kan niet in zijn hoofd kijken. Het gaat in ieder geval hard de goede kant op.

Gezondheid - 2e Bezoek aan Herman, samen met Dorie

Een week geleden was ik bij Herman op bezoek en vandaag ga ik weer en komt ook Dorie met Johan mee.

Voor alle zekerheid heb ik Tineke vanmorgen nog gebeld en die wist me al te vertellen dat ze Herman van de week al een keer "kwijt" was. Alle alarmbellen gingen af maar hij bleek gewoon buiten, voor het ziekenhuis, op een bankje in de zon te zitten. Herman is dan ook een buitenmens. Dus als we komen moeten we goed buiten kijken of we hem misschien wel ergens op een bankje zien zitten. En dat doen we dan ook bij aankomst, maar geen Herman te zien.

Nog voordat we bij zijn kamer op de 8e verdieping zijn, zien we hem al zitten in de zithoek voor bezoekers, samen met Tineke. Ze vond het wel leuk om ons weer te zien en is daarom ook gebleven.

 

Herman ziet er veel stukken beter uit. Hij klinkt ook weer helder. Een hele vooruitgang, weet Tineke te vermelden. In het begin kon hij zelfs het vlees op zijn bord niet snijden of er zelfs met een vork in prikken.

Wat de afdeling betreft zijn ze "klaar" met Herman, in de zin dat hij verder kan, maar hij moet toch nog enkele dagen blijven en hij zal volgende week dinsdag of woensdag verhuizen naar Wissenhage voor verdere revalidatie. Hij heeft waarschijnlijk toch wat hersenbeschadiging opgelopen tussen die hartstilstand en de reanimatie.

 

Maar Herman is nu weer heel fit. Samen met Tineke hebben ze buiten zelfs al een blok om het Catharinaziekenhuis gewandeld. Weliswaar nog wel met een rollator maar die lijkt hij eigenlijk niet nodig te hebben.

Tineke vertelt ook nog hoe het allemaal gegaan was, hoe het gebeurd was, met die hartinfarct, want wij wisten tot op vandaag ook niet precies het fijne daar van. 

 

En dan komen nog 2 dames en een meisje op bezoek. Twee leden van zijn doordeweekse trimclubje. Ook zij weten te vertellen, dat Herman, ondanks zijn hoge leeftijd, bijna iedereen achter zich kon laten. Zo'n goede conditie heeft hij nog. En dat hij ook altijd er al heel vroeg is en al wat gedaan heeft voordat de rest er is. Nou, dat komt ons wel bekend voor. Dat gebeurt bij de Vrijbuiters ook.  

 

Na een uur is het tijd om weer afscheid te nemen, maar natuurlijk wel weer op de foto. Die laat ik Johan nemen, van ons vieren.

 

 

Gezondheid - Op bezoek bij Vrijbuiter Herman

Vandaag ga ik op bezoek bij Herman in het Catharina Ziekenhuis.  

Afgelopen dinsdag is hij gedotterd en hij mag bezoek ontvangen.

Ik sta wat op tijd al op de parkeerplaats want ik verwacht dat het, voor het bezoekuur, wel druk zal zijn. Maar dat valt gelukkig mee.

Op de 8e verdieping aangekomen, stap ik kamer 16 binnen en Herman kijkt me wat verbaasd aan. Hij was net van plan wat te gaan wandelen. Beetje vreemd, omdat ik vanmorgen nog met Tineke én hem gebeld heb voor de bezoekuren en dat ik vandaag om 16:00u op bezoek zal komen.

Maar niet erg, ik ga gewoon met hem mee wandelen.

Hij twijfelt nog of hij al die draadje aan zijn lichaam moet loshalen en begint er al een los te pulken.

"Nee", zeg ik, "laat maar zitten, daar houden ze jou mee in de gaten...". Hij zet het draadje weer vast en we gaan de kamer uit. Een verpleger komt nog wel even om een "schakelaar" even uit te zetten. Iets met een sensor en beveiliging, of zo.

 

We wandelen de gang op. Op mijn vraag of Herman vaker gaat wandelen, bevestigt hij, dat hij eergisteren nog naar buiten is geweest met Karin en hij wijst me aan naar buiten waar hij allemaal geweest is. Dat wil hij nog ook weer gaan doen. Het komt me nogal vreemd over maar dat wordt al gauw duidelijk als we bij de verpleegsterpost komen en een verpleger aan hem vraagt wat hij gaat doen. "Even wandelen", antwoord Herman, maar de verpleger weet al precies wat Herman wil.

"Je mag overal wandelen", zegt hij, "maar je mag niet met de lift mee, niet naar boven of naar beneden maar alleen op deze verdieping blijven. 

Herman moppert wat en we lopen de gang maar af tot aan het einde. Hij voelt aan de deur. Die is op slot. Terug, naar een ander gang. Aan beide einden, ook de deuren op slot. En zo lopen we een aantal keren over de gangen op de verdieping. Af en toe zoek hij steun aan de reling langs de muur. Hij praat zachtjes, en klinkt wat verward. We komen langs een trappenhuis en die deur staat wel open... "Nee Herman", zeg ik hem, "je moet écht op de verdieping blijven." En we wandelen weer verder. Een verpleegster op de gang ontdekt zijn losse draadje en die maakt ze weer vast aan zijn lichaam. 

Na een dik half uur zijn we wel uitgewandeld en gaan we weer terug naar zijn kamer.

Daar valt me op dat op de deur een melding staat dat er een bewegingssensor hangt voor de aanwezigheid van personen op de kamer en in de kamer zie ik ook een camera staan. Herman wordt goed in de gaten gehouden. Ook staat op een whiteboard geschreven dat hij in het Catharinaziekenhuis ligt en de datum van vandaag. Ook ligt er een A4-tje op tafel met ook weer de tekst dat hij nu in het Catharinaziekenhuis ligt.

Ik snap het wel want Herman is niet helemaal helder en klink ook verward. Dat zal ongetwijfeld met zijn medicatie te kamen hebben.

Hij opende de envelop met de beterschapkaart die ik voor hem meegebracht heb, met wat afdrukken van foto's van Herman. Hij is er wel blij mee maar weer eigenlijk niet goed wat er mee te doen. Begrijpelijk in deze situatie.

Na een uur neem ik afscheid van Herman. We gaan nog wel even op de foto. 

 

 

Na mijn bezoek is ook Dorris nog even op bezoek geweest en klaarblijkelijk zijn Germaine en Carla afgelopen woensdag nog geweest. 

Nu is het verder afwachten hoe snel Herman verder herstelt