Het is vandaag, 1 juli, 45 jaar geleden dat we 's middags op het gemeentehuis
van Veldhoven in 5 minuten tijd, elkaar het JA-woord gaven voor eeuwige trouw
in lief en leed enz. enz.....
Kortom, we zijn vandaag 45 jaar voor de wet getrouwd.
Speciaal hiervoor heb ik de afgelopen dagen eindelijk eens de toegangsdeur
naar de JIM aan de kant van de veranda geschilderd en het het wandje aan de
veranda-kant met kraaldelen afgetimmerd en ten slotte de elektrische
installatie onder de veranda helemaal afgewerkt. Met de best wel hoge
temperaturen en zeker onder de veranda en al helemaal vlak onder het
doorzichtige afdak waar de ene thermometer 44ºC aangaf en de andere helaas
niet verder kan dan de 40ºC. Het kost daarom veel meer kruim en energie en wat
voornamer is, veel meer tijd dan ik in gedachten had. Om die reden heb ik de
training met Rik van gisteren voor alle zekerheid maar afgezegd. Ik wil de
boel gewoon af hebben. Rik zal dat wel erg jammer vinden maar wellicht kunnen
we dat volgende week dan met een extra trainingsdag en/of een extra lange
trainingsafstand wel weer goed maken.
Maar vandaag, de dag, is het allemaal klaar. Ook de inrichting: de
picknick-tafel ook onder de veranda er bij gezet en onze eettafel ook nog waar
straks de catering op wordt uitgestald. Omdat dat nog niet genoeg is toch ook
maar 2 campingtafels voor de borden en bestek en de overige koude gerechten.
Het lijkt wel professioneel... 😁. Nu staan er dus in totaal 5 tafels onder de
veranda met 14 stoelen. 14? Inderdaad, want Damian kan er helaas niet bij zijn
maar de rest van de kinderen en kleinkinderen wel.
Rond het middaguur word de catering geleverd en het ziet er allemaal goed uit.
Wel lijkt het allemaal "niet zo veel...".
Om 10 voor half 5 gaan de vlampotjes onder chaving dishes aan en dan zou het
nog anderhal f à 2 uur duren eer het allemaal helemaal warm is. Komt goed uit
want we gaan zo ongeveer tussen 6uur en half 7 aan tafel. Iedereen moet nl.
nog thuiskomen van het werk en douchen en zo.
Maar om kwart over 5 beginnen de gasten al binnen te druppelen.
Het was niet nodig maar we krijgen toch nog de nodige kaarten, tekeningen en
cadeautjes en dan tegen half 7 open ik het buffet.
Het is echt lekker en ook meer dan genoeg. Uiteindelijk blijken we ook nog wel
heel erg veel over te hebben. Het "lijkt allemaal niet zo veel..." is puur
gezichtsbedrog.
We sluiten af met ijs en daarna gezellig samen zijn. De kleinkinderen vermaken
zich in eerste instantie in de speeltuin en daarna op de smartphone maar als
vrouwlief voorstelt om een potje te gaan bingoën doet ook nog bijna iedereen
mee. Het is wel lachen geblazen en het zijn elke keer dezelfde die de prijzen
winnen. Niet zeker of dat komt omdat er, op basis van vertrouwen, maar niet
gecontroleerd wordt op een geldige bingo.
Het is al tegeneen uur of 11 als de eersten aanstalten maken om te vertrekken
en een dik half uur later zijn we weer alleen thuis. Moe maar voldaan.
En nu... op naar de 50. Het lijkt zo gewoon maar we moeten het eerst nog maar
zien te halen. Je weet het maar nooit met alles wat er om ons heen gebeurd.
