Dit is het voorlopige verslag van de La Chouffe Trail. De definitieve, incl. foto's en grafieken volgt na terugkomst uit België.
Voor het eerst weer eens een echte trail waar we aan mee doen. Weliswaar nog wel wat last van de Corona maatregelen zoals die nog in België gelden, maar voor de trail zelf beperkt zicht dat alleen door een start in een tijdslot i.p.v. een gezamenlijke start. En natuurlijk de mondkapjes die nog hier en daar verplicht zijn. En dan heb ik het over de La Chouffe Trail, midden in de Ardennen en met de de gelijknamige naam van de bierbrouwer als sponsor.
Voor deze trail heeft Johan een huisje gehuurd voor een hele week en ik ga ook die hele week mee.
We hebben ingeschreven voor de 10km op zondag. De zaterdag gebruiken we om de startnummers en medailles alvast op te halen. Dat heeft nogal wat voeten in aarden. Niet zo zeer dat afhalen maar wel het parkeren van de Golf van Johan. Ook daar hebben we een oplossing voor gevonden: Johan blijft gewoon bij de auto wachten terwijl wij het zware werk doen.
Het is een gezellige boel in het start en finish gebied, dat dan weer wel. Minpunt is echter wel de medaille met lint van 2020. Als dit een trail zou zijn die uitgesteld is uit 2020 zouden we daar alle begrip voor hebben, maar in 2020 is deze trail ook gehouden en incl. medaille...
Enfin, we pakken onze spullen en begeven ons naar Johan die nog steeds bij de Golf de wacht houdt.
Dag 2: zondag, de dag van het uur U. Vanwege de parkeerperikelen van zaterdag vertrekken we tussenkwart over 9 en half 10 's morgens. Helaas blijkt dat nog geen succes. De parkeerplaats van hotel is nog steeds barstens vol. Wel hebben we bij het er naar toe rijden een veld gezien waar parkeren ook mogelijk is. Een verkeersregelaar gaf eerder al aan dat het "hier" €5,00 zou kosten. Hij zal wel deze parkeerplaats bedoelen. Lang verhaal kort, wij parkeren daar tegen de grens van de parkeerplaats van het hotel en dus zijn we net zo ver van de start verwijderd als wanneer we gewoon op de parkeerplaats zouden hebben geparkeerd 😀
We zijn vroeg en daarom is er nog ruim de tijd voor toiletgebruik en een fotosessie. Het is al half 11 geweest als we onze klokje in drukken.
Johan en Reinier gaan voorop, allebei voortgetrokken door een hond. Wij volgen op gepaste afstand en licht stijgende asfalt parkoers. Niet lang want het gaat al snel over in een wel hele steile helling omhoog en daar moeten we al over in de wandelpas. Bovenaan is het weliswaar vlak maar blijft het nog zeker anderhalve kilometer asfalt. Niet echt iets wat je van een trail verwacht.
Maar dan gaan we eindelijk van het padje af, meteen maar linksaf omlaag naar de andere over van de Ourthe. We hadden onderweg al gezien dat daar ook lopers liepen en nu is het dus aan ons de beurt. Het is nog niet echt moeilijk maar al gauw doemt de eerste hindernis op: een kloof waar we even in moeten klauteren. Zo braaf als we zijn laten we eerst nog wat snellere lopers voorbij maar omdat het wel een eindeloze rij blijkt schuiven daar toch nog maar gewoon tussen in.
Wat dan volgt is voor mij een trail in het kwadraat. Het zijn met name de beklimmingen waar mijn longen zo tegen protesteren. Omdat ik de GPX niet echt nodig heb (we volgen gewoon iedereen die met GPX voor ons loopt) zet ik mijn TomTom scherm op hartslag. En ja, die staat al best hoog, 175-180 en al iets er over heen. Dat is niet het ergste maar ik voel dat ook in mijn keel. En dus spreek ik af om op de hartslag te lopen en bij 180 of er tegen aan, over te gaan in wandelen. Niet fijn maar wel zo verstandig en Dorie blijft bij mij en de rest wacht bij het volgende kruispunt.
Nee, dat is niet het ideale trailrunnen maar er zit voor mij helaas niet anders op.
Los daarvan komen we wel de typische trail hindernissen tegen. Onder bomen door, over (hele dikke) bomen heen, steile klauterpartijen maar toch wel voor ons de heftigste zijn toch wel de steile afdalingen, al dan niet met touw.
Bij de eerste steile afdaling gaat het al "mis", Reinier is al glijdend beneden aangekomen. Ik volg behoedzaam en vasthoudend aan takken maar als de benen toch alvast naar beneden gaan en de rest nog niet dan is het nog maar een kwestie van tijd eer ik moet loslaten en ook ik glijdend naar beneden ga. Alleen doe ik het dan nog op mijn rug, head first, benen zowat omhoog. Zelfs de pet verlies ik. Nee, er heeft gelukkig niemand een foto van mij gemaakt... 😁.
Het is een mooi parkoers, een echte trail, alleen gaat het totaal niet (meer) zoals ik dat zou willen. Tussen mijn oren wil het allemaal wel maar het lijf en eigenlijk de luchtwegen werken uit alle macht tegen. Ondanks dat ik onderweg nog een keer extra puf. Menig keer moet ik tijdens een beklimming even tegen een boom op adem komen en in ieder geval zeker als ik de top bereikt heb.
En al die tijd worden we voortdurend gepasseerd, eerst door later gestarte lopers en voorbij de helft door lopers van de langere afstanden die ons parkoers ook deels gebruiken.
Op den duur krijg ik van Dorie een steun in de rug. Letterlijk dan wel, duwt ze me mee omhoog.
Bovenaan staan de anderen al weer te wachten. We hoeven nog maar een paar honderd meter en dan zijn we bij de finish. Het is nog maar een vlak stuk en desondanks loopt mijnhartslag in no-time weer op naar 175. Maar nu zijn we er in een tijd van 1:51:06 over een TomTom afstand van 10,55km, goed, of eigenlijk slecht, voor een gemiddelde van 5,70km/u .
Achter de finish maken we nog de finishfoto en daarna haalt Liesbeth nog een glaasje Chouffe bier voor mij en Dorie zorgt voor de chocolade cake.
En dan blijkt dat Lisanne Vels van Virtual Goals vlak na ons gefinisht is op de 36km. En ik heb haar dus helemaal niet gezien! Jammer!
Wat natuurlijk ook jammer is, is dat deze trail niet gegaan is zoals ik had verwacht dat die had moeten gaan. Geen spierpijn, geen vermoeide benen, nee, alleen maar een ongelooflijke ademnood.
Hopelijk gaat dat vlug over, misschien als niet meer zo vochtig is. Wie weet.
