Vorig jaar was ik hier voor de 10km. Voor mij ook de eerste keer hier en ik
heb er ook nog een
verslag van. Toen nog in 1:04:14 over de 10km en halfweg
nog in 32:45. Met de conditie van vandaag mag ik blij zijn als ik onder de
33min kan blijven.
Ik heb Rik weten over te halen om hier ook te komen lopen. Het is immers geen
cross en hoewel allemaal zandpaden is het toch een gewone trimloop. Bij Dorie is dat
niet gelukt. Hoewel zij eigenlijk alleen over zandpaden wil lopen doet ze toch hier niet
mee. Overigens gaan wij vandaag hier maar voor de 5km. Ik dus ook, want conditie
is momenteel ver te zoeken.
Zo rond kwart voor 9 vertrekken we al richting Tilburg. Vorig jaar ging ik al
een kwartier eerder weg maar toen startte de trimloop ook een kwartier eerder,
nl. om 10:05u.
Onderweg krijgen we al wat buien te verduren. Hopelijk zijn die op als we
moeten gaan lopen 😕.
We rijden het Universiteit terrein op en het is al aardig druk. Ik weet dat we
verder door moeten rijden want dan zijn we dicht bij de ingang en zo gezegd zo
gedaan. En uiteindelijk staan we dan een tiental meters van de ingangspoort
naar het evenementen-terrein verwijderd. Allemaal dankzij de vriendelijke doch
ijverige man zonder benen in een rolstoel.
We halen meteen onze startnummers op in gebouw Cube die meteen aan de andere
kant van de parkeerplaats, tegenover de ingang van het evenemententerrein ligt. Alweer zo fijn dat we zo dicht geparkeerd
hebben 😊
In tegenstelling tot Rik speld ik mijn startnummer nog niet op.
Er is nog ruim tijd en dus gaan we even op verkenning. Eerst maar naar de
grote tent om Rik te laten zien waar we straks de Tilburg Triple medaille
kunnen afhalen. Weer buiten zien we nog net de start van de wandelaars van de
5km. Een beetje koddig gezicht zo, starten met een startschot en dan een
voorloper die de weg wijst (nemen we aan).
We volgen de wandelaars even de Warande in. Ze volgen in ieder geval nog dit
deel van ons parkoers, zo met de roze pijlen. Wij gaan straks voor de
blauwe. Het heeft wel iets, zo, als je het bos in kijkt. Mooi tijd voor alvast
een onsie 😄
We lopen via de andere kant van de start terug, zo langs de
omkleedtenten en de toiletten.
Dit keer geen plaskruizen maar alleen maar
dixies. En zelfs hier is aan de onzinnige genderneutraliteit gedacht door een
eilandje aan te brengen met 3 dixies: links met een mannetje er op geplakt,
bedoeld voor mensen met een piemel en helemaal recht met een
vrouwtje er op geplakt, beldoeld voor mensen zonder piemel. De
dixie in het midden is dan voor de mensen die apart willen lijken en willen
opvallen en wél of geen piemel hebben maar toch niet van de dixie gebruik
willen maken voor mensen mét of zonder piemel. Dus dan vallen ze wel op als ze
de middelste dixie ingaan. Nou, ja niet helemaal dan. Ik vind dat de
piemel-dixie blauw had moeten zijn en de piemelloos-dixie roze en dan moet de
middelste natuurlijk in de woke kleuren van de regenboog geschilderd worden. En met toeters en bellen voor iedereen die daar dan naar binnen stapt. Anders vallen ze nog niet op!
Misschien iets om de volgende keer eens over na te denken. 😖
Maar bij het zien van al die dixies krijgt Rik toch wel genoeg aandrang om ze
eens een keer uit te proberen. Dat doet hij dan niet op dat opval-eilandje
maar gewoon in de rij dixies voor normale mensen. In de tussentijd kijk ik nog
even naar de start van de de groep "aangepast sporten".
Genoeg gezien van het evenementen terrein en daarom terug naar de auto om ons
in het volledige hardloop tenue te hijsen. We zijn nog niet helemaal in vol
ornaat of het begint te regenen. We schuilen nog maar even in de auto. We
hebben nog wel even, gelukkig. En het valt er ook even goed uit.
Met nog een minuut of 10 te gaan wagen we toch de oversteek naar de start. Nu
het even droog is vragen we ook maar meteen aan een aardige dame om onze onsie
alvast te maken voor de poort naar de start.
En dan begint het weer te regen maar net als de rest gaan we toch ook maar
even nog de grote tent in. Daar is het uiteraard een drukte van belang en
iedereen staat ook nog eens voor de ingang/uitgang om iedereen in de weg te
staan. Ook wij, want zo kunnen we zien wanneer het "droog" is. Dat is het
gelukkig op 5 minuten voor de start en zo begeven we ons naar het verst gelegen vak.
Ja, wij starten niet over de volle breedte, kwam ik vorig jaar achter, maar in
het meest rechtse startvak, simpelweg omdat hier nog een mat ligt voor de
registratie van de chip. Recreanten willen nu eenmaal een nettotijd weten en
niet de bruto wedstrijdtijd 😂
Met 211 lopers voor de 5km en 405 voor de 10km staan er toch dik 600lopers in
dat kleine startvak.
Omdat ik en de ervaren lopers van hier dat wel wisten, staan ook Rik en
ik op de goede plek in dit startvak. Weliswaar achteraan, wat onze plek
is, maar achter ons zijn er intussen ook al veel aangesloten maar vooral aan
de zijkant, ter hoogte van de andere startvakken die nu niet worden gebruikt.
Het gevolg is dan wel dat Rik en ik al vrij snel na het startschot over de
startlijn gaan. Vrij snel is betrekkelijk want het is 19 seconden voor mij
maar ik had gerekend op een minuut of 2-3. Dat zal ongetwijfeld wel gelden
voor al die andere lopers die nog vanaf de zijkanten moeten instromen. En dat
is ook goed te merken want nog nooit ben ik zolang door zoveel lopers
ingehaald (behalve uit de marathon Rotterdam-tijd dan...) Het duurt tot na het
eerste kilometerpunt dat ik voortdurend wordt gepasseerd.
Die 1e kilometer ging overigens in 6:50 en dat is een redelijk snelle
start voor mij maar tijdens een trimloop gebeurt dat wel meer en vooral bij
kortere afstanden. Ik doe het sowieso toch rustig aan en let goed op mijn
adem. Pas dik na die eerste kilometer komt er wat rust in de lopers om me
heen. Ik haal ook zelfs nog een dame in. Het lijkt nu alsof ik in het tempo
van de mensen om me heen loop.
Bij de 2e keer linksaf kijk ik nog even naar links en daar zie ik warempel Rik
nog lopen. En niet eens zo ver achter me. Die gaat dus goed.
Even later is de 2km in 6:51, oftewel, ik ben wat ingekakt, daar waar ik
normaal gesproken wat inloop.
Intussen roept de Garmin om de 3 minuten nog mijn gemiddeld tempo om. Een dame
die me net voorbij komt is me dankbaar. "Mooi, dan weet ik wat mijn tempo
is...". Ik waarschuw haar dat ik best vroeg gestart ben en waarschijnlijk gaat
zij sneller. We lopen samen door totdat we weer één van de weinige plassen
tegenkomen en ik even een kleine versnelling moet plaatsen om niet door het
water/modder te hoeven. En dan gaat (helaas) mijn tempo wat omhoog. Niet veel
later begin ik het benauwd te krijgen en temper ik mijn tempo en dan kom
mevrouw weer naast me lopen. Maar ik ben niet meer van plan dat tempo van haar aan te
houden en ze verdwijnt uit het zicht.
Op 3km is mijn tempo verder gedaald naar 6:54 Intussen zijn we dan wel al aan
de ruit binnen het vierkant van het parkoers begonnen. En nu loop ik met 2
dames mee. Die lopen ietsje sneller en lopen langzaam van me weg.
Het gaat nu weer lekker en het is de 4e kilometer en langzaam aan gaat het
tempo weer wat omhoog. Ik passeer de 2 dames en jaar hoor, kilometer #4 gaat
in 6:48, oftewel 6 seconden sneller dan de vorige kilometer.
Ik zie het pleintje in het midden van het bos naderen. Maar het gaat het toch
weer niet zo goed met de ademhaling en mijn hart begint weer eens te bonken.
Tempo terug maar uiteindelijk zit er toch niets anders op dan toch even te
wandelen en mijn hart tot rust te laten komen. Niet alleen de 2 dames maar ook
veel meer komen me voorbij maar dat maakt me niet zo veel uit. Als ik weer ga
dribbelen blijk ik toch maar 40m te hebben gewandeld.
Het pleintje gaat voorbij en dan aan het einde linksaf richting finish. Nog
een keertje rechtsaf en linksaf voor het laatste stuk maar helaas, het
hartbonken noopt me om op 4,93km nog eens 20m te wandelen.
Ik hoor het fluitje en het roepen van de voorfietser dat de eerste van 10km er
aan komt. Nou dat liever niet en ik zet nog vlug aan maar dat gaat (nog) niet.
Ik ben de 5km op mijn klokje dan wel gepasseerd maar al in het finishgebied
moet ik toch nog heel even een paar passen wandelen als de eerste van de 10km
mij voorbij sjeest.
Shit! Niet gelukt om niet te worden gedubbeld. Mijn brutotijd wordt 35:38 maar
mijn nettotijd van 35:19 had ik helaas ook niet voorzien. Misschien niet zo
gek, maar ik ben helemaal niet moe of buiten adem. Het is gewoon dat mijn hart
af en toe te keer gaat... 😦
Ik neem mijn medaille van hout (😕) in ontvangst en loop langs de hekken terug
met zicht op de finish als ik Rik al in aantocht zie komen. Met al die lopers
die ook nog steeds binnen komen en die dan voor de camera langs komen zet ik
mijn telefoon maar even op "burst"-mode. Van al die foto's kan ik dan wel een
mooie uitzoeken voor dit verslag.
In de tent halen we onze Tilburg Triple medaille op. Het blijkt een beetje
moeilijk zoeken in de geprinte lijstjes maar uiteindelijk vinden ze mijn naam
wel als ik zeg dat je Dieterman met een "D" schrijft en niet met een "B". Rik
heeft minder geluk maar ze zijn niet zo flauw en schrijven zijn naam maar op
zodat ze niet verder hoeven te zoeken.
Met de 2 medailles poseren we buiten nog even voor de "uitgang" en dan is het
omkleden en weer terug naar Veldhoven.
Als Rik ook weer vertrokken is naar Duizel is het pas 12:00u.
Lekker vroeg weer thuis en dat op zaterdag 😄
En dan blijkt ook dat ik het niet alleen met mijn tempo maar ook qua hartslag rustig aan gedaan heb.
Met een maximale hartslag van 158 en een gemiddelde van 142 heb ik het eigenlijk heel erg rustig gedaan wat in voorgaande verslagen ook terug te vinden is. Best wel vreemd. We houden het in de gaten.
Het weer:
Bewolkt, af en toe regen en af en toe zon. T= 5,6ºC, Tgevoel= 3,3ºC. Wind kracht 3 (WNW)
Statistieken:
Fitnessleeftijd: 52
VO2max: 38
HRgem: 142 bpm
HRmax: 158 bpm op 0,4km
