Controle longarts en huisartsbezoek

Er staan vandaag 2 medische bezoeken op het programma. 

1.Huisarts

2.Longfunctietest en controle longarts Máxima Medisch Centrum Veldhoven

De afspraak bij de huisarts is voor het pijnlijke duimgewricht aan mijnlinkerhad die sinds een week of 2 opeens is komen opzetten. Ik kan met de linkerhand nog maar weinig vastpakken. De klemfunctie is gewoon pijnlijk. 

Er wordt door de coassistente heel wat onderzoek aan gedaan en als later de huisarts zelf er bij komt constateert hij dat het toch "gewoon" slijtage is. Artrose. Daar valt niet veel aan te doen. Misschien dat hand-fysio wat verlichting kan bieden, als ik dat zou willen, maar nee, hou het voorlopig maar zo. Ik weet nu wat het is en met paracetamol moet e.e.a. wel te bestrijden zijn.

De 2e vraag hoe het zit met een eventuele prostaat check blijkt al te zijn beantwoord. Uit het bloedonderzoek zou blijken dat er niets vreemds aan ontdekt is wat eventueel kanker zou uitsluiten.Nu ben ik wel vergeten te vragen of dit onderzoek bij mijn volgend bloedonderzoek ook meegenomen kan worden. Even in de gaten houden, dus... De medicijnen die op zijn staan inmiddels op herhaling en die heb ik dan ook maar meteen opgehaald.

Deze afspraak heeft maar liefst een uur geduurd en dat is wel heel erg lang voor een huisarts bezoek.

De 2e afspraak is de longfunctietest en controle bij de longarts in het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven.

Kom ik daar blijkt de hoofdingang te zijn verplaatst. Geen probleem, maar binnen verwacht mij een heel ontvangstcomité.

Of ik alle vragen heb beantwoord op het scherm wat boven de hand-ontsmettingsflacon hangt?

Ja, wel gelezen maar niet gezien dat het een touchscreen is en na de juiste antwoorden kleurt het groen en krijg ik van de man achter het scherm te horen dat ik mijn mondmasker moet afdoen en dan krijg ik een medisch mondmasker. Die andere kan ik dan weggooien in de daarvoor open staande prullenbak.

Alles 100% en ik ga op pad naar route 204.

Normaal loop ik er zo naar toe maar nu lijkt het wel alsof ik door het hele ziekenhuis heen moet.

Maar ik kom er en ik herken de niet zo vriendelijke dame achter het kuchscherm waar ik me moet melden.

Na een korte zit in het wachtkamerdeel word ik de longfunctietest-ruimte in geroepen. Uiteraard mag mijn mondkapje af. "Is de 79,5kg nog juist...?", vraagt ze, en ik mag glunderend antwoorden dat dat tegenwoordig 77,2kg is en we starten met de test.

Eerst weer dat diep inademen en heeeeel lang uitademen en dan nog eens heel diep en dan krachtig uitademen en heeeel lang zodat alle lucht uit de longblaasjes is geperst. Man man, ik word daar altijd dizzy van. Even 4 pufjes Salbutamol en 10min lsten inwerken. Ik hoef dit keer de ruimte niet te verlaten zodat ik mijn mondkapje af mag laten en daarna weer diezelfde test. Die was blijkbaar toch iets beter. Ik meen dat het de vorige keren altijd ongeveer hetzelfde was. Nu dus blijkbaar niet. Klinkt positief.

En nu op naar de longarts.

Die bevestigd dat het er goed uitziet en dan natuurlijk de vraag hoe het gaat en of er nog vragen zijn.

Behalve de laatste 3 weken gaat het gewoon goed en die laatste 3 weken zullen wel te maken met met het weer en het voorjaar maar zijn niet alarmerend. Dan wordt de behandeling in het ziekenhuis hiermee afgesloten en overgedragen aan de huisarts, tenzij ik het nog een jaar wil aanzien, maar ik zie daar geen reden voor. Vooral de ademhalingstherapie na de vorige longfunctietest heeft mij erg geholpen en ik blijf ook gewoon doorgaan met hardlopen, wat ook een goede graadmeter is voor hoe het gaat met mijn ademhaling. Dus is het hiermee afgelopen. Behalve als ik opeens klachten krijg of prangende vragen heb, dan kan ik nog altijd beroep op haar doen.

Zo, blij als ik weer thuis ben....

Update: Een dag na dit bezoek aan het Máxima Medisch Centrum Veldhoven krijg ikper post bericht dat de hoofdingang is verplaatste en dat er een ontvangstcomité klaar staat en hoe ik route 204 moet volgen... 

Mooi op tijd 😆

De cardioloog - het eindgesprek

Na de hartkatheterisatie zou ik nog een eindgesprek met de cardioloog krijgen.

Aangezien bericht maar uitbleef uiteindelijk zelf maar in de telefoon geklommen en is de afspraak, vanwege vakantie van de cardioloog, op vandaag gezet.

En zo zitten we, vrouwlief en ik, dan al 20 minuten voor het uur U in de wachtkamer. We denken allebei, je kunt beter op tijd zijn dan te laat, toch?

En terwijl de wijzers van de klok voorbij de 10 over 12 kruipen, het tijdstip van de afspraak, dan raak je als vanzelf in gesprek met mede lotgenoten in de wachtkamer. De dame naast ons heeft ook een afspraak met dezelfde cardioloog, om 10 voor 12. En het is al bijna half 1....

Ai. Dat wordt een latertje. 

Maar ook wij komen aan de beurt.

Zoals al aan het bed was meegedeeld zijn de kransslagaders goed en zonder vernauwingen.

Of ik het heb kunnen zien tijdens de hartkatheterisatie?

Nou, niet bepaald. Er zat grotendeels een groot apparaat voor mijn neus.

En daarom laat de cardioloog op zijn monitor nogmaals de behandeling zien.

De techniek staat voor niets.

Hebben ze gewoon de opname opgenomen en kan alles achteraf nogmaals bekeken worden, beelden stil gezet, even een stukje doorspoelen. 

Het zier er dus allemaal goed uit.

Maar wat is het dan?

Ook nu weer, sinds ik weer begonnen ben met sporten, komt het hijgen onvermijdelijk weer opzetten. En het is dat mijn omgeving dat opvalt en daar opmerkingen over maakt, want zelf ben ik er al aan gewend, zoals afgelopen zondag bij de GVAC trimloop ook weer het geval was.

Het is niet direct zijn specialiteit maar de cardioloog stelt voor om een inspanningstest met ademanalyse te laten doen.Wellicht komt daar iets uit en kan hij meteen advies uitbrengen wat verder te doen.

En zo gezegd zo gedaan. De afspraak wordt bij de secretaresse geregeld. Maar het is druk. Het wordt pas dinsdag 28 juni om kwart over 9 en daarna om half 11 meteen de uitslag.

Oké, dat duurt weer een anderhalve maand maar nu maak ik me niet meer zo'n zorgen als wanneer gedacht werd dat het aan mijn hart zou kunnen liggen. In de tussentijd kan ik mooi aan mijn conditie werken want die is inmiddels ver onder het minimum. Tegelijkertijd ook maar wat aan mijn gewicht doen, want die is juist ver boven het maximum....

Rare afspraak bevestiging

Vandaag ontvangen, de bevestiging voor de test in rust. En zoals afgesproken op 16 maart. Alleen is 16 maart op woensdag en niet op vrijdag, zoals de brief vermeldt. Het wordt nog mooier want de dag erop is de inspanningstest en dat is uiteraard op de 17e. alleen is dat volgens de bevestiging niet op zaterdag, de dag na vrijdag, maar op maandag.... Wie heeft er nu eigenlijk zitten slapen?

Laat ik voor alle zekerheid toch maar even naar de polikliniek radiologie bellen en gelukkig. Zoals ik redeneer, 16 en 17 maart op woensdag en donderdag klopt het gewoon. "Maar nu ben ik bang dat we veel meer telefoontjes gaan krijgen. Ik ben bang dat dit met nog veel meer mensen is gebeurd....", klinkt het aan de andere kant van de lijn.

Maar ik ben er nog niet. Er zou namelijk eerst nog een echo gemaakt worden. Dat zou om 14:00 zijn, maar daar heb ik nog niets van gehoord, laat staan waar ik moet zijn. En na wat gezoek komt het antwoord dat het in ieder geval wel gepland staat. Inderdaad om 14:00, route 204. 

Zo. Is genoteerd. Nu kan ik tenminste weer wat geruster zijn.

Rest alleen nog het wachten. Nog steeds.....

Op controle - bloeddrukmeting bij de dokters assistente

Het is weer tijd voor de 3-maandelijkse bloeddrukmeting en ik zit er weer op tijd zodat ik "uitgerust" aan het apparaat kan hangen.
Uitslag 78 / 138 en dat is goed, ongeveer hetzelfde als voorgaande keren en dus in orde.
Volgende bezoek op 30 mei bij de praktijkondersteuner.
Maar tussendoor ook nog het onderzoek bij de cardioloog.

Bij de huisarts voor de uitslag

"Dat is niet zo best....", is het eerste wat de huisarts meldt. "Nee, het is niet zo best, maar goed dat we het onderzocht hebben...". Hij heeft meteen al een afspraak gemaakt voor vervolgonderzoek bij de afdeling Cardiologie in het MMC. Verwijsbrief ligt bij de receptiebalie. Wel zelf nog een afspraak maken wanneer het mij het beste uitkomt.

"Maar wat is dan precies de uitslag?', vraag ik nog.

Dat blijkt nog niet helemaal duidelijk te zijn. Het kan zijn dat een hartslagader vernauwd is. Misschien moet er gekatheteriseerd worden, dat weet hij nog allemaal niet. Dat moet uit het onderzoek blijken. Wel schrijft hij pilletjes voor om onder de tong te leggen op moment dat ik pijn op de borst krijg of erg benauwd.

En hoe zit het nu met sporten?

Nou, het lot niet tarten is het advies. Sporten kan wel maar rustig aan. Maar dat was ik toch al van plan.

Thuis meteen maar aan de slag voor een afspraak, maar het bericht onder aan de verwijsbrief is ook belangrijk, nl. of het MMC wel onder mijn verzekering valt.... Tja, even kijken op de website van mijn zorgverzekeraar. Nou, dat valt niet mee, wat bedoelen ze nou hier mee en wat daarmee? Waar kan ik wat nu vinden, enz. Begin ik nu al oud te worden, dat ik het niet meteen terug vind? Uiteindelijk is het mij wel duidelijk, denk ik. Ik kan gewoon naar het MMC en de afspraak staat op 16 februari.

En dan nu iedereen melden wie ik beloofd heb op de hoogte te houden, natuurlijk te beginnen bij mijn eigen familie.

De inspanningstest

Na de longfunctietest van vorige week, vandaag dan de inspanningstest. Die mogen nl. niet op dezelfde dag uitgevoerd worden. En zo reis ik in de vroege ochtend weer naar het Diagnostiek-voor-u, dit keer aan de Boschdijk 1119. Toch bijna 10km van huis af.

Ik heb het filmpje al gezien dus weet wat me te wachten staat.

Als ik uit de wachtruimte geroepen word mag ik met ontbloot bovenlijf uit de kleedkamer de "behandelkamer" in. Na een korte voorstelronde meteen maar de fiets op. Toevallig is degene die nu assisteert ook degene die bij mij vorige week de longfunctietest heeft afgenomen. Zij is ook degene die mijn torso vol plakt met elektrodes en mijn armen voorzien van een bloeddruk-meter-band. Links wordt automatisch gemeten en rechts doet zij bij aanvang. 110/85 hoor ik nog zeggen terwijl ik in rusttoestand me opmaak voor de inspanningstest.

Ik mag fietsen. Op 80rpm. Standje 100Watt. Dat gaat niet moeilijk. En na een minuutje of 2 (denk ik) komt er 25W bij en na eenzelfde tijd weer 25W. Bij de 200W is het al aardig zwaar en bij 225 begin ik het al behoorlijk moeilijk te krijgen. Bij 250W kan ik niet meer de kracht opbrengen die 80rpm te halen. Het daalt tot zelfs 67 en ik mag er dan ook mee stoppen en op 40rpm uit fietsen. De herstelfase, naar later zal blijken.

"Of ik ergens last van had, pijn of zo...."

Nou nee, eerlijk gezegd. Alleen enorm moe, uitgeput, zeg maar. Ik ben gewoon helemaal kapot. Ik snap niet hoe dat kan omdat ik hardlopen als sport doe.

Nou, dat weet zij dus wel, vertelt ze, terwijl ze achter haar bureau vandaan komt.

Op de afdrukken van het hartfilmpje laat ze in rusttoestand mijn hartslag zien.

"Kijk, dat kleine bultje geeft aan dat er een hartslag aan komt. Alleen is die bult wat te lang", vindt ze.

En op de grafiek tijdens de inspanningstest is wel te zien dat de hartslag niet regelmatig is. "Niet echt een hartritmestoornis, maar wel genoeg om toch nader te laten onderzoeken....".

"Wat ik er aan kan doen? Extra trainen?" 

Nee, blijkbaar juist niet. Juist geen zware belasting. Wel rustige duurloop......

Oef! Dat hakt er wel in.

En wat betekent dat dan?

De resultaten worden naar de huisarts gestuurd en als ik vrijdag voor de uitslag op audiëntie kom, zal hij de resultaten al in zijn bezit hebben. Nu nog een afspraak maken voor vrijdag en zien wat dat gaat betekenen.

Maar dat is nog niet alles. Die dikke 10 minuten fietsen hebben me volledig afgemat. Als ik anderhalf uur later in de trein naar Maastricht zit kan ik eindelijk een beetje bijkomen. Ook dat lijkt me toch niet echt normaal.....

Longfunctietest

Vandaag is het zo ver. De longfunctietest. In de MECK aan de Provincialeweg in Veldhoven. 

Mooi op tijd voor de afspraak van 10:00u. zit ik al in de wachtkamer, waar ik ook stipt om 10:00u word opgehaald.

Ik heb de test al een keer eerder gedaan maar op de televisie in de wachtkamer is nog eens te zien wat me te wachten staat. Niet veel eigenlijk.

Na het legitimatie-ritueel en inleveren van de benodigde papieren zal eerst het gewicht en de lengte worden bepaald. Met kleren aan en schoenen uit kom ik op 83,2kg terwijl de lengte blijft steken op 1.73,5m. Ben ik warempel anderhalve centimeter gekrompen!

De test.

Met een knijper op mijn neus en een buis in de mond, aangesloten op meet-apparatuur mag ik eerst "gewoon" ademen en dan in één harde ruk zo diep mogelijk inademen en ook weer met een harde stoot uitademen en blijven uitademen totdat de longen helemaal leeg zijn. Of dat daadwerkelijk gelukt is weet ik niet omdat ik aan het einde van mijn "longen" in een hoest schiet. Dat was deel 1.

Nu krijg ik een longblaasjes verwijder medicijn toegediend met een inhalator in de mond en 4 pufjes Ventolin inhaleren. En dan voor 10 minuten terug de wachtkamer in.

Als ik voor deel 2 weer word opgehaald volgt de 2e test, idem als de 1e en dan zit de longfunctietest erop. De resultaten krijg ik nog wel van de huisarts te horen. Maar eerst over een week nog de inspanningstest die, zoals de planning er uit ziet, door dezelfde arts zal worden uitgevoerd, maar dan aan de Boschdijk in Eindhoven.

Ik mag weer naar huis maar echt lekker voel ik me niet. Ik voel me zelfs belabberd en moe. Moet, en dat voor maar een paar keer in- en uitademen. Het is dat ik afspraken heb want anders was ik de rest van de dag thuis gebleven.

Of het nu komt doordat ik vanmorgen niet gegeten heb dat ik me niet zo lekker voel weet ik niet. Het zou ook goed kunnen dat ik door dat ademen wat heb gehyperventileerd

Huisarts

Meteen alweer het eerste bezoek in 2016 en dit keer vanwege de aanhoudende kortademigheid van de afgelopen 1½-2 maanden. Nu is het niet de eerste keer dat ik me hiervoor bij de huisarts meld maar dan toch maar een afspraak gemaakt voor een longfunctie-test (20 januari) en een inspanningstest (27 januari) en dan maar eens zien wat er uitkomt.

Op controle

Tijd voor de jaarlijkse controle bij de praktijkondersteuner.

De resultaten van mijn bloed zien er uitstekend uit. Cholesterol ziet er goed uit maar is wat bedrieglijk omdat de "slechte" cholesterol iets gestegen is. Reden, misschien wat minder gesport of zo..? Dat kan wel kloppen want ondanks de 60 van Texel en de trail in Gulpen ben ik alles bij elkaar in de maand april minder sportief actief geweest. En dan bedoel ik eigenlijk het aantal trainingen. Sowieso was de laatste keer bij GVAC in maart, maar zijn ook een aantal trainingen bij de Vrijbuiters overgeslagen. "Ja", volgens Floor, "dat zie je dan meteen....".

Tijd voor de bloeddrukmeting: Met 122/74 weer uitstekend.

Gewicht.... Op de analoge weegschaal blijft de wijzer steken op 84kg. En dat met kleren aan. Dat is hier altijd minder dan thuis zonder kleren maar toch 2kg meer dan de vorige keer. Niet erg. Mijn gewicht blijft hoe dan ook redelijk constant binnen een bandbreedte van 3kg en zeker omdat ik me toch wekelijks controleer mag ik niet klagen en hoef ik er ook geen extra dingen voor te doen of te laten, zolang ik maar in beweging blijf. Dat was ik ook niet van plan.

Dat heb ik weer: een vetnek....

Zit ik afgelopen woensdag samen met Kathy in de VIP-lounge van Pathé in afwachting van de film de Avengers te smikkelen en te smullen van de hapjes als ik wat stijfheid voel in mijn nek. Ik voel automatisch aan mijn rechterkant en voel dat het wat dikker is. "Zie je dat mijn nek wat dikker is?", vraag ik nog aan Kathy, maar die schrikt als ze me aankijkt. "Wow, jouw gezicht is helemaal dik...!". Wat er aan de hand is, of ik een allergie aanval heb? vlug tovert ze haar iPhone te voorschijn om een foto te maken. Ondanks dat ik zie dat het toch erger is dan dat ik het aanvoel vraag ik toch maar om het mijn Samsung S4 over te doen. Die foto's spreken toch wel duidelijk boekdelen. Op mijn hele rechterkant zit een hele bobbel. Van ter hoogte van mijn oren tot in mijn nek onder de kaak.

"Nee, het doet geen pijn. Wel stijf, door de zwelling, denk ik....".

De (geschrokken) dame achter de bar wikkelt op mijn verzoek wat ijs in een theedoek om dat tegen de zwelling aan te doen. En terwijl ze toch even overleg pleegt met de BHV ga ik weer verder met de hapjes.

Nee, daar kan het niet aan liggen. Die hapjes eet ik altijd al. Ik eet trouwens altijd al alles wat los of vast zit en er nog nooit iets aan overgehouden. Overigens is de zwelling alleen rechts. Bij een allergie zou dat algemeen zijn en dan sowieso ook aan beide kanten. Het enig wat vandaag onbekend is, is een stukje kaas wat overigens heel gewoon smaakt. Maar nee, Kathy vindt het niet wijs om daar nu toch verder mee te gaan en dus laat ik dat ene stukje dit keer maar liggen.

De film begint zo en daarom beginnen we alvast met het inslaan van "proviand" voor tijdens de "Avengers, Age of Ultron". De bardame zorgt nog voor een nieuwe, droge theedoek met ijs en sjouwt zelfs onze "proviand" mee de IMAX-zaal in. Pas als we helemaal gesetteld zijn, alle drankjes, hapjes en ijs links en recht van ons,wenst ze ons een fijne filmavond en verlaat ze ons. Wat een service!

Voor de film begint maken we nog een selfie met IMAX-brillen op. Die wordt meteen gepost op Facebook. Ik kom daar eigenlijk pas bij thuiskomst achter en dan zie ik ook meteen hoe dik mijn nek is aan mijn rechterkant, en dat nog wel terwijl ik juist met mijn hoofd naar links buig....

Gisteren, en de zwelling is, mede door dat ijs behoorlijk gekrompen maar na enkele uren aan het werk toch weer in omvang gegroeid. Voor mij het sein om toch maar voor vandaag een afspraak te maken met de huisarts. En dat ondanks het tegensputteren van de telefoniste die vindt dat het het vandaag best wel eens al over zou kunnen zijn. (Moraal van dat verhaal: als de telefoniste van het gezondheidscentrum vraagt waar ik voor kom dan is dat een zaak tussen de dokter (met beroepsgeheim) en mij!)

En vandaag zit ik er dan, in de wachtkamer, te wachten op mijn afspraak van 9:40u.

Niet de dokter haalt me op maar een co-assistente. Of ik daar bezwaar tegen heb? Nou, nee, maakt mij niet uit. Maar als ik mijn verhaal doe over die zwelling, ondersteund met de selfies en met het verhaal dat ik zo'n dikke 20 jaar terug ook al een paar keer dergelijke zwellingen gehad heb waarvan 1x als "de bof" werd gedefinieerd en 1x niet zeker als "de bof" maar wel dezelfde klieren, moet ze toegeven dat ze dit fenomeen toch niet kent en dat de dokter toch even geraadpleegd moet worden. Als die komt opdraven moet hij toegeven dat die zwelling wel extreem is maar zelfs als het "de bof" zou zijn, hij daar alleen een uitstrijkje van achter in de mond kan doen t.b.v. een melding van "de bof". Er is verder geen medicatie voor dan koelen met ijs en eventueel paracetamol bij pijn. En daar moet ik het mee doen. In ieder geval staat dit geval nu in mijn digitaal medisch dossier. Je weet maar nooit.

Overigens: Goeie film, die "Avengers, Age Of Ultron", als je van dat soort fanta-films houdt...

Op controle in het Máxima Medisch Centrum

Na 4 weken moet ik even op controle voor mijn benen.

De Fusidine-zalf en Betadine-zeep hebben zijn werk goed gedaan want de zweren zijn helemaal weg. Ook het vocht in mijn benen is door de compressiekous weg.

Maar helaas is er weer een ander soort huiduitslag verschenen. Aardbei-achtige bulten die langzamerhand steeds groter in omvang worden en het ergste van alles, ze jeuken enorm. Vergelijk het met een wespensteek. Ik geef toe, ik kan de jeuk niet altijd weerstaan en hoewel ik er toch niet aan krab probeer ik de jeuk wat te verdrijven door flink in die bulten te knijpen. Dat zal die uitslag wel niet ten goede komen maar af en toe gaat het even niet anders. 

Vandaag breng ik deze ervaring ook maar over aan de dermatoloog.

Toch maar een kweekje zetten van een uitstrijkje uit mijn keel en uit mijn neus en dan ook in die volgorde, om te controleren of mijn lichaam wellicht de drager van een bacterie is. Over 2 weken weet ze de uitslag en dan mag ik weer terugkomen. Intussen weer een ander zalfje voor over de plekken te smeren, 2x per dag en 2 weken lang. 

Tot over 2 weken dan maar, 15 oktober.

Op controle in het Màxima Medisch Centrum Veldhoven

Dit keer moet ik wel gewoon in de grote wachtkamer op mijn beurt wachten. eEn dan duurt het ook wel iets langer eer ik aan de beurt ben dan de vorige keer.

En dan blijkt het dus inderdaad een bacteriële infectie geweest te zijn en had ik de juiste antibiotica tegen deze bacterie. Laat ik nu vergeten te vragen welke bacterie het was en hoe ik het opgelopen zou kunnen hebben. Iets voor een volgende keer om na te vragen.

"Het ziet er nu een heel stuk beter uit", aldus de dokter,"....gezien de foto's die je er de vorige keer van hebt gemaakt....".

De antibiotica kuur is klaar en daarmee ook afgelopen.

De Fusidinezuur-zalf nog blijven aanbrengen op de ontstekingen. Nog één week en daarna indien nodig is.

En tja die steunkous. Linkerbeen houdt nog steeds vocht vast dus opnieuw een steunkous aan, alleen links en 4 weken aanhouden of tot dat het over is. En dan moet ik over 4 weken even terugkomen om te laten zien hoe het er bij staat. Maar dan die jeuk....

"komt door de genezing maar tegen het krabben, toch nog maar een ander zalfje, 2x per dag en om de dag....."

En nadat een lieftallige assistente me opnieuw een steunkous aanmeet kan ik mijn zalfjes weer bij de apotheek ophalen en wordt het afwachten hoe het verder gaat. Mag in ieder geval wel hardlopen. Is zelfs goed voor mijn dikke been.

En dan ga ik nu met vrouwlief er voor 3 daagjes tussen uit. Op naar de Veluwe.

Intussen leven mijn twittervolgers gewoon met me mee....

Bij de Dermatoloog...

... in het Máxima Medisch Centrum.

Ik blijf het deprimerend vinden om voor een behandeling naar het ziekenhuis te moeten maar het kan niet anders. En dan ben ik mijn ponskaartje al weer al lang kwijt dus het eerste wat ik dan doe is vragen bij de info balie waar ik zo'n kaartje kan laten maken.

"... de blauwe balie, deze gang rechtdoor volgen, route 61..."

Route 61??

Dan pas vallen me al die borden met nummers op.

Oké, dat werkt goed. En bij de balie lijkt het alsof ze me opwachten.

Eerst even alle gegevens invoeren of controleren en dan nog even op de foto.

Foto?

Ja, foto. Het zijn geen ponskaartjes meer maar ook al van die creditcard pasjes.

Even een stap achteruit, de webcam richten en een minuutje later ben ik al weer een pasje rijker.

"... en dan weet u zeker ook wel waar ik dermatologie kan vinden...."

"Ja hoor, 2e verdieping,volg route 270..."

En daar ga ik weer.

Toch werkt dat wel want in no-time sta ik in de rij voor het loket.

Ik heb geluk want met mijn verwijsbrief van de dokter hoef ik als enige niet in de wachtkamer te wachten maar mag ik een eindje verderop plaatsnemen. En daar zit ik amper of ik word al opgeroepen. Een ongekende luxe, wat ik toch niet echt gewend bent in ziekenhuizen, afspraak of geen afspraak. Er zit doorgaans altijd nog een (lange) wachttijd aan vast. Maar nu dus even niet.

Of ze nu mijn gehoorapparaten heeft gezien of dat het iets anders ligt, dat weet ik niet, maar de dokter praat nogal luid tegen mij. Ik bedoel niet dat ze een luide stem heeft, nee, ze praat luid alsof ik doof ben.

Ik mag de onderbenen ontbloten en haarfijn uitleggen wat er aan scheelt. Bij het zien van de zweertjes haalt ze toch even haar "baas" er bij.

Dat het een bacteriële infectie is staat wel vast. En de voorgeschreven antibiotica van de huisarts en de Fusidinezuur-zalf zijn een juist beslissing van de huisarts. Ook wordt er stevig in mijn dikke linkerbeen geknepen, Er blijft een diepe deuk zitten, Er wordt duidelijk vocht vast gehouden. Ze besluiten wat wondvocht op kweek te zetten. Daarna komt een assistente nogmaals wat zalf op de wonden doen en dan gaat er een soort compressiekous over beide onderbenen om zo het opgehoopte vocht te verdrijven.

Ik moet de antibioticakuur afmaken, dagelijks de zweren zalven en overdag de (steun)kousen aan. Volgende week woensdag terug op controle. Hopelijk weten ze dan om welke bacterie het gaat en misschien ook hoe ik het opgelopen kan hebben,

Nog eventjes de foto twitteren en dan krijg ik warempel een reactie terug van het MMC !

Eindelijk naar de huisarts, incl. controle

Eigenlijk is het andersom. Controle en dan ook maar meteen voor dat eczeem probleem.

"Hoe het met me gaat?"

"Nou niet zo best en met name met mijn eczeem."

Een blik van de huisarts op mijn opgezwollen been en alle open wondjes doen hem toch wat schrikken.

"Nee, het is geen wondroos",  is zijn antwoord op mijn gelijkluidende vraag.

"Nee, hier moet een dermatoloog naar kijken...." en hij grijpt meteen naar zijn mobieltje.

Maar het gesprek met de dermatoloog aan de andere kant van de lijn loopt niet bepaald vlotjes.

"Nee, hij hoeft geen verband om..."

"Nee, hij heeft nu ook geen verband..."

"Nee, ook geen zwachtel, ik wil gewoon dat de dermatoloog er naar kijkt. Ik kan het niet helemaal definiëren gezien de voorgeschiedenis. In ieder geval secundaire infectie...."

"Kijkt hij er zelf ook naar...?"

Het gaat nog even door maar daarna is de afspraak gezet. Morgen om 10u10 Máxima Medisch Centrum Veldhoven, polikliniek dermatologie.

Nou, erg vriendelijk uitnodigend klonk het niet. Ben benieuwd wat me daar te wachten staat.

Voor nu alvast 2 medicijnen:

Uiteraard de antibiotica, 4x daags en elke keer op een lege maag. Dat betekent 1 uur voor het eten of 2 uur na het eten. En met eten wordt bedoelt alles wat eten betreft. Een snack tussen door is ook eten en dan gaan de 2 uren opnieuw tellen. 

Dat wordt dus eten en slikken op de wekker.

En dan een zalf. Weer een andere zalf. Overal op smeren, dus ook op de open wondjes... Maar ook op al die plekken waar ik mijn hand gelegd heb als ik aan mijn benen ben geweest. En als het op is en nog niet over, terugkomen en nieuwe zalf halen. Gelukkig heb ik meteen een herhaalrecetpt mee gekregen.

De hele uitleg is uitgebreid en duidelijk. Duidelijker dan de vorige keer, in ieder geval.

En dan heb ik thuis gekomen toch weer een vraag.

Hoe zit dat dan met de pillen die ik dagelijks slik. Als ik die eerst neem, ben ik niet meer nuchter...?

Tussendoor toch nog even de check-up:

Bloeddruk 145/85. Op het randje maar nog goed en dat gezien de situatie.

Vandaag haalt vrouwlief de kleinkinderen op van school. De reden is duidelijk. Alleen zwelt mijn linkerbeen tijdens het wachten behoorlijk op. Het voelt alsof hij op springen staat. De wondjes puilen uit door de druk en ik begin warempel te duizelen. Als vrouwlief weer arriveert maak ik dat ik naar boven kom en na insmeren met zalf moet ik plat met de benen stijl omhoog. Ik voel me even toch niet goed meer maar met de benen omhoog kom ik weer langzaam bij positieven.

Poehee, wat een gedoe allemaal. Als dat maar snel goed komt, want dit is echt niks zo.....

Het zit ook echt helemaal niet mee

Al sinds een aantal maanden heb ik last van jeukende onderbenen. Een vorm van eczeem zou het zijn volgens de huisarts. De voorgeschreven zalf hielp wel maar was in no-time op, ik denk omdat er een luchtbel in de tube zat en ik daarom minder zalf te besteden had. De werking was goed, genezing verliep voorspoedig maar vanwege ontbreken van zalf is het langzaamaan toch weer terug gekomen. Erger zelfs. 

Bij een volgend bezoek aan de huisarts een sterker middel voorgeschreven gekregen. Na anderhalve week smeren hier toch maar mee gestopt.

Ik weet niet of het aan de zalf ligt of aan iets anders maar beter werd het in ieder geval niet. Uiteindelijk zelfs nóg slechter.

Op mijn onderbeen, voornamelijk links, maar ook wat rechts, verschijnen blaasjes. Deze springen uiteindelijk open door de druk van het vocht onder die blaasjes en er ontstaan wondjes. Om deze wondjes ontstaan weer de duidelijke kenmerken van een ontsteking. Een grote rode cirkel om elk wondje. Mijn hele linkerbeen is één en al ontsteking, gloeit enorm, is ook erg pijnlijk en duidelijk opgezet en dikker dan mijn rechterbeen. Met paracetamols probeer ik de ontsteking wat te remmen. De doosjes zijn inmiddels niet meer aan te slepen.

De huisarts is pas volgende week dinsdag terug van vakantie en dan heb ik sowieso al een afspraak voor andere controle. Meteen maar dit probleem aan toegevoegd.

Intussen blijft de vorming van wondvocht onverminderd door gaan. Onder de dikke korsten van de wonden wordt weer druk op gebouwd en op een gegeven moment barst de korst open en stroom het vocht er uit. Smerig maar wel een opluchting omdat daarna de (druk)pijn eventjes iets wordt verlicht. Bij sommige wondjes komt zoveel vocht los dat zelfs de dikke korst loslaat en ik weer met een open wond zit.

Ook vrouwlief zoek driftig op internet en het lijkt er heel erg sterk op dat het wondroos is. Alle symptomen wijzen daarop. Er zijn verschillende remedies en in afwachting van de huisarts kies ik er voor om de benen wat rust te gunnen. En bij voorkeur de hoogte in. Dat werkte al eerder. Wikkelen in een nat verband zie ik niet zo zitten met al die open wondjes, maar wat ik al weken doe, nl. gedurende 10-15 minuten de koude douche erop, zie ik veel meer zitten.

Het kan ook niet anders dan dat ik er ook foto's van gemaakt heb. En nee, ze zijn beslist niet weblog-geschikt, maar wel om straks eventueel de dokter te tonen, mocht het onverhoopt opeens dinsdag over zijn. Google desnoods maar "wondroos" en kijk op afbeeldingen, want erg smakelijk is het niet.

Toch maar weer eens naar de dokter.

De jeuk aan mijn onderbenen waarvoor ik al eens eerder voor bij de huisarts ben geweest is nog steeds niet over, zelfs weer verergert. De jeuk is niet te harden en met het kapot krabben worden mijn benen er ook niet fraaier op. Afspraak op mijn vrije vrijdag dan maar weer. En zo kan ik om half 12 terecht. Gooit weliswaar mijn hele planning van vandaag in de war maar het zij zo.

Tja, volgens de huisarts, dan maar eens wat sterkere zalf voorschrijven.

En dan vraag ik toch ook maar even hoe dat nu met mijn voet zit. Het zou blijkbaar toch de peesplaat moeten zijn, daar waar ik toch meer denk dat het die ene spier is die zo tegen de buitenkant aanloopt. Maar goed, wat is de remedie? Met rusten wordt het eigenlijk erger, voor mijn gevoel. En de oorzaak?

Dat laatste is overbelasting....

En "rekken en strekken", versterkt met wat plaatjes uit internet moeten mij helpen.

Nou, ik kan weer vooruit, zullen we maar zeggen.

Een verdieping hoger haal ik meteen bij de apotheek mijn herhaalrecept maar op, want de zalf moet besteld worden en die heb ik niet eerder dan maandag om half 12.

Maar eenmaal thuisgekomen moet ik weer terug. Waarom heb ik Cresto 10mg gekregen terwijl het recept toch echt 20mg voorschrijft. Nou, heel dom, want de 10mg is niet meer in voorraad bij de groothandel en daarom wordt het tijdelijk 2x10mg. Dat blijkt toch hetzelfde te zijn. Voor het zelfde geld? Dat weet ik niet, maar dat kan ik me moeilijk voorstellen. In ieder geval had de bewuste, voor mij onbekende, dame, mij in ieder geval er op attent moeten maken dat ik voorlopig telkens 2 pilletjes moet slikken i.p.v één. Excuses van haar collega, maar dus gewoonweg dom en slordig van de persoon die mij "geholpen" heeft.

Nu alleen nog het weekend mét jeuk zien door te komen.....

The Eye

Nou ja zeg. Heb ik weer.
Ben ik in de Scénic naarstig op zoek naar een rammelend geluid waarschijnlijk onder één van de stoelen, waarbij ik dus zo ongeveer ondersteboven in de auto hang, voel ik iets in mijn oog zitten. Dat kan. Even rechtop zitten en een blik in de achteruitkijkspiegel.
Nou, dat was niet zo'n fraai gezicht. En dan bedoel ik eigenlijk dat het er nogal "eng" uitziet.
Wat dan?
Uit mijn rechter oog lijkt een ader te hangen. Zomaar buiten mijn oog. Een bloedvat dat zelfs tot buiten mijn wimpers hangt. Als ik mijn rechteroog sluit, blijft de bloedbel nog buiten mijn oog hangen.
Dat voelt alles behalve relaxt.
Even naar vrouwlief die aan het werk is en die ik met mijn aanblik ook maar meteen de stuipen op het lijf jaag. Toch maar een telefoontje naar de huisartsenpost en na een lange uitleg (je kent dat wel, paracetamolletje?) mag ik toch komen opdraven. Kwart voor 9 word ik op audiëntie verwacht.

Om 5 minuten voor kwart voor 9 ben ik er. Eerst de handen ontsmetten voor het naar binnen gaan, aldus het briefje op de deur en na aanmelden en legitimeren kan ik in de wachtkamer plaatsnemen.
De nagenoeg lege wachtkamer. Alleen nog 2 vaders met hun zonen.
Er gebeurt niets. 20 minuten lang, helemaal niets, als opeens vader #1 wordt opgeroepen.
Het is kwart over 9 en een moeder met zoon komt binnen. "Ik had een afspraak om 10 over half 9", vertelt vader #2 tegen de moeder, "en ik hoopte dat zoon op tijd geholpen kan worden omdat hij naar bed moet. En zie, het is al kwart over 9...."
Hij heeft geluk want 10 minuten later is hij "al" aan de beurt. En 5 minuten later komt hij al weer naar buiten. Niets aan de hand.
Nou ikke....
Niet dus....
5 Minuten later komt de dokter de moeder ophalen...?
10 over half 10 weer 2 patiënten. Net op tijd voor hun afspraak van 10 over half 10.
Ik zit intussen al een uur in de wachtkamer, als moeder en zoon de huisartsenpost verlaten.
10 minuten later, (wat doen die doktoren toch eigenlijk al die tijd....?) ik mag eindelijk mee.

Maar de dokter is niet alleen. Hij heeft er nog een andere dokter bij. Een dokteres.
Ze zijn dus met zijn tweeën. Dus dan duurt alles 2x zo lang...?
Ik mag plaats nemen op de behandelbank.
Ze bekijken mijn enge oog. Trekken het ooglid omlaag en nog een keer, ieder om zijn beurt een paar keer.
En dan....
Niets aan de hand. gesprongen adertje in het oog, bloeduitstortinkje. Waarschijnlijk door in het oog wrijven of door een vliegje of zo.
Nu was daar geen sprake van, maar ik ben toch benieuwd wat er dan uit mijn oog hangt.
"Nou, op de oogbol zit een dun vliesje. Door de bloeduitstorting komt er bloed tussen de oogbol en het vliesje. Dat veroorzaakt het rood op mijn oogwit. In mijn geval heeft het bloed zich wat uitgestulpt en puilt het eigenlijk naar buiten mijn oog uit. Maar het kan geen kwaad. Het oog zal nog wel even rood blijven maar is vergelijkbaar met een blauwe plek. Het bloed zal langzamerhand weer door het lichaam worden opgenomen.

Daar kan ik het mee doen.
Bij het naar buten gaan,toch nog even om een uitrijkaartje gevraagd. Die moeder kreeg er één zonder er om te hoeven vragen en dan wil ik natuurlijk ook wel gratis parkeren. Met die uitrijkaart is het vlug weg van deze plek des onheils. Kan ik nog net naar vrouwlief, die nu bijna is afgewerkt.

Ik neem de uitgang bij de EHBO. Als ik dan op de Kempenbaan linksaf ga is dat de kortste route naar de Sterrenlaan.
Mis!
Door de werkzaamheden aan de Kempenbaan mag je nu niet linksaf. Rechtsaf is verplicht.
Dan maar bij de Burgmeester van Hoofflaan linksaf. Maar ik twijfel. Het is niet of nergens te zien, maar ik heb het donkerbruine vermoeden dat deze 2 baans weg en de uitvoegstrook naar links nu gebruikt worden voor tegemoetkomend verkeer. Mijn intuïtie is juist geweest. Gelukkig rij ik "rechts" maar ik kom er dan ook achter dat ik helemaal niet meer linksaf de Burgemeester van Hoofflaan in kan. Het wordt daarom rechtdoor, helemaal rechtdoor, eigenlijk helemaal tot voorbij het snelwegviaduct. Alleen had ik dat niet helemaal door. Ter hoogte van de Provinciale weg wil ik dan maar linksaf slaan. Maar dat mag niet. Alleen vindt de verkeersregelaar het nu toch niet druk en laat mij zigzaggen tussen de pionnen de Provinciale weg oprijden. Maar ook hier heb ik echt niet kunnen constateren dat linksaf verboden is.

Enfin, 10 km verder dan normaal, arriveer ik net iets voor tienen bij de Total.
Even verslag doen en dat ik nu pas terug ben van de huisartsenpost.
Vrouwlief is afgewerkt. Nog even geld tellen, en afsluiten....
Thuis gekomen blijkt de uitpuilende bloedbobbel verdwenen. Waarschijnlijk door al dat geruk aan mijn ooglid is-ie achter mijn ooglid gezakt. Ziet het er in ieder geval niet meer zo eng uit.
Poehee, wat een avond.....

Bij de praktijondersteuner

De 3-maandelijkse check-up. Dit keer weer bij Floor, de praktijkondersteuner.

Het bloed en de urine die ik 2 weken geleden heb achtergelaten is door het lab haarfijn geanalyseerd.

En dan nu de resultaten:

Cholesterol: totaal 4,72 en dat is wat hoger maar wel nog goed. Hoger, omdat de "goede" cholesterol hoger is en bij totaal alle waardes worden opgeteld.

Suikerwaarde:  goed

Floor noemt nog allerlei zaken op, terwijl ze het op de monitor aanwijst die ze mijn kant heeft opgedraaid. Maar ik ben het al weer vergeten of snap er sowieso niet veel van.

Tijd voor de bloeddruk: 140/78

Ik vind hem best wel hoog maar Floor vindt dat niet. Nee, iets hoger dan de vorige keer (137) maar nog steeds goed.

De pols. Blijkbaar toch wat moeilijk te vinden maar uiteindelijk komt er 60 slagen/min. uit in ruststand. Helemaal oké dus....

Gewicht...... Oeioei.  84kg op de wijzer weegschaal én met kleren en schoenen aan. Is toch maar 700 gram meer dan op mijn thuisweegschaal, in Adam-kostuum.

Hoe het verder met me gaat?

Heel goed. Nergens last van behalve dan wat stramme gewrichten, zo nu en dan.

Aan beweging kan het in ieder geval niet liggen met gemiddeld 3x per week bezig met loopsport en daarbij afstanden van 10km en meer hardlopen.

Maar dat gewicht... Waar dat aan ligt? Gewoon te veel eten en er helemaal niets aan doen. Tja, dat blijft dat allemaal in de buik hangen. Buikspek.

Als ik nu eens probeer om wat af te vallen vóór de volgende controlebeurt bij de dokter of over een half jaar bij Floor, dan zal dat zeker effect hebben op het cholesterolgehalte.

Ik krijg nog een nieuw bloedprikformulier mee voor geval ik het tussendoor nog eens wil laten onderzoeken.

Mooi. Dat was het weer voor dit keer. Positief resultaat. 

Nou maar eens zien of er wat van komt, van dat afvallen....

Eens zien wat de huisarts er van vindt

Maar in plaats van mijn vaste huisarts, wordt ik door een jongedame uit de wachtkamer opgehaald. Nu gebeurt het wel vaker, bijna elke keer, dat de dokter er een arts in opleiding bij heeft, maar nu laat hij blijkbaar meteen zo'n arts in opleiding het "werk" doen. Ik heb daar niet zo'n moeite mee en dus laat ik haar mijn klachten over de jeukende onderbenen horen. Natuurlijk ook even laten zien, en nee, de broek blijft gewoon aan. Alleen de broekspijpen gaan omhoog.

Tja, dat ziet er niet zo fraai uit, temeer omdat ik de boel behoorlijk heb opengekrabd.

Toch maar even om advies van de meester vragen en die komt even later ook kijken.

Diagnose: Toch een exceem en wat ontstoken. Door mijn gekrab, uiteraard.

Ik krijg medicijnen voorgeschreven. Een combinatie van een hormonenzalf en antibiotica. Dat laatste om de ontstekingen te remmen. Het duurt wel even voordat ik het uit de apotheek mee naar huis kan nemen maar daarna kan ik er thuis mijn benen mee insmeren.

"Het helpt snel en als het helemaal over is dan nog 2 dagen blijven doorsmeren...." was het resterende advies van de apothekersjuf achter da balie.

Vooral dat "snel werken...." trekt me wel.

Nou...dat valt nog best wel tegen, maar ja. Wat is de definitie van "snel", zullen we maar zeggen....

Nieuwe poging

Vorige week vrijdag was/ie veel te hoog en vandaag mag ik op herkansing.

De bloeddrukmeting.

Om goed voor de dag te komen moet je altijd rum op tijd zijn, zodat de druk zich kan settelen. Sinds die raad kom ik altijd 10 1a 15 minuten voor de afspraak binnen.

Van de trap af dalend naar het wachtgedeelte valt het me al op. Er moet iets gaande zijn. De stoelen, zo´n 25 stuks zijn allemaal bezet met ouden van dagen. En normaal gesproken is het slechts voor één derde bezet. ik zie nog net om de hoek een lege zitplaats waar ik,  al vragend of deze "vrij" is, op neerplof. "Eh, ja hoor", zegt de moeder nog, zich afvragend waar haar 1-jarig dochtertje nu moet gaan zitten.

Enfin, na een kwartiertje ben ik aan de beurt.

Dit keer een andere doktersassistente en dit keer ook een ander bloeddrukmeetapparaat. Een elektronische, zo eentje die ik zelf thuis ook heb. Alleen is deze op een verrijdbare standaard gemonteerd en is die van mij gewoon draagbaar.

De band gaat om en de rest gaat van zelf, net als die van mij.

Resultaat: 137/79.

"Nou, die bovendruk is best wel hoog maar gezien de vorige meting kan dat er nog wel mee door." Geen reden om zorgen te maken, maar als ik het niet vertrouw, kan ik altijd nog eens een meting komen doen.

Nou, ik heb zelf ook zo'n machine, dus als die hoge waardes aan gaat geven, dan zal ik wel weer eens langs komen, denk ik bij mezelf.

Volgende controle over 3 maanden, op 19 mei.