Vandaag ga ik samen met kleinzoon Kay van 13 jaar mee doen aan de City Run van
5km, als onderdeel van de ASML Marathondag in Eindhoven.
Ophalen startnummers
Het ophalen van het startnummer doe ik alvast maar op vrijdag tussen 17:00u en
19:00u, dan heb ik dat alvast gehad. Ik geef toe dat ik te gierig ben om het
te laten opsturen maar of dat tegenwoordig ook echt duurder is dan met de auto
even naar Eindhoven rijden, vraag ik me toch af.
En dan blijkt het ook nog eens stervens druk te zijn, daar op het terrein van
de TU. De rij staat zelfs tot buiten het gebouw. En eenmaal binnen wordt de
rij in diverse andere rijen gesplitst waar bij elke rij uitkomt op een
cijferreeks waartoe het startnummer behoort. Behalve de rij waar ik in moet
staan. Daar staat nl. 1 rij voor 5 cijferreeksen en wel van 19.001 tot 25.242.
En ik moet startnummers 20416 en 20417 hebben...
Eigenlijk mag ik niet klagen want amper een kwartier later sta ik al weer
buiten. De 3 vriendelijke mensen achter de tafel werken rustig en erg
efficiënt en ook de mensen in de rij, op één aso na, zijn ook geduldig. En zo
loop ik weer terug langs en door het station naar de binnenplaats waar ik de
auto (voorlopig nog) heb geparkeerd.
Weer thuis stuur ik Kay al vast een foto van zijn startnummer
Voorbereiding voor de City Run
Hoezo voorbereiding?
Uit ervaring weer ik inmiddels al dat het altijd hommeles is met allerlei
afzettingen en parkeren van de auto.
Zo wordt de toegang tot de Merenakkerweg al om 8:00u 's morgens voor alle
verkeer afgesloten terwijl de marathon pas om 10:00u start en de snelste loper
hier pas op zijn vroegst om 10:18 passeert.
Ook is normaal de binnenplaats van het Centraal Station nog een bevoorrechte
parkeerplaats voor mij maar als je de bereikbaarheid moet geloven, zoals dat
vermeld staat op de website van de marathon, dan is de hele Stationsweg vanaf
de Paradijslaan afgesloten. Onzin natuurlijk, omdat het hier een weg betreft
met gescheiden rijbanen waarbij elke rijbaan voldoende breed is om er zelfs 2
auto's naast elkaar te kunnen laten rijden. Én..., ook uit ervaring weten we
dat de marathonlopers, komende uit de Paradijslaan de kortste route nemen en
die is... over de stoep.
Maar laat ik toch maar voor alle zekerheid een parkeerplaats reserveren
in één van de parkeergarages.
Mispoes! Die zijn blijkbaar al lang allemaal uitverkocht. Op zich niet zo
vreemd want als je reserveert krijg je de vraag gedurende welke tijd en het
kost je €7,50 voor een hele dag... En dus reserveert iedereen gewoon lekker
ruim, misschien wel voor de hele dag.
Nu weet ik nog wel genoeg andere parkeerplaatsen én we zijn er toch best vroeg
omdat we al om 9:45u moeten starten.
Voor alle zekerheid laat ik Kay weten dat ik hem om half 9 al afhaal. Mochten
we nog een parkeerplek moeten zoeken, dan hoeven we niet te stressen. En als
ik toch op de Centraal Station kan parkeren, want dat ga ik gewoon als eerste
proberen, dan hebben we in ieder geval een zee van tijd om ons mentaal op de
wedstrijd voor te bereiden.
De dag van de City Run en de Formule 1 Grand Prix van Japan
Heel theoretisch zou Max Verstappen vandaag voor de 2e keer wereldkampioen
worden. Niet dat ik daar veel vertrouwen in heb, maar omdat de Grand Prix
vandaag, vanwege het tijdsverschil met Japan, al om 7:00 start, kan ik daar
mooi nog een heel stuk van meekrijgen, voordat we naar Eindhoven vertrekken.
Mispoes! De regen is een grote spelbreker op het circuit van Suzuka en na 3
rondjes en een aantal crashes is het al weer tijd voor de rode vlag. Zelfs de
herstart wordt weer uitgesteld en dus vertrek ik zonder nog wat gezien te
hebben richting Kay.
Naar Eindhoven op zoek naar een parkeerplaats
Kay heeft wat last van wagenziekte en daarom hou ik met mijn rijstijl daar wel
rekening mee. Alhoewel, ik rij altijd al rustig en dat ook nog eens met een
automaat.
We nemen, met dat gedoe van de afgesloten Merenakkerweg in mijn achterhoofd,
de Kempenbaan als uitvalsweg naar Eindhoven. Vervolgens de rondweg tegen de
wijzers van de klok in. En nog steeds alle verkeerslichten op rood. Onderweg
zien we al de diverse afzettingen die klaar staan om de marathon straks te
ontvangen. Gelukkig staan die hier wel nog gewoon open.
Als ik station Eindhoven nader is het me wel duidelijk. Ik heb gewoon gelijk.
Station Eindhoven Centraal is gewoon bereikbaar omdat er maar één rijbaan van
de Stationsweg is afgesloten en niet beide. En dus staan we lekker op tijd
gratis geparkeerd.
We hebben nu ruim de tijd om nog wat te eten terwijl ik de Grand Prix weer op
mijn smartphone zet. Ze zijn helaas nog steeds niet zo ver dat er al gestart
gaat worden.
We moeten gaan.
Het is tijd om de startnummers op te spelden en de sporttas gaat achter in de
auto.
Nu is het nog maar 4min voor de start van de Grand Prix maar nu hebben we er
echt geen tijd meer voor. Niet zo zeer dat het al zo laat is, maar wel dat we
allebei intussen zo'n hoge nood hebben, dat we vlug door het station naar de
noordkant gaan om daar in de kelder gebruik te maken van het openbaar toilet.
Daar is het in ieder geval aangenaam schoon.
Met de druk er nu vanaf zouden we richting de start kunnen gaan, ware het niet
dat ik er nog achter kom dat ik een van de belangrijkste kledingstukken ben
vergeten: mijn pet!
En dus ga ik nog even vlug terug en Kay wil ook gewoon mee.
Een dikke 5minuten later zijn we weer terug op dezelfde plek. Het is nog 20min
voor de start en het is van hier nog geen 15min meer lopen en dus gaan we nu
op weg naar de start op de Montgommerylaan.
Naar de start
Buiten is het al goed druk. Van rechts komen de marathonlopers aangelopen
vanaf de TU richting hun start op de Matildelaan om 10:00u. Van alle kanten
komen de deelnemers van de City Run en in één grote stoet lopen we naar het
startvak. Het is best wel een eind. Op een gegeven moment lopen we tussen de
hekken en kunnen we ook niet meer verder. Vanaf nu is het wachten tot we
starten. Ik check mijn klokje: nog 6 minuten. Dan hoeven we in ieder geval
niet zo lang te wachten en dat is maar goed ook want het is amper 7ºC en er
staat best wel een fris windje.
Ik vraag een van de medelopers, in dit geval loopster, om van ons nog een foto
te maken in het startvak en dan is het nog wachten geblazen.
We horen de speaker omroepen dat de start iets vertraagd is omdat het parkoers
nog niet helemaal verkeersvrij is.
En dan opeens horen we dat "ze" onderweg zijn... 😮
We zijn gestart en onderweg
We hebben niets gehoord, geen knal of wat dan ook, maar klaarblijkelijk zijn
er al lopers onderweg.
Wij, daarentegen, staan nog gewoon bewegingsloos in het startvak. Sterker nog,
zo ver als we kunnen kijken zien we nog geen enkele beweging. En dat duur
nogal.
Pas na een poos komt er wat beweging. We wandelen 5m vooruit en staan weer
stil. En een minuutje later weer.
"Straks zien we aan de overkant al de snelsten voorbij komen", laat ik Kay
weten en inderdaad, we zijn nog steeds in het startvak als we aan de overkant
de eersten al voorbij zien komen. En zoals ik al had aangegeven is GVAC-er
William W. weer bij de eerste drie.
Eindelijk is het zover. We naderen de startstreep en erop en erover en we zijn
gestart! Precies 7:45 na het startschot.
Ik waarschuw Kay om vooral rustig te blijven en mijn tempo aan te houden. Ik
leg uit dat iedereen door dat oponthoud na de start altijd vlug weg willen. Te
vlug. Niets van aantrekken, ik geef het tempo aan. En ik zie Kay af en toe ook
inhouden terwijl we links en recht door iedereen worden ingehaald. Gek
eigenlijk want we stonden vrij ver achteraan.
Het duurt zo best wel lang eer we aan de 1km zijn. Dat staat overigens niet
langs de kant van de weg maar lees ik af van mijn horloge: 7:20. Dat is toch
een stuk sneller dan de eerste kilometer in Bobbejaanland, ondanks dat we ons
nu inhouden.
Even voorbij het 1km-punt is het keerpunt en nu kunnen we zien wie er nog
achter ons lopen. Dat zijn er niet zo veel meer. De meesten zijn ons dus al
weer voorbij gegaan.
Dat gaat nu ook gebeuren voor veel lopertjes voor ons. Precies zoals verwacht
beginnen ze voor ons al te wandelen en we halen keer op keer groepjes lopers
in. En we zijn pas in de 2e kilometer.
Pas in de 2e kilometer en ik moet weer zonodig. Gelukkig heb ik op de heenweg
gezien dixi's langs de kant van de weg zien staan. Ik zeg tegen Kay dat ik
straks toch even vlug naar zo'n dixi moet en dat hij dan rustig moet
doorwandelen of dribbelen. Ik haal hem wel weer in...
Kilometer #2 gaat voorbij in 7:35 en dat is het juiste tempo.
Het duurt lang eer we de dixi's zien en dat is net voorbij het 3km-punt in
7:47, weer een stuk langzamer maar dat heeft ook veel te maken met de
wandelende chicanes voor ons. Ik duik naar links richting die blauwe poepdozen
en Kay volgt mij. Hij wil ook voor alle zekerheid.
Het kost ons een volle minuut eer we weer terug kunnen naar het parkoers, maar
het geeft wel een hele verlichting.
Op weg naar de binnenstad en op zoek naar Danny
We dalen af het spoorviaduct onderdoor aan de linkerkant van de weg als Kay
zijn vader, Danny, aan de andere kant van de weg ziet staan. En dus steken we
de weg over naar de rechterkant en zwaaien terwijl Danny ons filmt en
fotografeert.
Wij gaan nu de stad in. Het parkoers wordt smaller en ook nu zijn er weer veel
die al beginnen met de eindsprint. We moeten nog anderhalve kilometer.
Het wordt lastiger om nu te lopen omdat de wandelaars steevast de hele breedte
van het parkoers nodig hebben. Ook een vader met zijn zoon komt ons voor de
zoveelste keer voorbij en gaat daarna weer over in wandelen. "Kom op", roept
hij hem, "daar nog de hoek om en dan ben je bij de finish...".
"Hoho...", roep ik naar hem, "het is nog ruim een kilometer, hoor....,". Hij
knipoogt maar zijn zoon heeft het niet gehoord want hij wandelt, schijnbaar al
uitgeput achteraan...
We naderen de Catharina-kerk. Daar bij die voetgangersbrug over het parkoers
is het nog een kilometer, laat ik Kay weten. "Daarna mag je zo hard je wilt
naar de finish...". Kay is echter wat onzeker en blijft liever nog in mijn
kielzog lopen.
Ook GVAC-collega's moedigen ons aan als we over het Stratumseind rennen. Het
blijft nog steeds zigzaggen en dan is het opeens linksaf met nog 600m te gaan.
En het is hier druk. Toch ook veel wandelaars die de eindsprint veel te vroeg
zijn in gegaan.
We kriskrassen er door heen en ik zeg Kay, dat als we straks weer linksaf
gaan, dat we dan naar de finish toe lopen. Dan mag je wat harder want daarna
is het afgelopen.
En het tempo gaat ook langzaam omhoog naarmate de eindstreep nadert.
Op de streep noteert mijn TomTom Spark 3 een eindtijd van 37:02 over 4,93
TomTom-kilometers. Dat is toch goed voor 8km/u en dat is inclusief een pisstop
(geen type-fout) en dat is dus sneller dan in Bobbejaanland.
Als we richting de medailles lopen is Danny ook al naast het finish vak
gearriveert om ons te kieken.
We moeten nog wel ook onze medaille ophalen en het is hier wel lichtelijk
chaotisch achter de finish.
Eenmaal in het bezit er van poseren we weer voor Danny, in het finishvak mét
onze medaille om.
Het is druk in het finishvak en wij piepen eruit door een hek wat op een kier
is gezet. Kay mist zo wel zijn AA-drank maar weer terug gaan het vak in alleen
voor zo'n gratis flesje AA-drank ziet hij ook niet helemaal zitten, met al die
drukte. En zo wringen we ons verder tot aan de ingang van het casino waar we
even later ook Danny ontmoeten.
Hij laat ons weten dat het volgen met de app nou niet bepaald vlekkeloos
verloopt. We zouden al lang gefinisht moeten zijn maar dat kon helemaal niet
zo snel en daarom weet hij ons nog net achter de finish weer te vinden. Wel
geeft de app onze tijden door die weliswaar wel afwijken van mijn klokje. En
ook raar dat Kay en ik niet dezelfde tijd hebben terwijl we toch alles
tegelijkertijd gedaan hebben. Volgens ons dan...
Overigens zal er later bij de officiële uitslagen nog wat verschillen zijn.
De officiële uitslagen:
We lopen terug naar de auto maar ik weet dat NS ook met een standje voor het
station staat, wat ze vaker doen bij sportevenementen en dan kun je daar
gratis nog een foto laten maken. Ik zie daar al mensen in de rij staan en dus
spoor ik Kay aan om vlug achter die rij aan te sluiten. Alleen.... het is
helemaal geen rij maar een groepje mensen die daar toevallig staat. Wel zie ik
een dame met een grote camera rondlopen en, zo lijkt het, vergeefs vragen aan
voorbijgangers of ze op de foto willen. "Nou wij willen dat wel...", laat ik
duidelijk weten. En zij blij. En zo staan we toch nog mooi nog een keer samen
op de foto en drukken ze één foto af voor Kay en één voor mij. Mooi
toch!
En nu naar de auto.
We gaan naar huis, naar Kay thuis
Ik rij op de Stationsweg even een stukje tegen het verkeer in om via de
Fuutlaan de rondweg tegen de wijzers van de klok te nemen. Daar komen we een
viaduct tegen waar we onderdoor gaan en de halve marathon over heen. Verderop,
het Strijps Bultje waar we over heen gaan en waar we onder ons, de
marathonlopers weer zien lopen. Dam hoeven we alleen nog door te rijden tot
aan de kruising met de Noord-Brabantlaan. Het is inmiddels ruim 11:00u geweest
en die zal al weer vrij gegeven zijn voor het verkeer.
Mispoes! Nog gewoon afgesloten. De laatste marathonloper is hier een half uur
geleden gepasseerd maar vrij geven, ho maar!
En dus eventjes doorrijden tot de Hastelweg en via de brug over het kanaal
naar de Hurksestraat naar de Noord-Brabantlaan: Afgesloten! We kunnen wel zien
dat de Noord-Brabantlaan zo dood als een pier is maar toch, nog steeds
afgesloten.
Dan maar via zijweggetjes naar de Merenakkerstraat en daar zie ik warempel
auto's rijden richting Zeelst en ik mag alleen maar rechtsaf en rijden maar...
Alleen niet verder dan de snelweg want we moeten de N2 op, de enige weg die we
kunnen volgen.
Oké, de N2 op en volgende afslag weer eraf, Meerhoven in en dan richting de
Hovenring om van daaruit verder naar huis te gaan. De afslag van de N2 brengt
ons eventjes naast de Noord-Brabantlaan en nieuwsgierig dat we zijn kijken we,
net als al die anderen voor ons, wat er eigenlijk aan de hand is. Nou gewoon,
niks. Er staan allemaal vrachtwagentjes en auto's bij het 5km verzorgingspunt.
Ze doen helemaal niets. Nou ja niets, zo te zien lekker koffieleuten, er is nu
toch geen verkeer. Geen lopers en geen auto's.
Als wij bij de Hovenring aankomen kunnen we onze weg rechtsaf gewoon
vervolgen, gelukkig.
En terwijl wij dat doen, staat Danny boven op de Hovenring zich te verbazen
waarom alles nog steeds is afgesloten 😮 Maar ja, daar verbaas ik me al
helemaal niet meer over.
Eindelijk weer bij Kay thuis.
Damian maakt de deur open want Danny is er nog niet. Als Danny ook thuis is
drinken we nog koffie en nog een koffie en kijken we intussen nog naar de
herhaling van de Grand Prix van Japan. Zelf weten we nog niet hoe het is
afgelopen wat het voor ons nog spannend maakt.
En ja hoor, ik had het niet verwacht en hij zelf ook niet maar hij is het wel
weer geworden: Wereldkampioen.
En dan is het voor vandaag genoeg geweest.
Het was een leuk dagje hardlopen met Kay in Eindhoven
Het weer:
Zonnig maar koude wind. T=8ºC, Tgevoel=7ºC. Wind kracht 2 (ZW)
Statistieken:
Fitnessleeftijd: 69
VO2max: 32
HRgem: 164 bpm
HRmax: 190 bpm op 0,46km
