Met Dorie.
Naar aanleiding van de erg koude handen (en de rest) heb ik voor vandaag
andere handschoenen aangetrokken. De inmiddels ruim 18 jaar oude handschoenen
van de Marathon New York.
De temperatuur om 9:00u is nog -2ºC en met een gevoelstemperatuur die daar 3
graden onder ligt zal het in het Sprankelbos voor het gevoel dus zo'n -5ºC
zijn.
Als Dorie er ook is gaan we dan ook vrijwel meteen van start. Het is 9:05 als
ik de TomTom Spark 3 aanzet.
Door de kou en onze ervaring van de vorige week gaan we gewoon weer voor
alleen maar, of hoofdzakelijk, lopen. Oftewel, de tussentijdse oefeningen
zullen we achterwege laten.
We gaan meteen al richting "het gat" omdat we de route, of een stuk ervan, van
de route gaan lopen die ik eerder als trail samen met Rik heb gedaan. Toen
gingen we ook door "het gat" en aan de andere kant er van rechtsaf door het
smalle paadje daar.
Dat doen we nu ook. Eerst natuurlijk wat flanken van "het gat" op en
neer nemen en dan naar beneden. Nog steeds staat het vol van de plassen maar
vandaag gaan we er zoveel mogelijk aan de rechterkant langs. Eenmaal aan de
overkant uit het gat pakken "onze" trailroute.
Eigenlijk gaat het niet helemaal zoals ik had gedacht. Zeg maar gewoon dat het
me niet helemaal, of helemaal niet, bekend voorkomt. Maar och, dat maakt niet
zo veel uit. We houden gewoon telkens rechtsaf aan, richting Steensel. Op een
stuk waar het lijkt als iemand er een aantal bomen heeft opgetapeld, stoppen
we even voor een "onzie". en dan gaan we weer verder.
Een eindje verder komen we inderdaad toch uit op een paadje wat ik me nog wel
goed kan herinneren. Eigenlijk omdat het nauwelijks een paadje is.
We volgen allerlei paadjes die we tegenkomen. Het maakt ook niet zo veel uit.
Je kunt hier amper verdwalen en je komt altijd weer goed uit. Zo groot is dit
bos niet. Ik moet dan altijd denken aan dat ongeluk met een mountainbiker,een
paar maanden geleden, en dat toen de hulpdiensten diep het bos in moesten om
in dit onherbergzame deel hulp te moeten bieden.... Tja, dat is nu (social)
media. In Amsterdam zullen ze ongetwijfeld denken dat het hier nog een oerwoud
is... 😂😂
Al kronkelend komen we al in de buurt van de 1e stop en we zijn net pas 42min
aan de gang. Dat komt natuurlijk omdat we nergens hebben gestopt voor
oefeningen. En dus steken we weer over richting "het gat", alleen gaan we daar
niet opnieuw naar toe maar gaan daarvoor al weer naar rechts, richting de
kantine. We horen honden blaffen en zien inderdaad in de verte mensen met
honden. We moeten een man met een zwarte labrador voorbij en die gaat ook
keurig helemaal opzij.
We komen aan bij de nieuwe ezel-graasweide en we gaan hier nog gewoon
rechtdoor, door de 2 openingen waar nog poortjes moeten worden aangebracht. De
rest is inmiddels al door gaas afgesloten.
We gaan verder en rechtsaf langs de grafheuvel en daarna weer richting onze
auto's waar de man met hond ook staat met iemand anders in gesprek. We
passeren hen en we begeven ons naar de kantine voor wat rek- en
strekoefeningen om de training af te sluiten. Daar aangekomen gaat de klok uit
en gaan we aan de oefeningen beginnen. Al met al hebben we eigenlijk toch een
uur getraind.
We hebben vandaag 5,72km afgelegd in 52:39. Daarvan zijn 2:45 gebruikt voor
een fotosessie.
Nu lijkt dat langzaam en dat is het ook maar we hebben dan ook echte
trailpaadjes uitgekozen. Lastig en technisch en bij plekken met veel modder of
plassen hebben we toch ook moeten stoppen om behoedzaam een juiste (droge)
route te vinden. Nee, dit is toch wel heel wat anders dan op de verharde weg
lopen, maar het is wel geweldig, zo. We lopen toch heel ontspannen en praten
onderweg nog nagenoeg voortdurend.
Als we bijna klaar zijn komt André weer opdagen. Hij komt weer zijn rondje
wandelen doen.
Dorie maakt hem nog er op attent dat vanaf volgende week De Locht afgesloten
zal zijn tot eind maart en dat het Sprankelbos dan alleen nog maar
bereikbaar zal zijn vanaf de kant van Steensel. En omdat ze in Steensel ook
aan de weg gaan werken (Ze gaan Steensel "1" maken....) is het de vraag hoe
De Vrijbuiters hier nog kunnen komen, tijdens die periode.
Nou ja, als de lockdown aanhoudt, mag het sowieso toch niet....
Wij maken in ieder geval de afspraak dat ik dan maar naar Duizel rij om daar
zaterdag te komen trainen.
Ik rij daar net zo lang over als dat ik nu naar de Vrijbuiters rij en
wellicht korter als ik via Knegsel naar De Vrijbuiters rij.
Het kost wat moeite maar we krijgen uiteindelijk André wel zo ver dat hij de
ezel-graasweide in stapt zodat ik een foto van hem kan maken. Nou had ik hem
al gevraagd om achter het hek te gaan staan zodat ik alvast een foto van de
eerste ezel kan maken, maar blijkbaar heeft hij dat helemaal niet gehoord.
Anders had hij het wellicht niet gedaan... 😂😂😂
We dribbelen naar onze auto's en ook vandaag gaan we meteen door naar huis.
Dit is ook niet zo'n fijne plek om om te kleden. Bij het wegrijden zien we
weer één van de mannen, nu met hond, die we al een aantal keren zijn tegen
gekomen. En telkens zien we ze ook bezig met walkie talkies in de weer.
Misschien zijn het toch een soort van boswachters. Misschien ook vanwege die
motorcrossers die voortdurend de bossen vernielen.
En dan gaan we naar huis, in afwachting van de 305cm sneeuw die er voor
vanmiddag en vanavond is voorspeld. Niet zo'n goed nieuws is dat de
verwachting is dat de wegen morgenvroeg waarschijnlijk moeilijk begaanbaar en
glas zullen zijn en dat er ook de voorspelling van ijzel is. In dat geval
zal de training met Rik niet doorgaan. We gaan geen enkel risico lopen
voor een traininkje.
