Boekenfestijn Eindhoven

Al jaren ga ik er naar toe, steevast begin november: het boekenfestijn in het beursgebouw van Eindhoven.

Ben ik dan zo'n boekenwurm?

Nee, juist absoluut niet.

Nee, ik kom er eigenlijk vanwege de computerboeken, de naslagwerken die er dan doorgaans voor een fractie van de normale prijs liggen. Helaas is er hier behoorlijk de klad ingetreden.

Kan ik me nog herinneren dat er 2 gangen/rijen alleen bestemd waren voor de computers, intussen is dat teruggelopen tot een schamele amper halve gang/rij. En dat zelfde geldt ook nog eens voor het assortiment. Toch lukt het me om 2 goedkope boekjes van Adobe Photoshop en Pinnacle op de kop te tikken.

Intussen probeert ook vrouwlief ergens nog een slaatje uit te slaan. Tevergeefs.

En terwijl ze nog een laatste poging doet bij de romans werp ik daar ook maar eens een blik.

Nee, lezen is niet mijn ding. Nooit geweest. Kan mijn gedachten er niet bijhouden als ik lees. Wel altijd jaloers op de mensen die dat wel kunnen. Zich helemaal kunnen ontspannen in een boek. En ontspannen is nu net iets wat ik eigenlijk meer moet doen. En hier liggen ze dan, al die boeken. Voor € 1,99 heb je al een thriller. Ja, als ik iets zou willen lezen, dan geen kasteelromannetje. Dan ga ik voor een thriller. Of een detective of politieboek of zo.

Even advies aan vrouwlief.... "Waar moet je nou eigenlijk naar kijken als ik een boek zou willen kopen?" Eigenlijk een onzinnige vraag want bij elk boek wat ik in mijn handen heb kijk ik op de achterkant waar het om gaat, aan de binnenkant hoe groot de letters zijn en helemaal achteraan om te zien hoe dik het boek is. Af en toe een leestest, zo ergens midden in het boek om te zien of het wel "lekker leest". Haar antwoord scheelt dan ook weinig met wat ik al aan het doen ben.

Zit ik met 2 boeken in mijn hand. "Ik wil kijken of ik het kan opbrengen om een boek te gaan lezen. Ik wil er daarom niet veel geld aan uitgeven, zeg het maar: Dit boek of dat boek?"

Het wordt dát boek.

Wordt vervolgd.....

Het eerste kampvuur in de tuin is een feit

Hoewel de vuurkorf al heel het jaar in de tuin heeft gestaan is-ie dit jaar nog niet gebruikt. Wel voor het dumpen van afval, maar niet voor het stoken.

Met het prachtige lenteweer van vandaag heb ik weer wat hout in mootjes gezaagd en dat is dan meteen weer goed om er vanavond weer een ouderwets kampvuur van te maken. Nee, daar gebruik ik niet die vuurkorf voor. Die doet het overigens wel goed, maar de houtstapel is toch net wat te groot voor die vuurkorf. En daarom wordt de ouderwetse vuurschaal weer van stal gehaald.

Er staan 4 dozen met hout klaar. Flinke stukken hout. Te groot of te lang voor de vuurkorf maar ideaal voor de vuurschaal.

Wat klein aanmaak hout op de bodem, een wijnkistje gevuld met stro er boven op en dan doen een paar aanmaakblokjes wonderen. In nog geen  minuut heb ik een kampvuur waar de vlammen al een meter hoog van afslaan. Een pyromaan zou er stront jaloers op zijn.

De capaciteit van de vuurschaal is beduidend hoger dan de vuurkorf. Stapels hout kan ik er in of op kwijt. De vlammen gaan zo'n 2 meter hoog. Er zijn tijden geweest dat die zelfs nog een meter hoger gingen. En het gaat hard. Het hout is ook kurkdroog, en al het verse hout wat op de brandstapel belandt vat ogenblikkelijk vlam. Dat geeft meteen ook een beeld hoe dat in een brandend huis te keer moet gaan.

Over huis gesproken, als laatste gaat ook een oud vogelhuisje op de brandstapel. Hij heeft zijn dienst gedaan, ook al heeft hij geen huurders gehad.

Wat daarna nog overblijft is een berg smeulend houtskool. Hetzachte briesje wind wat er nog staat doet de massa afwisselend opgloeien. Zo lijkt het net de lava die pas uit een vulkaan is gestroomd.

Even por ik nog door de smeulende resten om zo weer wat brandstof in de vorm van zuurstof onder in de hete massa te brengen en dan laat ik het doorsudderen. De hele nacht door. Maar eens zien wat er morgen nog van over is.

Die inhuldiging blijft een lastig gepuzzel...

... maar het is me uiteindelijk toch gelukt.
Op de dag van de inhuldiging van onze koning is de Jan van Haasteren Puzzel af.
En ik moet zeggen, die laatste loodjes waren best zwaar, terwijl je denkt dat dat bij een puzzle juist niet zo is.
Nu nog inlijsten en dan is de volgende aan de beurt.