Controle longarts en huisartsbezoek

Er staan vandaag 2 medische bezoeken op het programma. 

1.Huisarts

2.Longfunctietest en controle longarts Máxima Medisch Centrum Veldhoven

De afspraak bij de huisarts is voor het pijnlijke duimgewricht aan mijnlinkerhad die sinds een week of 2 opeens is komen opzetten. Ik kan met de linkerhand nog maar weinig vastpakken. De klemfunctie is gewoon pijnlijk. 

Er wordt door de coassistente heel wat onderzoek aan gedaan en als later de huisarts zelf er bij komt constateert hij dat het toch "gewoon" slijtage is. Artrose. Daar valt niet veel aan te doen. Misschien dat hand-fysio wat verlichting kan bieden, als ik dat zou willen, maar nee, hou het voorlopig maar zo. Ik weet nu wat het is en met paracetamol moet e.e.a. wel te bestrijden zijn.

De 2e vraag hoe het zit met een eventuele prostaat check blijkt al te zijn beantwoord. Uit het bloedonderzoek zou blijken dat er niets vreemds aan ontdekt is wat eventueel kanker zou uitsluiten.Nu ben ik wel vergeten te vragen of dit onderzoek bij mijn volgend bloedonderzoek ook meegenomen kan worden. Even in de gaten houden, dus... De medicijnen die op zijn staan inmiddels op herhaling en die heb ik dan ook maar meteen opgehaald.

Deze afspraak heeft maar liefst een uur geduurd en dat is wel heel erg lang voor een huisarts bezoek.

De 2e afspraak is de longfunctietest en controle bij de longarts in het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven.

Kom ik daar blijkt de hoofdingang te zijn verplaatst. Geen probleem, maar binnen verwacht mij een heel ontvangstcomité.

Of ik alle vragen heb beantwoord op het scherm wat boven de hand-ontsmettingsflacon hangt?

Ja, wel gelezen maar niet gezien dat het een touchscreen is en na de juiste antwoorden kleurt het groen en krijg ik van de man achter het scherm te horen dat ik mijn mondmasker moet afdoen en dan krijg ik een medisch mondmasker. Die andere kan ik dan weggooien in de daarvoor open staande prullenbak.

Alles 100% en ik ga op pad naar route 204.

Normaal loop ik er zo naar toe maar nu lijkt het wel alsof ik door het hele ziekenhuis heen moet.

Maar ik kom er en ik herken de niet zo vriendelijke dame achter het kuchscherm waar ik me moet melden.

Na een korte zit in het wachtkamerdeel word ik de longfunctietest-ruimte in geroepen. Uiteraard mag mijn mondkapje af. "Is de 79,5kg nog juist...?", vraagt ze, en ik mag glunderend antwoorden dat dat tegenwoordig 77,2kg is en we starten met de test.

Eerst weer dat diep inademen en heeeeel lang uitademen en dan nog eens heel diep en dan krachtig uitademen en heeeel lang zodat alle lucht uit de longblaasjes is geperst. Man man, ik word daar altijd dizzy van. Even 4 pufjes Salbutamol en 10min lsten inwerken. Ik hoef dit keer de ruimte niet te verlaten zodat ik mijn mondkapje af mag laten en daarna weer diezelfde test. Die was blijkbaar toch iets beter. Ik meen dat het de vorige keren altijd ongeveer hetzelfde was. Nu dus blijkbaar niet. Klinkt positief.

En nu op naar de longarts.

Die bevestigd dat het er goed uitziet en dan natuurlijk de vraag hoe het gaat en of er nog vragen zijn.

Behalve de laatste 3 weken gaat het gewoon goed en die laatste 3 weken zullen wel te maken met met het weer en het voorjaar maar zijn niet alarmerend. Dan wordt de behandeling in het ziekenhuis hiermee afgesloten en overgedragen aan de huisarts, tenzij ik het nog een jaar wil aanzien, maar ik zie daar geen reden voor. Vooral de ademhalingstherapie na de vorige longfunctietest heeft mij erg geholpen en ik blijf ook gewoon doorgaan met hardlopen, wat ook een goede graadmeter is voor hoe het gaat met mijn ademhaling. Dus is het hiermee afgelopen. Behalve als ik opeens klachten krijg of prangende vragen heb, dan kan ik nog altijd beroep op haar doen.

Zo, blij als ik weer thuis ben....

Update: Een dag na dit bezoek aan het Máxima Medisch Centrum Veldhoven krijg ikper post bericht dat de hoofdingang is verplaatste en dat er een ontvangstcomité klaar staat en hoe ik route 204 moet volgen... 

Mooi op tijd 😆

Darmonderzoek - de behandeling

Donderdag is het al vroeg op. Moet wel want om 6:00u moet ik weer beginnen met een uur lang laxeermiddel drinken. Weer een hele liter. En dan vervolgens nog minstens een liter helder vocht.

Ik check mijn horloge en die zegt dat ik maar dik 2 uur zou hebben geslapen. Vlak voordat ik daadwerkelijk op sta staat ie op 4u50 en dat klink meer reëel.

De laxeermiddel gaan er in grote teugen in. Ik kan er maar vanaf zijn. Het eerste uur is dan ook zo voorbij. En er volgen weer de heldere dranken. Water, thee, appelsap, man man, wat heb ik er moeite mee om al dat vocht weg te krijgen. Ik doe er wat langer over dan dat ene uur. 

Ik neem nog een uitgebreide douche. Na al die wc-bezoeken voelt dat niet alleen lekker fris maar ook broodnodig.

Niet veel later staat Kathy al voor de deur.

Afgesproken is, om half 11 vertrekken en dat doen we ook. Met het pak sneeuw wat gevallen is, zijn niet alle wegen begaanbaar gemaakt en daarom is vroeg vertrekken niet verkeerd.

Bij het Catharinaziekenhuis zetten ze me voor de ingang af. Een vlug kusje en dan ga ik naar binnen.

Eerst naar de loketten voor controle op corona en beantwoorden van een vragenlijst daaromtrent. Ook dat ik me moet melden om een ziekenhuispasje te laten maken omdat ik die nog niet heb. "Nee...", laat ik weten want: "...ik heb nu een behandeling en vorige week gaven ze mij aan dat het pasje niet nodig was..."

En daarom mag ik naar boven. Route 411 op de 2e etage.

Ik meld me bij het loket. En weer dezelfde vragen en weer dezelfde antwoorden. Oké, ik kan ook gewoon liegen. Ik zal echt niet de eerste zijn. Dat blijkt ook wel want een paar dagen na vandaag zal blijken dat er in dit zelfde ziekenhuis een corona-uitbraak heeft plaatsgevonden. Maar liefst 30 besmettingen op de afdelingen hart- en vaatziekten. Gelukkig hoef ik daar niet te zijn en ligt dit verhaal nog in de toekomst en kan ik het nu nog niet eens weten... 😒

Ik mag plaatsnemen in de wachtkamer (B).

Niet lang daarna word ik al opgehaald door een gemaskerde blondine. "Cindy...", stelt ze zich voor.

Ze loodst me naar een, best wel grote, zaal met, ik denk wel, 12 bedden. Of waren het er nu 16?

Maakt niet uit. De bedden staan 2 aan 2 tegenover elkaar geposteerd en op diverse bedden liggen mensen (nog) te slapen. Mannen en vrouwen door elkaar.Elk ineen eigen bed. Dat dan weer wel.

Ik mag helemaal naar achteren, bij het raam. Cindy legt me uit waar ik mijn kleren kwijt kan (op die van haar.... 😂😂) en dat ik mijn onderlichaam moet ontkleden en op het bed moet gaan liggen. Ze laat zien dat er een laken ligt waarmee ik me dan kan bedekken. Ze sluit de gordijnen om me heen en wacht "buiten".

Ik leg eerst mijn telefoon en bril maar alvast in de kluis. Eerst nog eens kijken hoe dat werkt. Dan begin ik met strippen. Cindy bliekt even door een spleetje om te zien of ik al klaar ben maar nee, de onderbroek moet nog uit en ik mag mijn sokken aanhouden. Eenmaal op bed leg ik het laken over mijn edele delen en als de boel veilig is komt Cindy me nog een keer extra onderstoppen. Ja, ik mocht blijkbaar gewoon helemaal onder de dekens kruipen. 😊

Terwijl rechts van me een broeder komt staan om me weer wat vragen te stellen, begint Cindy met het aanbrengen van het infuus in mijn linkerarm. 

Ik laat de broeder weten dat ik mijn gehoorapparaten niet in heb en het misschien niet allemaal kan verstaan. Hij zal er rekening mee houden en desnoods wat harder praten, zegt hij, 2x... 😂

En weer zijn het vragen die ik ook al eerder heb beantwoord. Zekerheid voor alles. Je weet maar nooit.

De broeder is klaar, Cindy is klaar en meteen word ik al weggereden. Dat gaat allemaal erg rap.

Naar de behandelkamer is maar een klein stukje. Ik heb dat wel eens anders mee gemaakt, dat ik naar een andere kant van het ziekenhuis gereden werd, enkele verdiepingen hoger met de lift en dan nog  weer een stuk. Een hele reis op zich en ook een hele gewaarwording om zo liggend door een ziekenhuis te worden rond gereden. Maar nu dus niet.

Eerst een voorruimte en dan in de behandelkamer.

Of ik op mijn linkerzij wil gaan liggen.

Ik krijg een oxipulsemeter om mijn rechter wijsvinger en de infuus wordt aangesloten.

Ik zie een grote monitor staan. Daar zal straks te zien zijn hoe het er van binnen uit ziet, ga ik vanuit. Dat kon ik destijds tijdens mijn hartkatheterisatie ook goed volgen. Maar vandaag dus niet want ik heb gekozen voor een roesje.

De dokter komt aan mijn bed. Stelt zich aan me voor, vraagt hoe het met me is en neemt meteen mijn bloeddruk op. Ik laat hem weten dat ik best gespannen ben en ja die bloeddrukmeting... Hij geeft ook aan dat dit niet een reële bloeddrukmeting is maar ze kunnen er toch wel iets mee. Ik zie nog net 153 staan...

Hij legt in het kort nog uit wat er gaat gebeuren maar ik voel al dat het slaapmiddel het infuus in stroomt. Ik kan me alleen nog herinneren dat er iemand met iets aan mijn achteruitgang frunnikt en ook een momentje waarop de dokter zegt dat het allemaal gelukt is, het er mooi schoon uitzag en er 2 poliepen verwijderd zijn, maar ik word pas echt wakker als ik weer op mijn parkeerplaats in de slaapzaal lig. Wakker, omdat ik gevraagd wordt of ik koffie of thee bij mijn ontbijtkoek wil... Koffie it is...

Het duurt nog wel een minuut of 5 eer ik weer zo ver wakker ben dat ik aan de ontbijtkoek kan beginnen en nog eens 5 minuten eer ik de ontbijtkoek uit de kindveilige verpakking heb weten te wringen, maar dan is het ook zo op. Ook de koffie. Nog even na dutten en dan vragen ze me of ik zover ben om me aan te kleden en klaar ben om weer naar huis te gaan. Ik bevestig dat en hup, de gordijnen gaan weer dicht.

Ik voer mijn omgekeerde striptease uit, pak mijn telefoon en bril, check of ik echt niets vergeten ben, neem nog een paar foto's van het plaats delict en ik ben klaar voor vertrek.

Het gordijn gaat open en Cindy neemt me aan de hand mee naar de deur van de slaapzaal. We nemen innig afscheid van elkaar en zwaaien elkaar nog na en ik begeef me weer naar wachtkamer (B). Volgens mij slaap ik nog half. Het lijkt alsof ik alles droom... 😂😂

Ik bel vrouwlief op. Ik ben zover. Alles ging goed, 2 poliepen verwijderd, niets aan de hand, het ziet er allemaal goed uit. Ze komt me zo ophalen.

13:20 Op de klok als ze me komt ophalen. Ik had haar wel herkend, uit duizenden, ondanks dat mondmasker. Ze neemt me mee naar buiten. Op de parkeerplaats staat Marcia al te wachten. De slagboom staat open en we hoeven we geen parkeergeld te betalen. Dat was vorige week toch anders (€1,20)

De middag gebruik ik thuis voor het bijkomen van de ochtend.

Voor het avondeten doe ik het nog maar even rustig aan. Een lichte maaltijd. Nou ja, een half bordje stamppot met biefstuk is toch ook licht..?

En dan ga ik lekker relaxen in mijn mancave. De verduistergordijnen dicht en een spannende film op, volume op 30 😵.

Gaat halverwege de film, de telefoon. 

Even de film op pauze.

De dokter. Even nog uitleggen wat hij al eerder aan mijn bed heeft verteld. En inderdaad, weer hetzelfde verhaal, maar ja, ook ik was nog in een roes of roesje... en dan is hij ook niet helemaal zeker of, en in hoeverre zijn boodschap is overgekomen. In ieder geval zal ik vrijdag de 19e telefonisch nog de definitieve uitslag krijgen, als de poliepen onder de microscoop zijn bekeken.

Ik zet de film weer aan.

 

Darmonderzoek- De voorbereidingen

Aanstaande donderdag, morgen dus, staat mij een darmonderzoek te wachten in het Catharinaziekenhuis in Eindhoven.

Bij het bevolkingsonderzoek is bloed bij mijn ontlasting geconstateerd.De volgende stap is dan een darmonderzoek.

Het bevolkingsonderzoek wordt gedaan om in een vroeg stadium darmkanker te kunnen ontdekken. 

Dat maakt het mij dus helemaal niet geruster op dat er nu juist bij mij ook bloed in mijn ontlasting gevonden is.

Oké, nu zeggen er zoveel dat er waarschijnlijk niets aan de hand is. Waarschijnlijk poliepen. En even zo velen hebben het onderzoek ook gehad, een enkeling zelfs 2 keer eer het duidelijk was dat de uitslag negatief was.

Zelfs de huisarts gaf me aan me geen zorgen te maken. Er is 80% kans op dat het poliepen zijn. En als er darmkanker wordt gevonden dan zijn ze er juist in een heel vroeg stadium bij en is kans op genezing groot.

Vorige week donderdag was het intake gesprek in het Catharinaziekenhuis en ook daar werd me duidelijk gemaakt dat de kans op kanker erg klein is. Maar ja, dat zeiden ze ook bij vrouwlief, toen ze routinematig toch wat weefsel uit de baarmoeder haalden. En toen bleek dat ze baarmoederholte kanker had. En als amper 9 maanden later bij oudste dochter borstkanker word vastgesteld dachten we ook al 2x in hetzelfde gezin binnen een jaar...

Hoewel ik geloof in cijfers zegt mijn gevoel toch wat anders. Een beetje vergelijkbaar met een statisticus met vliegangst. Zoiets.

In mijn intake gesprek word ik al voorbereid op wat gaat komen.

Ik krijg een roesje. Het is niet zeker of ik daarvan in slaap val maar in ieder geval word ik wel rustig.

Een roesje heb ik al eerder gehad toen ze in mijn keel gingen kijken in slaaptoestand i.v.m. apneu. Dat was toen een bijzondere gewaarwording. Ik deed mijn ogen dicht en weer open en we waren een half uur verder en alles was al weer achter de rug. Of dat donderdag ook weer zo gaat gebeuren? Ik weet het niet. Destijds moest ik van tevoren wel naar de anesthesist maar dat hoefde hier helemaal niet. Ook al zo bijzonder.

En natuurlijk moeten mijn darmen leeg zijn. En daarvoor krijg ik 2 pillen mee die ik dinsdag avond al moet in nemen en verder poeders om 2x een liter laxeermiddel te maken waarvan ik 1 liter op woensdagavond moet opdrinken, gevolgd door een liter heldere vloeistof en dat zelfde nog een keer op donderdagochtend om 6u 's morgens.

Die pillen moet ik dinsdagavond om 22:00u innemen. In zijn geheel, niet kauwen... Dat is voor mij niet zo'n probleem. Ik slik tegenwoordig zoveel pillen en die gaat er allemaal in zijn geheel naar binnen.

Net na middernacht word ik wakker. De pillen doen blijkbaar al hun werk. In de badkamer heb ik het gevoel van een voedselvergiftiging. Heftige buikkrampen en diarree. Na 35 minuten is alles gezakt en kan ik weer terug naar bed. Nu staat er in de bijsluiter dat de werking van de pillen tussen de 6 en 12 uur is. Voor blijkbaar al na 2 uur.

Vandaag om 16:00 heb ik dan mijn laatste lichte maaltijd mogen nuttigen en daarvoor al vanaf dinsdag alleen nog maar bepaalde dingen mogen eten.

Vanavond is het dan zo ver.

De hele liter laxeermiddel is er in een tijdbestek van een uur naar binnen gewerkt. Het was van tevoren al duidelijk dat het niet lekker zou zijn. Wat ranja zou er bij mogen, of drinken met een rietje om de eerste smaakpapillen over te slaan. Ik ben  maar gewoon begonnen met drinken uit een glas. Adem ingehouden en in 3 teugen naar binnengewerkt. Beetje zou-achtige smaak maar het ging wel. En dan begint het drinken van heldere vloeistof. Water is helder maar ik heb toch maar gekozen voor appelsap.

Toch begint het eigenlijk pas om half 8 een beetje te werken. Zoals was geadviseerd zit ik in een gemakkelijk uit te trekken broek in mijn mancave, pal naast de badkamer, deuren open en lichten aan, zodat ik meteen op de pot kan. "Nee...", had de verpleegkundige nog gezegd, "...denk niet dat hou ik wel in, dt gaat mis want het komt gewoon... En eenmaal op de pot komt het inderdaad ook "gewoon". Alsof ik lek ben.

En meuren... Verschrikkelijk! badkamerraampje open en dan moet het nu net weer zo koud zijn....

 

Het is intussen 23:00u en ondanks dat er een hoop gerommel uit het vooronder komt, denk ik toch dat het grootste gedonder achter de rug is. Voor wat vanavond betreft, dan. Morgenvroeg om 6uur begint het weer opnieuw...

Ik maak mijn portie laxeermiddelen voor morgen alvast klaar en dan hoop ik op een goede maar korte nachtrust...

Naar longarts in Màxima Medisch Centrum Veldhoven

Even terug in de geschiedenis:
September 2018, jaarlijkse longfunctietest en daaruit bleek dat het resultaat zo'n 20% slechter was dan bij de longfunctietest een jaar eerder. Een bezoek aan de longarts lag voor de hand maar misschien lag het ook wel aan mijn niet zo'n beste conditie en daarom was mijn voorstel om de test over een paar maanden opnieuw te doen, terwijl ik aan mijn conditie zou werken.
Vrijbuiter André laat intussen al weten dat dat niet zal uithalen. Hij heeft dat zelfde al een keer mee gemaakt en dat haalde bij hem ook niet uit.
Op 18 januari 2019 is het dan zo ver, de herhaling van de functietest. De onofficiële uitslag was voor mij al duidelijk. Dat scheelt inderdaad nagenoeg niets met september 2018.
Bij het volgende bezoek aan de POH zal deze uitslag besproken worden. Dat was pas op 28 februari.
Echter op 14 februari werd vrouwlief ernstig ziek en is alle aandacht voor haar herstel naar haar gegaan en zijn mijn longenprobleem wat doorgeschoven.
En zo komt het dat ik pas op 5 juni de afspraak met mijn huisarts heb en de afspraak n.a.v. de verwijzing naar de longarts in het Màxima Medisch Centrum op vandaag gepland staat.

Na mijn verhaal gedaan te hebben en de antwoorden op de vragen van de vrouwelijke longarts waaronder ook mijn verblijf in het sanatorium n.a.v. tuberculose (in 1962), luistert ze naar mijn longen. "Ze knisperen...", wat dat dan ook mag betekenen. Voorlopig mag ik 1x extra 2 pufjes van Foster 200/6 nemen, dus voortaan 3x per dag 2 pufjes. Voor meer onderzoek dan ook nog bloed prikken en er volgt nog een longfunctieonderzoek en een CT-scan, dat alles op 8 augustus.
Op 19 augustus volgt de uitslag.

Tja, het kost wat tijd maar daar is ook mede de vakantieperiode debet aan.
Wel is duidelijk geworden dat de warme periodes en vooral de lage vochtigheid een belangrijke rol spelen bij mijn benauwdheid en het langdurig na hijgen, zoals ik die nu 2x heb gehad (Ohm-trail en Veldhoven 10 Miles). Beter is om bij dat gevoel, even van het hardlopen af te zien, is het advies.