Na een zeer slechte trainingsweek is het dan zover: De Kempenrun in Hapert.
Gisteren heb ik mijn verwachte prestatie al afgezwakt en eerlijk gezegd, ik zie het niet zo heel erg zitten vandaag. Vooral niet na die baaldag van gisteren.
Zo tegen half tien arriveer ik al in Duizel waar ik loopmaatje Dorie ophaal.
Ondanks dat we al net na tienen in Hapert aankomen is het zoeken van een parkeerplaats een ramp. Van de parkeerplaatsen zoals die op de website worden aangegeven is niet veel te zien. Achteraf is dat wel wat te verklaren omdat het parkoers van de kidsrun ook langs deze parkeerplaatsen gaat.
Er zijn veel GVAC-ers aanwezig. Opvallend vanwege het GVAC-geel. Opvallend, niet zo zeer vanwege de kleur, maar omdat er de laatste jaren maar weinig mensen in de clubkleuren lopen, uitgezonderd de (halve) marathon van Eindhoven dan. Maar nu is er ook wel speciaal voor deze halve marathon door GVAC getraind, nu onze eigen halve marathon ter ziele is gegaan.
Onze nummers bij de voorinschrijvingstafel ophalen is een ramp. Op amper 2 meter verwijderd met nog geen 10 mensen vóór ons duurt het nog 20 minuten eer wij aan de beurt zijn. De rij achter ons is intussen gegroeid naar wel 20 meter! Maar ook de stressfactor van de startnummeruitdeelster...
Toch een minpuntje van de organisatie die dit toch echt niet voor de eerste keer organiseert.
Dan blijkt het volgende minpunt, de sanitaire voorzieningen. De sporthal is absoluut niet berekend op zo'n groot aantal bezoekers met als gevolg.... lange rijen voor de toiletten. Volgens jaar toch uitbreiden met
dixies en
kros urinoirs?

Voor de start komen we Nicole nog tegen. Zij was bijna omgekeerd omdat ze ook geen parkeerplaats kon vinden. En omdat ze uiteindelijk zo laat pas klaar voor de start is wordt het geen inlopen meer voor haar en start ze samen met ons, helemaal achterin.
Na het startschot schiet het niet echt op.
Dat geeft enigszins aan hoe groot het deelnemersveld hier is.
Ik druk mijn stopwatch pas in bij het passeren van de startstreep en dank zij de
bibchip zullen we uiteindelijk ook een echte netto tijd krijgen.
Na het passeren van de startstreep gaat Nicole er als een haas vandoor. Ik had niet anders verwacht. Wij doen het rustig aan en het duurt maar een meter of 500 of we lopen al voor bezemmotors uit. Maar dan zijn er nog altijd die lopers die te ver naar voren gestart zijn of te snel zodat we niet lang in deze rode lantaarn positie blijven.
Ik heb het nogal moeilijk met mijn ademhaling. Ik kom lucht te kort. Oké, dat is doorgaans vaker de eerste 2 kilometer maar nu wordt het niet echt minder
Na 3km. gaat het toch een tandje terug maar elke keer als het weer ietsjes harder gaat, begin ik zwaar te hijgen. Nee, het gaat echt niet sneller en ik spoor Dorie aan om maar door te lopen. Zij heeft er zichtbaar veel minder moeite mee dan ik. Zonde om bij mij te blijven.
Op het 6km.punt besluit ze dat uiteindelijk.
Ik maak de ronde alleen af. Vooral kilometer 7 en 8 gaan zwaar hier in het buitengebied, maar de laatste 2km. ruik ik de stal. Vlak voor de finish word ik nog door de dochter van Mirjam en Rudolf ingehaald. Nee, niet gewoon ingehaald maar op topsnelheid: zoef, erop en erover. (waar is dat respect voor de ouderen toch gebleven...?)
Ik ben tevreden met mijn 1u02:28. Slechts 28 seconden langzamer dan gepland. Valt dus niet echt tegen. Maar Dorie is zelfs 5 seconden onder het uur gebleven.
Overigens was mijn tijd op 10km tijdens de kwart marathon van Eersel 1u02:49.
Ben ik uiteindelijk toch wat sneller gegaan...
Trouwens, alle tussentijden zijn sneller geweest t.o.v. Eersel, dus ik hoef helemaal niet te klagen.
Er zijn geen herinneringen, wat niet nodig is, want liever een lage inschrijving dan een waardeloze herinnering, maar wel een loterij waar we niet op wachten en een gratis consumptie.