Zaterdag 4 maart 2023: Ophalen startnummers en wandeling door de duinen
Vannacht, de eerste nacht, heb ik niet helemaal goed geslapen. Het is erg bedompt in de slaapkamer met zijn tweeën, in een kleine kamer met gesloten deur en raam. Ik word telekens even wakker met veel last van mijn ademhaling. Om 4 uur is het tijd om naar toilet te gaan en meteen daarna maar de slaapkamerdeur wagenwijd open gelaten en ik voel de frisse lucht naar binnen komen. Het effect is dat ik meteen vanaf dan, aan één stuk door heb kunnen slapen, tot zeker half 8, als iedereen al naar de w.c. begint te gaan. Om 8u sta ik zelf op en dan ontbijten we gezamenlijk.
Vannacht, de eerste nacht, heb ik niet helemaal goed geslapen. Het is erg bedompt in de slaapkamer met zijn tweeën, in een kleine kamer met gesloten deur en raam. Ik word telekens even wakker met veel last van mijn ademhaling. Om 4 uur is het tijd om naar toilet te gaan en meteen daarna maar de slaapkamerdeur wagenwijd open gelaten en ik voel de frisse lucht naar binnen komen. Het effect is dat ik meteen vanaf dan, aan één stuk door heb kunnen slapen, tot zeker half 8, als iedereen al naar de w.c. begint te gaan. Om 8u sta ik zelf op en dan ontbijten we gezamenlijk.
De dag begint met een foto van het uitzicht op de Brandaris in de vroege
ochtend.
Igno en Liesbeth gaan vandaag een fiets huren en gaan samen met Inge en Roy, die ze onderweg oppikken, naar het drenkelingenhuisje. Dat is niets voor ons en doet ons maar weinig. Even ga ik nog na waarom het zo'n bedevaartsoord is maar eigenlijk is het niets meer dan een hut op palen wat vroeger dienst deed als eerste onderdak voor drenkelingen als hun schip was vergaan. Het is in de loop de jaren, uiteraard, al een keer helemaal gerenoveerd en maar in een storm op 16 februari 1962 is alles tot op de grond toe platgeslagen en was het afgelopen met het drenkelingenhuisje. Maar 38 jaar later, in 2000, hebben ze gewoon een spiksplinternieuw "oud" drenkelingenhuisje gebouwd, maar dan wel bij paal 25 en weer later is het geheel nog eens 1,5km naar het westen verplaatst. M.a.w. zo authentiek is het allemaal helemaal niet meer. Ze hadden het net zo goed naast de Brandaris kunnen zetten. Maar ja, dan had niet iedereen meer zomaar zijn eigen naam of andere teksten aan de binnenkant kunnen krassen.
Wij gaan in ieder geval intussen de startnummers ophalen bij MooiWeer en eenmaal gedaan wandelen we via de duinen terug. De route die Googlemaps ons aanwijst is niet bepaald de kortste route. Op diezelfde Googlemaps is, samen met Google-Streetview nog een kortere route te zien en die nemen wij. Na het afhalen van de nummers palkken we er meteen maar een kopje koffe/thee met vlaai aan vast.
Als we weer buiten staan, klaar voor een wandeling door de duinen, gaan er nog
3 alvast op het ereschavot staan, oefenen voor morgen.
En dan beginnen we aan de wandeling. Eerst door de camping met allerlij
afgesloten sanitaire voorzieningen en dan is het de bedoeling dat we richting
de Doodemanskisten gaan. Maar in plaats daarvan dwalen we meer af richting het
Noorden en het Westen door het duingebied, maar wel over stukken waar
het parkoers van morgen ook loopt. Overigens wel mooi en ruig gebied.
Omdat we toch echt naar de Doodemanskisten moeten (waarom eigenlijk?), draaien
we nu richting Zuidwaarts, op naar de Doodemanskisten.
Doodemanskisten? Wat moet ik me daar dan bij voorstellen?
Het is niet meer dan een duinmeertje die die naam draagt en wat vermoedelijk
afgeleid is van de bekisting, bestaande uit doodemans, wat korte, dikke,
worstvormige bossen rijs zijn, en waarmee de laagte van de duinen werden
afgesloten. Wijze woorden die, uiteraard, niet van mezelf zijn maar gewoon
geciteerd uit "Wikipedia"
In feite is het gewoon een meertje met een paar eilandjes er in en waar je om
heen kunt wandelen en op één van de bankjes even van de natuur en de rust kunt
genieten. Als je internet/Facebook er op na slaat, blijkt dat vol te staan met
verhalen van mensen die er heel lyrisch over schrijven. Wat een onzin over een
plasje water in het duingebied. Maar goed, we lopen er naar toe en ik maak een
onsie van ons vieren op één van de bankjes langs het water. En dan worden we
blijkbaar zo afgeleid door dat water dat de krokodil ons helemaal is ontgaan.
Even weer op "internet" kijken waar ik het dan over heb.
Nu heb ik wel even staan zoeken hoe het kan dat wij die "krokodil" over het
hoofd hebben gezien. Het is niet bepaald klein te noemen. Maar als ik
Googlemaps (alweer) raadpleeg en daarbij ook nog eens Google-Streetview, kom
ik tot de ontdekking dat die krokodil achter de bankjes heeft gestaan waar ik
nog een onsie van ons vieren heb gemaakt. Op Googlemaps is weliswaar nog wel
te zien waar hij stond maar op Google-Streetview is die al niet meer te zien.
En wij hebben hem ook niet gezien. Evenmin is het op de foto achter ons ook
niets van te zien. Mijn conclusie is daarom simpel: hij is er niet
meer.
Of hij is, net als het drenkelingenhuisje, ergens anders naar toe verplaatst.
Gelukkig zijn er nog foto's van anderen waar hij er nog wel op staat en dan
het schilderij van
Joke van Assel, natuurlijk.
Wij wandelen verder om het meertje heen en dan gaan we verder door de duinen en langs een strand. Ik maak intussen nog wel wat foto's, ook met Vlieland op de achtergrond.
De wandeling duurt uiteindelijk best wel lang. Helaas is de accu van mijn horloge leeg geraakt dus weet ik niet de juiste afstand die we hebben afgelegd, maar het zal niet zo heel ver meer zijn tot het eindpunt, Het Kraaienest. Tot zover hebben we in ieder geval 6,34km afgelegd in 1:50:06, dus denk ik dat het in totaal wel zo'n 7km geweest zal zijn en 2 uurtjes bezig.
Als we weer terug in het huis zijn, gaan de anderen het wielrennen kijken terwijl ik de 2e training van de F1 Grand Prix terugkijk op mijn tablet. Daarna ook meteen maar de kwalificatie, terwijl Johan aan het koken slaat. Als hij klaar is en Max Verstappen zijn 1e pole van het nieuwe seizoen binnen heeft, is het tijd om aan tafel te gaan. Inge en Roy zijn intussen ook gearriveerd en we eten nu gezamenlijk, met zijn achten, de macaroni van Johan, met vla als toetje. Vervolgens nog wat napraten van vandaag en voorbespreken voor morgen, trailers-latijn, zeg maar.
Als Inge en Roy weer zijn vertrokken gaan de 4 van gisteren nog verder met het afgebroken triominos spel van gisteren plus nog een nieuw spel en ook nog 2x een kaartspel en dan is het echt tijd om naar bed te gaan. Het is kwart voor 12 als ik het licht weer uit doe. De slaapkamerdeur blijft vannacht open en ook het raam op een klein kiertje, terwijl de Brandaris weer aan het werk gaat.
