Risolles en spekkoek

Weekend!! Al bijna een jaar is de vrijdag voor mij een vrije dag. Vooral de laatste maand is zelfs die 4-daagse week al te lang. Op woensdag kijk ik daarom al uit naar de laatste dag van de week:  Donderdag.

Vanmorgen eens lekker tot 7 uur uitgeslapen . Eigenlijk was het nog geen 7 uur, maar ik had de wekker bewust niet aangezet maar de rechterhelft van het bed was al niet meer bezet. Dus daarom ook maar besloten om de badkamer op te zoeken voor de gebruikelijke ochtend taferelen om aan de vrije vrijdag te beginnen.

Vandaag staat Indisch koken op het programma. Wat heet... Ik zal niet gaan koken. Nee, samen met Marcia gaan we ons aan het maken van risolles wagen. Marcia wil het ook met spekkoek gaan proberen. 

En ook een Indische maaltijd zit in het verschiet.

Om 10 uur ben ik bij Marcia en we gaan eerst onze ingrediënten halen. Om te beginnen bij Amazing Oriental in Eindhoven . Wat een grote toko! Een echte supermarkt-toko. Na een uur hier rondwandelen nog vlug naar Appie Hein voor de overige boodschappen en dan terug naar Meerhoven voor het echte werk.

De risolles lukken aardig. Het enige wat niet lukt is om ze een beetje van dezelfde grootte te maken. Maar voor de smaak maakt dat niet uit.

Terwijl ik me bezig hou met het afbakken is Marcia alvast begonnen met de voorbereidingen voor een spekkoek. Een tijdrovende bezigheid. Elk laagje moet apart worden aangebracht en elke keer moet de "cake" opnieuw de oven in. Het eindresultaat ziet er in  ieder geval goed uit. Heb het alleen nog niet geproefd.

Ondertussen heb ik nog wat extra boodschappen gedaan want er wordt ook nog een Indisch maal bereid. Doe ik verder niet aan mee. Sajoer kool met gehaktballen wordt het.

Marie-José komt ook naar Meerhoven en met zijn allen genieten we hier van ons Indisch avondeten.

Als de kindertjes naar bed zijn gebracht, en nadat vrouwlief het afwassen weer niet kon laten, gaan we terug naar Zeelst.

Stiekem toch een lange dag geworden, die 11-11-11.

Anthony Bourdain in Haïti

Zondag, en al voor 6 uur klaar wakker is balen.

Na het nieuws gelezen op mijn smartphone met de app van NU.nl, daarna ontbijt met Discovery en National Geographic op tv schakel ik over op 24kitchen. Het kanaal waar ik van begin af aan al dacht, wat moet je daar nou mee en nu mezelf erop betrap dat ik er eigenlijk wel heel veel naar kijk. Misschien iets te maken met één van mijn hobby's: eten?

Nu is het de beurt aan Anthony Bourdain. Kok, maar vooral ook schrijver en reiziger. Vandaag een aflevering waarin hij op bezoek is in Haïti. Het land wat een aantal jaren geleden zo getroffen is door een aardbeving en waar sindsdien de tijd amper vooruit is gegaan. Er komt weinig koken of eten aan bod maar voornamelijk het wel, maar vooral het wee van de armoedige bevolking in de (tijdelijke?) tentenkampen. Niet een programma wat je op 24kitchen verwacht. Toch, hoe kan het ook anders, neemt Anthony plaats aan een tafel voor een van de plaatselijke gerechten. Je ziet hoe een kokkin het eten klaarmaakt, het Anthony wordt getoond en daarna wordt geserveerd. Eerlijk toegegeven, ik vind het erg onsmakelijk uitzien maar koks zijn wel wat gewend. Maar het gaat hier niet om het eten maar wat er zich om heen afspeelt.

De kokkin heeft nog heel wat eten over maar kan er verder niets mee. Er is gewoonweg niemand die geld heeft om het te kopen. En dus blijft ze er mee zitten. Om de cameraploeg zoals altijd veel mensen, veel kinderen. Helemaal geen oog voor de camera's of de blanken. Alleen voor het eten.

Na overleg met de producers neemt Anthony een beslissing. Ze kopen al het eten op en laten het verdelen onder de kinderen. Een warmmoedig gebaar. Maar zoals altijd, als er gratis eten wordt verstrekt, stroomt in no-time de locatie vol. Veel gedrang en geduw, vechtpartijen ontstaan, er wordt met leren riemen geslagen. Er geldt opeens weer de wet van de sterkste, niet van de hongerigste. De camera's registreren hoe een goed bedoeld gebaar helemaal verkeerd afloopt.

In Bosnië in 2009 maakte ik iets soortgelijks mee. De bedelaars negeerden we, wetend dat dat voor ons beter zou zijn. Dan zien we opeens dat iemand op een terras een bedelaar wat toestopt. Een oude vrouw, ook bedelaar, kennelijk even tevoren daar afgewezen, stormt nu op hoge poten naar dat zelfde terras. Ik versta geen Bosnisch, maar het is mij wel duidelijk dat het hier om een scheldkanonnade gaat. Het volume waarmee dat gepaard gaat zorgt meteen ook voor de nodige toeschouwers. We hebben daarna geen bedelaar meer aangekeken.