Gezondheid - Naar de fysio ivm kuitblessure - 1e keer

Dit wordt het eerste bezoek aan de fysio. Dat is om 10:30u in De Bolzen, dus vlakbij maar omdat ik nauwelijks kan lopen, met de auto er heen. ID en handdoek bij en in "gemakkelijke" kleding.

Ik word opgehaald en ik strompel achter de fysio aan. Het is hem wel duidelijk dat ik niet zomaar langs kom 😕

Ik leg hem uit dat de huisarts een zweepslag heeft geconstateerd maar eigenlijk is de blessure niet opeens ontstaan maar al langer geleden. Het is eigenlijk een keer opgemerkt na het 's morgens opstaan. Een beetje zeurende pijn in mijn linkerkuit. Waarschijnlijk verkeerd gelegen. Niet veel aandacht aan geschonken. Wel na een paar dagen dat het aanhield wat zelf-massage toegepast. Daarna ook nog wat zalf tegen spierpijn, alleen was die inmiddels al 10 jaar over de datum.

Nu lag het trainen met Rik toch al op een laag pitje vanwege de ademhalingsproblemen die ik ondervind en vanwege de tropische temperaturen van de laatste tijd.

Wel staat er nog de Kermisrun in Tilburg op het programma. Daar hebben we ons al een tijdje geleden voor ingeschreven en het is ook geen echte run. En daar heb ik dan ook nog aan meegedaan met een eindtijd van 2u19:35 over 7,19km, waarvan ook een deel zittend in een achtbaan. Niet echt hardlopen dus.

Dan ook nog op 27 juli de zomeravondloop in Eersel in slomo tempo, ook weer vanwege die ademhalingsproblemen en de 4 rondjes, totaal 5,22km in 36:48 en geen centje pijn.

Er volgen nog de korte loopjes zoals GVAC trimlopen en de stratenloop in Duizel waarbij bij laatstgenoemde tijdens het 2e rondje weer even wat pijn in de linkerkuit opzetten, maar al met al veel meer last van ademhalingsproblemen dan met een mogelijke blessure.

En dan de Hivernaltrail zomereditie, die ik, alweer en nog steeds, vanwege die ademhalingsproblemen dus heel erg rustig heb gedaan met heel veel adempauzes en waarbij pas op de allerlaatste en vlakke 100meters pas weer de pijn in de kuit kwam opzetten. Alleen was het even later dus goed mis.

Het is de fysio wel duidelijk dat het hier om een ruptuur moet gaan. Dat is dan ook te zien aan mijn, helemaal opgezwollen, onderbeen. De knobbel op mijn enkel is eigenlijk niet meer zichtbaar door de zwelling en tegen de onderkant van de voet is de voet paars.

"Zwaartekracht", legt hij mij uit. Al het vocht en bloed van de scheur in een spier is naar beneden gezakt.

Waarschijnlijk heb ik "iets" opgelopen in mijn kuit, kan iets kleins zijn, maar door de belasting erop en bijv. de ruim 2 uur op de kermisrun in Tilburg en de bijna 2 uur op de Hivernaltrail is dat een overbelasting geweest voor die kleine blessure in de kuit. Of het nou een echte "zweepslag" is, laat hij nog in het midden.

Voor het onderzoek neem ik op mijn buik plaats op het behandelbed. Net als de huisarts drukt hij op diverse plaatsen en waar het zeer doet laat ik dan ook duidelijk merken. 

De volgende stap is een echo van mijn kuiten

Na afloop laat hij me zien wat daar het resultaat van is. En dat is dan te zien met te verschil tussen de gezonde en de geblesseerde kuit. En het is duidelijk dat er veel vocht in het onderbeen zit.

Ik krijg mee als oefening, mijn been horizontaal steunend en alleen maar mijn voet onbelast van me af en naar me toe bewegen. 5x Per dag 10x. Dat is voorlopig alles.

Ik kan weer strompelend terug naar huis.

En dan te bedenken dat ik deze week naar La-Roch-En-Ardenne af zal reizen voor de Fantoomtrail waar ik sowieso toch niet aan zal deelnemen...

Nu eens een keer op donderdag de dokterdag

Al 3 jaar is de vrijdag voor mij een vrije dag. Niets zo heerlijk als een 4-daagse werkweek.

Dat betekent, of heeft tot nu toe altijd betekend, dat ik dingen en afspraken natuurlijk zo veel mogelijk op die vrije vrijdag plan. In de afgelopen 3 jaar heeft dat helaas geleid tot een heleboel dokters en/of ziekenhuisafspraken, want die plan je natuurlijk óp die vrije vrijdagen. 

Zo waren daar de onderzoeken naar bloed in de urine, COPD, Fysiotherapie voor de lopersknie, onderzoek hoge bloeddruk en cholesterol, bezoeken aan de psychologen..... Als je dan elke week aan een of ander onderzoek wordt onderworpen dan is dat op den duur behoorlijk deprimerend. 

De laatste tijd zijn het gelukkig nog alleen maar de bezoeken aan de fysio i.v.m. een zweepslag in mijn linkerkuit. Deze week is zij op vrijdag verhinderd en moet het dan maar op donderdag.

En laat ik nu ook al wéér een kies hebben afgebroken en voor een spoedreparatie naar de tandarts moeten. En die kan ook alleen deze donderdag. Of minimaal 3 weken later. Dan is de beslissing zo gemaakt.

Met een heleboel afspraken op het werk betekent dat wel dat er vandaag nogal wat heen en weer geforensd moet worden.

Om 8 uur zit ik al bij Marjolijn in de wachtkamer.

De zweepslag is naar mijn gevoel genezen. Ik heb er geen last meer van gehad, het voelt allemaal goed aan en ook tussen de linker- en rechterkuit voel ik geen verschil. Op de behandeltafel trekt de fysio dezelfde conclusie. Wel is de verzuurde linkerbovenbeen nog een groot vraagteken. De naalden gaan er weer in maar alleen op de ergste plekken. Als die hele bovenbeen behandeld zou moeten worden zou het een gatenkaas gaan worden. Met nog 2 triggerpoint pleisters in mijn eigen huidskleur erop, is de behandeling klaar. Helemaal klaar, want ik hoef niet meer terug te komen.

Zelf zal ik mijn linkerbovenbeen in de gaten blijven houden en mijn bevindingen aan Marjolijn terugkoppelen.

Om 2 uur 's middags wacht de volgende afspraak: De tandarts.

Nee, geen controle maar een spoedreparatie. De zoveelste kies is afgebroken.

Eenmaal in de stoel wordt de schade bekeken.Valt nog enigszins te repareren, wat dan ook wel gebeurd. Belangrijker is echter mijn verzoek voor een volledige revisie van mijn gebit tijdens de controle een week of 2 geleden.

Hij heeft al wat huiswerk verricht. Ik ben goed verzekerd dus er kan wat aan gedaan worden. Als we een deel nog in 2013 doen en een deel in 2014, komen we al een heel eind. Wat dat "heel eind" financieel betekent, daar zal ik dan nog even op moeten wachten tot de offerte er is.

Intussen heb ik wel alvast "gehapt". Mijn gebitshandtekening staat nu al vast.

Als ik hierna voor de 2e keer vandaag naar mijn werk ga is het om 5 uur lekker weekend!!
Vanavond trainen bij GVAC,

Frikandel-Bak-Dag

Elk jaar is het weer te doen: de Frikandel-Bak-dag.

Dan mogen/moeten het personeel eens wat anders doen. Iets wat we nog nooit eerder hebben gedaan. Laat ik het anders zeggen, iets wat we nog nóóóóóit eerder hebben gedaan en waardoor we meer "feeling" met onze klanten "de reiziger" krijgen. En daarvoor moet je in het pak kruipen van de van de winkel- of foodstoremedewerkers.

Gelukkig heb ik dat in mijn leven al wel vaker gedaan. Zowel in de winkel gewerkt, alsook als vakkenvuller, als winkelwagenbinnenbrenger, als loempiavouwer, frikandelbakker, magnetron-aanze'tter, krantenbezorger, slachthuismedewerker, grondwerker, sloper, elektricien.... en wat nog méér....? Dan heb ik het nog niet over de hulp aan reizigers zoals begeleiden met de liften, sjouwen van koffers, kinderwagen e.d. van de trappen, wegwijs maken naar de perrons, naar de kaartverkoopautomaten, doorgeven hoe laat en van waar de treinen vertrekken, maar ook zaken oprapen die aso's naast de vuilnisbakken gooien, hier en daar wat recht trekken voor een mooi stationsgezicht. Allemaal dingen die je zo en passant doet en die niet bij je functie en/of functieomschrijving behoort.

Ik begrijp best dat de dikke salarissen dàt zich allemaal niet kunnen voorstellen en daarom maar een dagje werkvloer organiseren.

Nou, voor mij is dat helemaal niets nieuws en heb ik er nog steeds dagelijks mee te maken. Daarbij is mijn reizigersmedeleven 2 jaar geleden hard afgestraft. En dat terwijl ik al was gewaarschuwd dat als je hart hebt voor de zaak, de zaak ook hard is voor jou...

Nee, voor mij geen Frikandel-Bak-Dag. Geen poses in een schort met een frietpan in de hand, speciaal voor de foto van de volgende nieuwsbrief. Ik heb dat niet nodig. Gelukkig kan ik vandaag ook niet. Ik heb andere afspraken. Echte afspraken, en belangrijke. Vandaar mijn verlofdag, want vrijdag is ook al bezet. Door de NS Railsportdag in Mill.

Maar om de één of andere reden is de eerste afspraak uit mijn agenda verdwenen. Ik weet wel dat het vandaag is, maar de tijd niet meer zeker. Gisteren dacht ik het nog: zal ik de fysio voor alle zekerheid bellen...?", maar volgens mij is het gewoon om 9 uur 's morgens.

Als ik vanmorgen door de wekker gewekt word is het eerste wat ik denk, waarom die wekker nou afgaat. Die had ik immers zo afgesteld dat hij de vrije vrijdag niet afgaat. En dat klopt dan ook precies, want het is vandaag donderdag, en ik moet vanmorgen naar de fysio, om 9 uur.
Eenmaal uit de desinfecterende douche begin ik te twijfelen. Was het nou 9 uur of half 8? Voor dat laatste ben ik inmiddels te laat, dus hou ik het op die 9 uur.Om 10 over half 9 geef ik mijn Scénic de sporen. Amper 5 minuten later gaat mijn werktelefoon die op de bijrijdersstoel ligt. Nee, geen handsfreekit, dus die neem ik niet op, en laat hem uitrinkelen. Aan de zoemtoon, even later, weet ik dat er een voicemail bericht is achtergelaten. Een korte blik op het scherm toont een 040-nummer. Dat zou wel eens Wintelre kunnen zijn. Op de eerste de beste plek langs de kant van de weg luister ik de voicemail af. Marjolijn, de fysio. Waar ik was om 8 uur, voor de afspraak....? Oeioei, geen half 8, geen 9 uur, maar 8 uur!
Lang verhaal, kort: afspraak verzet naar half 11 en ik rechtsomkeer naar het Hileind.
Vrouwlief, verbaasd, heb ik het in no-time uitgelegd.

Tijd voor koffie...., ware het niet dat dochter Marcia een lift nodig heeft naar de Decatlon in Best. Ik kan wel, mits ik op tijd terug ben voor mijn 2e afspraak met de fysio.
Nu ben ik nog nooit in de Decatlon in Best geweest. Wel die in Amsterdam en Kerkrade, beide in een stadion en Best heeft geen stadion, dus ben ik ook wel een beetje benieuwd hoe het daar is.
Nu hebben we helemaal geen tijd om daar rond te kijken. Marcia doet haar ding terwijl ik telefonisch met mijn werk bezig ben, op mijn vrije dag nog wel, tijdens de Fricandel-Bak-dag, maar vooruit.
In ieder geval heb ik nog een kwartier de tijd als ik weer thuis ben, voordat ik opnieuw naar de fysio vertrek.

Van mijn linkerkuit geen last meer. Links voelt ook weer bijna hetzelfde aan als rechts. Alleen heb ik nu last in mijn linkerbovenbeen. Alsof hij enorm verzuurd is door sprinten of helling op rennen. En dat terwijl ik juist een gezapig en relaxt weekend achter de rug heb, zonder enige vorm van inspanning. Marjolijn bevestigd de tonus in mijn bovenbeen en grijpt meteen naar de wapenkast.

Het valt allemaal wel mee, het is goed te hebben.

Anders wordt het als ik op mijn rechterzij moet en de linkerheup weer aangepakt wordt. Nou, nou, nou, Het zijn echt martelingen die geen sporen achterlaten,of in ieder geval alleen een onzichtbaar klein gaatje. Ik ben een koukleum, maar door dat kleine naaldje begin ik wel te koken. Overal breekt weer het zweet uit en zelfs mijn bril begint er van te beslaan.

Ik ben blij als ik op mijn buik kan keren. Even nog naar de kuiten kijken die inderdaad bijna gelijk aanvoelen.Toch nog even dat kleine verhardinkje weghalen. Dat "even", heb ik wel geweten. De kuit heeft nog niet eerder zo heftig gereageerd. Alsof er helemaal door een spier heen geprikt wordt.

Maar daarna is het voorbij. De behandeling dan.

Met "tot vanavond...", strompel ik naar de Scénic. Ik vertrouw erop dat mijn pijnlijke been slechts tijdelijk zal zijn.

Dan rest nog een paar uurtjes voor de volgende afspraak: De tandarts! Of dat leuker is...?

Die paar uurtje brengen we o.a. kringloopwinkelend door.

De tandarts breng niet veel nieuws. Weer het nodige hak en schuurwerk waar  blijkbaar mijn Oral-B tekort schiet en dat was alles. Rest bij mij de vraag hoe het nu zit met mijn 2 holle kiezen waar eigenlijk niets van over zijn dan een randje en een holte, en de wortel natuurlijk. Dat kan volgens mij nooit goed blijven gaan. En dat klopt ook, maar het kan ook niet gevuld of hersteld worden. Alleen nog een volledige verbouwing met kronen en/of implantaten. Iedereen weet dat dát een dure business gaat worden. Maar in het kader van een participatie-samenleving zal het toch wel zo zijn dat de meer draagkrachtigen hier dan wel bij zullen springen, toch?. Of ik moet de betekenis van dat woord verkeerd begrijpen. Enfin, ik zal er nog een nachtje over slapen, of 2, of 3, of 4, of 500...

Na de tandarts is het al snel tijd voor het avondeten. En vandaag hebben gasten. Marcia, Jochem en de kleinkinderen komen mee eten. Is altijd wel gezellig, al moeten er nog even wat extra aardappelen worden ingeslagen. Voor de kleinkinderen is het altijd wel feest bij oma en opa.

Speciaal voor mij heeft Lizzie een tekening gemaakt van haar, samen met mij. Lief toch...

Nog even naar de fysio

Behalve dan, dat mijn linkerbeen nog steeds zo stijf blijft, gaat het wel een heel stuk beter. Geen pijn meer in mijn linkerkuit. Nog wel stijfjes en het voelt nog niet hetzelfde als rechts. Alleen die enorme stijfheid.

Marjolijn gaat weer stevig aan de slag.
Eerst dat linkerbeen in allerlei bochten en hoek wringen en daarna met de naalden er tegenaan. Eerst een paar keer stevig in het bovenbeen en daarna, nog steviger in mijn heup. Als toetje nog wat prikkers in mijn linkerkuit en dan mag ik weer naar huis hinken.
Vorige keer was het na een dag over. Dan ga ik er vanuit dat dat nu ook het geval zal zijn.
Vanmiddag zit ik in ieder geval wel een uurtje stil in de auto richting Amersfoort.
Volgende afspraak is volgende week donderdag omdat ik vrijdag mee doe met de Railsport sportdag. Dan kan ik 's avonds wel niet mee trainen met de baantraining, maar dat is niet zo erg omdat ik de dag erop weer volop aan de beurt kom.

Weer op bezoek bij Lady Cactus

Het is weer een week geleden en vandaag ben ik al om 8 uur 's morgens aan de beurt.
Ik ben overigens niet eens de eerste!

De oranje tape van vorige week heb ik vanmorgen verwijderd.

Mijn linkerbeen is nog steeds stijver dan mijn rechter. Die wordt daarom nog onder handen genomen. En natuurlijk gaat de speld er weer in. En natuurlijk doet het nog steeds pijn en natuurlijk zweet ik als een rund tijdens de behandeling, maar ik begin er al aan te wennen, alhoewel, sommige dingen wennen nooit.

De tape hoeft er in ieder geval niet meer op. Ik had overigens al "blauw" in gedachten, voor het geval dat...

De behandeling is vandaag overigens wel snel niet meer voelbaar.

Ik begin er dus tóch al aan te wennen, blijkbaar.

Middagje fysio

De afspraak voor vandaag is pas om 1 uur in de middag. Had te maken met mogelijke andere afspraken van mij, die achteraf niet doorgingen. Maakt niet uit want ik heb toch vrij.
Maar het is mooi zonnig en ik kies de buitenlucht als wachtkamer. Het is stiekem best wel warm, zeg maar gerust heet. Gelukkig heeft deze buitenwachtkamer ook schaduwrijke plekjes.

De praktijk is ietwat uitgelopen maar als ik aan de beurt ben lig ik zo weer op de behandeltafel.
Of ik er de vorige keer last van gehad heb?
Nou, reken maar van YES!
Dat kan. Dat is voor iedereen verschillend. 
Toch maar mee verder gaan?
Tuurlijk! Als ik er uiteindelijk beter van wordt, dan moet dat maar.
En zo gaat Lady Cactus weer aan de slag met haar naalden.
Nou, dat valt dit keer toch wel mee. Deed niet zo heel erg pijn....
Om het af te maken plakt ze er ook meteen wat tape tegen aan.
Voorkeur voor een kleur? Huidskleur, blauw, oranje....?
Welke kleur is die huidskleur?
In ieder geval niet die van jouw huid.
Dan doe maar oranje.

En zo verlaat ik de fysio mooi verpakt in het oranje.
Volgende week vrijdag gewoon om 8 uur 's morgens.

Met een zweepslag naar de fysio

En die zit niet meer in de Bolzen. Nee, sinds kort heeft ze een eigen praktijk. Ja "ze". Het is nl. onze bloedeigen trainster van groep 1. Ja, zelfs buiten de training kunnen we niet zonder haar.

Met de TomTom ingesteld op Kekkeneind 12, begeef ik me naar Wintelre. Eenmaal op de plaats van bestemming blijk ik er nog helemaal niet te zijn. "Bestemming bereikt...?", Hoezo bereikt?

Even verder op draai ik de Scénic maar om en dan rekent TomTom heel snel (ja, dat kan ie goed) en wijst me opnieuw de weg. Maar niet naar de plek waar ik net was aangekomen. Nee, links, rechts, links, rechts, allemaal smalle straatjes door een woonwijk en dan ben ik op eens aan de rand van Wintelre en nog niks! Dan komen mijn versleten ogen toch weer van pas want ik ontdek het blauwe logo van Loop & Leef tegen een gevel aan. Ik ben er dus, niet dankzij TomTom. Eigenlijk de eerste, nee, keer tweede keer dat hij me zo erg in de steek laat. Misschien volgende keer toch weer die Belgiekske vrouwenstem gebruiken. Wellicht heeft dat er mee te maken.

De praktijk mag gezien worden.

Een langgevelboerderij en een keurig modern en nieuw en zeer verzorgd interieur. Ook buiten nog een overkapping en bankjes en tafels. Ze is nl. niet alleen fysiotherapeut, maar dat is allemaal te zien en te lezen op haar website Loopenleef.nl

Als het mijn tijd is word ik keurig opgehaald.

Eerst wat gegevens ophalen en verifiëren en vervolgens de anamnese.

Wat volgt is het onderzoek aan mijn benen. Het is duidelijk dat mijn gehele linkerbeen "anders" is dan mijn rechter, buiten het spiegelbeeld uiteraard. Links is het beduidend stijver. Terwijl het rechterbeen soepel beweegt en buigt gaat het links stroever en moeizamer, maar niet pijnlijk. Ook zijn er enkele myogelosen voelbaar. In de kuit was me wel bekend, maar blijkbaar ook in mijn quadricep.

Marjolijn stelt me voor om "dry needling" toe te passen, tenminste als ik het daar mee eens bent. Eerst volgt dan een uitleg over dat "dry needling", het prikken van een naald in een spier zonder daarbij een vloeistof in te spuiten. Het is geen acupunctuur. Tot zover niets bijzonders. Maar dan de effecten.

Het kan pijn doen, veel pijn doen, verrekkes pijn doen. Je kunt het er koud van krijgen, of juist warm, je kunt ook flauw vallen. De reacties kunnen best wel heftig zijn. Er wordt door de "prik" een kramp opgewekt wat zeker geen fijn gevoel opwekt. Of ik er wel mee door wil gaan...?

Eh...nou...?

Ik kan die mooie blauwe ogen niet weerstaan... dus: toe maar! (grapje...)

Eerst mijn linkerkuit.

Het eerste prikje voel ik wel. Ach, is dat alles denk ik als de volgende prik een stoot door mijn kuit jaagt. Oeioei, wat een rot gevoel! En elke keer maar weer. Het zweet staat op mijn voorhoofd. Inderdaad. Je kunt het er ook warm van krijgen.

Tijd om om te draaien. Het is de beurt aan de quadricep. Ik kan nu zien hoe ze de naald in de aanslag neemt, maar weet je wat: Laat ik maar niet kijken.

Oké, de eerste prik gaat wel, maar dat was in de kuit ook, voor de tweede vrees ik al een beetje en dan heb ik de derde nog niet gehad. Man, man, mijn heel bovenbeen verkrampt. Ik mag weer relaxen, de vraag is alleen hoe dat moet. Ik wil wel, maar mijn linkerbeen leidt nu een geheel eigen leven, zo lijkt het.

Poehee. Blij dat ik weer mag zitten en mijn kloffie weer aan kan doen.

Voorlopig niet rekken en nog niet hardlopen de komende dagen. Vanaf begin volgende week voorzichtig starten met "hardlopen" met afwisselden wandelen. Alleen rekken na een warming-up. Misschien volgende week donderdag meedoen met de warming-up, geen loopscholing en een eigen training op de baan.

Ik ben er voor vandaag klaar mee.

Terug naar Veldhoven en voor de broodnodige beweging vanavond naar de Hypotheker Beekloop.