De Vrijbuiters - Training (in de Maartse sneeuw)

De weg naar de training in het bos van de Vrijbuiters gaat maar moeizaam. Eerst moet de Grand Scenic helemaal sneeuwvrij gemaakt worden, en dan bedoel ik helemaal. Dus naast al die ramen ook de koplampen,  achterlichten, motorkap en dak. Ja, achteropkomend verkeer kan hinder ondervinden van afvallende sneeuwmassa's van het dak van mijn auto. Maar de Grand Scenic is hoog en op een een smalle strook in het midden is het voor mij wel genoeg schoon gemaakt.
En dan door de gladde straatjes van Veldhoven. Niet dat ik daar problemen mee heb, Nee, ik ben best wel voorzichtig. Het zijn alleen anderen die heel erg overdreven voorzichtig zijn en zo langzaam rijden dat ze eerder kans op een bekeuring krijgen voor illegaal parkeren. Zelfs op De Locht, waar de maximum snelheid op het viaduct over de snelweg naar 80km/u gaat zit ik nog vast achter een VW-busje die met 40km/u vooruit tuft. En dat op een weg die al volkomen sneeuwvrij is gemaakt en helemaal schoon door de pekel... Voordat ik het bospad van de Vrijbuiters nader blik ik nog even naar de lange file achter me. Ben ik blij dat ik hier linksaf kan...

Het is niet druk met Vrijbuiter auto's dit keer. Ook wel te verwachten met de laag verse sneeuw wat vannacht is neergedaald. En dan te bedenken dat André nu zelfs met de auto is gekomen.

Voor de training meldt alleen Riet zich, alhoewel we Carla wel in haar Mini zien zitten. Terwijl we popelen om met de training te beginnen zien we Carla onze kant op komen. Weliswaar met sportkleding aan maar wel met een grote jas er over. Ik zet voor alle zekerheid De Grand Scenic nog niet op slot. Ze zal haar jas wel in mijn auto willen achterlaten, denk ik, maar dat blijkt toch niet het geval. Ze heeft dan wel haar loopkledij aan maar heeft zich toch bedacht en gaat wandelen en dus vertrek ik alleen met Riet voor de training. Maar amper een paar honderd meter onderweg bedenk ik me, dat ik nu de auto niet heb afgesloten. We lopen terug, als onderdeel van de warming-up, zeggen we maar, en inderdaad, de Grand Scenic staat nog niet op slot. Dat gedaan hebbende gaan we verder met de warming-up.

De zwaai- en beenhef-oefeningen doen we al dribbelend. We doen weer veel lopen, ondanks dat het niet meer zo snijdend koud is. Volgens de weer-app is het -2ºC en gevoelstemperatuur -5ºC en dat is toch een heel verschil met 2 dagen geleden. We doen de vaste oefeningen onderweg en eenmaal op de verharde weg beslissen we wat we doen, afhankelijk van hoe de wind staat. Die staat richting Steensel en dus dribbelen we die kant op. Het is wel uitkijken want het is gevaarlijk glad op de sporen in de sneeuw. Via het bospad bij de blokhut lopen we terug richting fietspad waar we op de fietspad-zijweg van plan zijn de molenwiek-oefeningen te doen. Daar staan een aantal mensen met honden midden op het fietspad te... ik weet eigenlijk niet wat... in de weg te staan? Ik loop op het bospad en heb er geen last van en Riet loopt aan de rand van het fietspad om er toch langs te kunnen als één van de honden, een rottweiler, opeens grommend naar haar opspringt. Van schrik  stapt ze op de rand van het fietspad wat door de sneeuw niet te zien is en verzwikt haar enkel. We lopen nog even een stukje door voordat we aan de molenwiek-oefeningen beginnen, maar Riet is toch wel aangeslagen door dit voorval. Onbegrijpelijk dat mensen met honden geen rekening houden met andere mensen in het bos.
Terwijl we verder gaan zien we voor ons een gezin, ook met een hond, en ik beslis dat we dribbelen totdat we bij hen zijn en dan wandelend passeren. Zo gezegd. zo gedaan, en daarna gaan we weer dribbelend verder. Het is 12:00u om mijn horloge als we de laatste ademhalingsoefeningen doen. En mijn horloge loopt minstens een minuut achter. Maar we zijn ook iets later vertrokken dus dat maakt het uur weer goed...

Enne... vandaag mijn laatste nieuwe loopschoenen van de Decathlon aan gedaan.

Trimloop - Dieprijtross Eersel (8km)

In 2016 lag Eersel en wit van de sneeuw bij. Het zag er lang naar uit dat het dit jaar niet het geval zou zijn. Echter de laatste dagen is het opeens winters geworden. In het noorden van het land en in de Veluwe is zelfs 10 tot 15cm. sneeuw gevallen. Maar ook bij ons in het Brabantse. Niet zo veel als in het noorden, maar toch is alles wit bedekt.

Ik haal Johan en Dorie op. Het is op de binnenwegen wel wat glibberen en glijden en richting Ter Spegelt ook wel. De parkeerplaats is nog nagenoeg leeg als we er arriveren terwijl we toch niet bepaald vroeg zijn. Dat zal er wel op wijzen dat er wat minder deelnemers zullen komen opdagen.

Johan loopt net als wij de trimloop i.p.v. de wedstrijd.

Karin doet, net als Johan, ook de trimloop.

En het zijn inderdaad niet zo veel GVAC-ers die we zien. Maar die er zijn gaan bij de start wel weer even op de groepsfoto. Met de nodige hilariteit omdat Rien nogal lang bezig is met het uittrekken van zijn broek. Maar uiteindelijk staan we er dan allemaal schaterlachend op. Naar later blijkt missen we er toch nog één die er ook nog bij was, nl. Rob J.

Ik ga vandaag voor 4 rondjes en Dorie kijkt wel. Ellen en Reinier zijn er niet bij. Die hebben gisteren meegedaan met de (halve) marathon-training.

Na de start nestel ik me redelijk achterin. Dorie loopt met Hanny. Ik volg gewoon het peloton voor me. Die stroppen toch af en toe op daar waar het wat smaller wordt en dan kom ik er vanzelf weer bij. Het stuk met bultjes is wel besneeuwd maar niet glad, zoals vorig jaar en langs de waterkanten lopen we vlak langs het water af . De anders stukken op het strand zijn, of wel hard en ongelijk, óf er rul en zwaar. Als laatste stuk is dan weer het stuk verhard en langs bossages omhoog en dan weer terug naar het strand waar de start en finish liggen. 12:37 klok ik. In ieder geval geen 10 per uur, dat is duidelijk. Is van mij ook nog niet te verwachten op een cross parkoers. Met een blik naar achteren is Dorie helemaal nog niet in beeld.

Na het stukje bos voorbij de start en op weg naar de 2e strandwaterkant komt plots Johan mij voorbij. "Waar hij opeens vandaan komt....?" "Was even flink werken om bij me te komen", laat hij nog weten. Blijkbaar is hij nog verder achteraan dan ik gestart en is zijn start nog langzamer geweest dan die van mij. Ik hou wel mijn eigen tempo aan, maar bij de bultjes,vooral omlaag, kom ik steevast in de rug van Johan terecht. Als de bultjes voorbij zijn neemt hij pas afstand. Ik zie dat mijn 2e doorkomst 25 minuten nog wat zijn. Ik voel wel dat ik wat te voortvarend van start ben gegaan en raak al aardig buiten adem. Het plan is toch om de 4 rondjes vol te maken en daarom gaat de snelheid wat tandjes omlaag. Het groepje lopers voor me laat ik los en ga mijn eigen tempo in, uitgaande van een rustige ademhaling. Dat helpt wel want ik voel me wat "uitgerust" bij het ingaan van de laatste ronde. Weer naar de groep tot lopen heeft niet veel zin. Die lopers lopen inmiddels een heel stuk vooruit op 1 man in het rood na. Nog voordat ik aan de bultjes moet beginnen, zie ik dat de dame uit de groep al op de kont van GVAC-er Daniëlle hangt. Die moet dus wel hard gaan, lijkt me.

Intussen loop ik langzaam op de man in rood in. Ik zet wat aan en eenmaal weer op het harde ga ik maar erop en er over. En meteen maar in een hogere versnelling, die paar honderd meter. En het gaat goed, even een kilometertje per uur harder. Met 50:12 op mijn eigen klokje loop ik onder de finishdoek door. Uiteraard kost die laatste sprint wel even wat extra uitblazen aan de finish, maar sinds ik met het medicijn Foster puf gaat het me nu veel beter af en ook nu herstel ik weer snel, als vanouds. Op de man in rood heb ik wel eventjes 24 seconden winst geboekt in slechts een paar honderd meter. Geeft aan dat ik toch dat laatste stuk heb "gesprint". Officiële eindtijd: 50:20.

Dorie heeft het, samen met Hanny, bij 3 rondes gelaten (41:32). Johan is met 47:32 ruim 2¾ minuut voor mij geëindigd, en dat in ongeveer 2½ ronde.

Als ik terug kijk op mijn blog van dezelfde loop in 2015, dan zie ik staan dat de afstand toen "slechts" 1,75km. per ronde was. Ik kan  me niet goed herinneren wat het verschil van parkoers van dit jaar met dat van vorig jaar zou kunnen zijn. Volgens mij lijkt het toch grotendeels hetzelfde, op de aanloop naar de bultjes na . Volgens mij misten we vorig jaar een hele extra lus en het stukje singletrack "boven op de dijk" en gingen we vorig jaar al eerder een stuk rechtdoor naar boven tot aan de start van de bultjes. Daar waren toen de opstoppingen vanwege de smalle doorgang door het hek. Dan kan die afstand van 2km dit jaar wel kloppen. Misschien navragen aan Johan en Dorie wat hun GPS vermeldt.

Update:
Intussen weet ik wat de GPSsen hebben aangegeven:
Die van Dorie meet over 3 ronden: 5,98km = 1,993km per ronde (7m per ronde korter)
Die van Johan meet over 4 ronden 7,67km = 1,918km per ronde (82m per ronde korter)
Gemiddeld komt een GPS ronde dan neer op 1,955km (45 meter korter)
Ik hou rekening met de onnauwkeurigheid van GPS-horloges (natuurlijk, als 2 horloges al zulke grote verschillen aangeven) en hou ik voor de afstand in dit geval toch gewoon 2km per ronde aan.

Na afloop gaan er nog een paar koppen gevulde tomatensoep bij Johan en Dorie naar binnen om weer op temperatuur te komen. En om helemaal op stoom te komen nog even wat naverwarmen in de saunahut.

Maar dan moet ik toch echt weer naar huis. Vanmiddag is nl. de voorstelling van de musical Pinokkio in het parktheater en daar spelen kleindochters Lizzie en Holly ook in mee.

Trimloop - Dieprijtcross Eersel (Ter Spegelt)

En het heeft gesneeuwd. Gisterenavond, onderweg van Breda naar Veldhoven, terug van de verjaardag van Ilona, was het al voorzichtig rijden tussen Breda en Tilburg. De snelweg was al behoorlijk dicht gesneeuwd en alleen de rechter baan had wat sporen in de sneeuw waar we met gematigd snelheid overheen gingen. Inhalen op de linkerstrook was niet echt aan te raden. Dat veranderde gelukkig op het moment dat het in Tilburg overging naar 3 banen. En tegelijkertijd was het ook langzaamaan afgelopen met de sneeuw.

Maar vanmorgen is het anders. De sneeuw heeft Zuidoost Brabant ook bereikt.

Op weg naar Duizel is op de snelweg niets te merken van de sneeuw, maar eenmaal van de snelweg af begint het aardig wit te worden. In Duizel zijn de strooiwagens in ieder geval nog niet actief geweest als ik Dorie daar oppik om richting de camping Ter Spegelt in Eersel te gaan. Het is weliswaar glad en glibberig op de veelal besneeuwde wegen, maar zolang we rechtdoor gaan en behoedzaam de bochten nemen is er niets aan de hand.

Ondanks dat we pas na half 10 het parkeerterrein oprijden, is het er helemaal niet druk. We hadden het al drukker verwacht. Zo ook bij het secretariaat. Ik kon me niet eens herinneren dat ik hier vorig jaar ook was...

Reinier is er ook en zijn vriendin Ellen loopt vandaag ook mee, voor het eerst een cross én gewapend met een action cam! (Nee, niet de winkelketen...)

Terwijl we naar de start toe dribbelen, zo'n 600m verderop, zien we al hoe mooi de sneeuw het landschap heeft veranderd. De felle zon daarboven op maakt het alleen maar nog mooier. En geen of nauwelijks wind, ideaal weer om te lopen bij een paar graden onder nul. Nee, ik had niet per se 3 lagen T-shirts aan hoeven doen. Volgens mij ben ik ook de enige, als ik zo om me heen kijk.

En ook vandaag weer veel GVAC-geel bij de trimloop. Elke keer steeds meer, zo lijkt het. En dus ga ik er met mijn smartphone op af om dat vast te leggen. Hier en daar wat groepjes bijeen drijven en uiteindelijk resulteert dat weer in één grote groepsfoto. Goed voor Facebook.

En dan is de start. We gaan ieder ons eigen tempo. Ik start sowieso een een heel laag tempo, om de kortademigheid tegen te gaan. Ik zie Dorie al weg lopen, maar het parkoers is smal en glad en vooral in de eerste ronde schuift het veld af en toe in elkaar door filevorming bij een poortje en een nogal gladde bult. En dan sluit ik zonder veel moeite weer bij Dorie aan.

De eerste ronde klok ik op 12:17.  Dat lijkt me nogal snel voor een rondje van 2km, ook gezien het tempo en de aantal keren dat we stil stonden. Ik loop in ieder geval nu niet meer zo heel ver van Dorie af, maar toch gaat ze nog wel iets sneller. Aan het einde van de 2e ronde loop ik in haar kielzog en even ga ik haar voorbij. Maar dat maakt ze meteen weer ongedaan. Ik ga echter wat sneller de bultjes op en af, vooral nu ze ook zand op het parkoers aan strooien zijn, en op de inmiddels beruchte gladde bult heb ik in de aanloop genoeg snelheid op gebouwd om haar weer te passeren. Helaas is ze te vriendelijk voor anderen op het parkoers, nog niet eens deelnemers aan de trimloop maar warmlopende wedstrijdatleten, en dat kost haar de achterstand op mij. Ik kijk om en zie het gebeuren.

Ik had al aangekondigd dat ik het ook bij 3 rondjes laat en daarom snel ik door naar de finish. Mijn eigen geklokte eindtijd wordt 34:23 (officieel 34:28) en als Dorie binnenkomt klok ik haar op mijn klokje af op 34:51, 28 seconden later. In tegenstelling tot de andere trimlopen van de laatste tijd ben ik dit keer helemaal niet zo buiten adem en ook nog eens snel hersteld. Rara.... Mag wel vermeld worden dat de rondes niet 2.100m. waren maar slechts 1.750m. Nogal een verschil dus...

Het duurt niet lang eer ook de andere GVAC-ers binnendruppelen, maar die hebben dan wel een rondje meer gedaan.

We genieten nog na in het lekkere zonnetje en na de start van de wedstrijd van de heren gaan we terug naar het secretariaat. Omkleden en een kop snert op ons startnummer en dan de loterij waarvan één van de hoofdprijzen valt op degene die net vóór mij, haar startnummer + lotnummer kreeg, nl. geel 899. En ik heb dus geel 900....

Terug in Duizel gaan we nog eens aan de soep, "" Huppeldepup-de-Pollo", of zoiets, maar wel lekker.

Nog een bezoekje in de hete hut en dan toch maar weer richting Veldhoven. Tevreden.

Het weer:

Mooi zonnig en weinig wind (volgens de weer-app toch nog windkracht 2), winters weer met een prachtig wit laagje sneeuw overal en een temperatuur van -2ºC, gevoelstemperatuur 3 graden lager, maar dat geloof ik niet zo, want de ferme zon warmt het lichaam toch behoorlijk op.

Vrijbuiters, maar géén Vrijbuiters

Koning Winter heeft gesproken. Vannacht heeft hij zijn winterdeken over het Brabantse gelegd. Het is duidelijk dat ik vandaag wat vroeger moet vertrekken om enigszins op tijd op de Vrijbuitertraining te zijn. "...of ik wel moet gaan...", vind vrouwlief, met betrekking tiot de veiligheid op de weg. Natuurlijk ben ik voorzichtig en hopelijk heb ik profijt van mijn winterbanden. Overigens heb ik de sneeuwschep, rijplaten, snowboots en spijkerzooltjes al in de Scénic liggen.

Het inderdaad Dakar-rally om van huis uit de woonwijk te verlaten. En dan nog blijft het moeilijk op de overige wegen. Wat zal er liggen? Een centimeter of 10 dik, witte, maar ook best wel natte sneeuwlaag. Nat en daardoor extra glibberig. Tot zover alles goed, maar afdalend van het viaduct richtig Koningshof staat er een auto dwars op de weg. Tenminste, dat dacht ik,maar nee hoor, de bestuurder, naar later blijkt bestuurster, is aan het keren op de weg. Voor alle duidelijkheid, op deze weg waar je 80km/u mag en waar het nu glad is van de sneeuw is er iemand aan het keren op deze weg! Dat kan niet anders of het moet een Belg zijn! Inderdaad. Eenmaal gekeerd vertrekt de Belg richting Eersel met een snelheid van 20, 30km/u. Intussen halen andere wagens mij en mijn trage voorgangster al in en zodra ik de kans krijg doe ik dat ook maar. En terwijl ik dat doe gaat de Belgische dame, oude dame, kan ik wel zeggen, ik schat een jaar of 80, ook naar links. Gelukkig niet ver genoeg om mij van de weg te drukken, niet dat ik ook maar 1 cm. extra naar links ben gegaan. Maar wel blij dat ik er heelhuids voorbij heb kunnen komen.

Ik ben bij het bospad naar de startplek van de Vrijbuiters aangekomen. Rijdend over het bospad zie ik slechts 1 auto. Het blijkt André te zijn. Ja, die moest wel komen, natuurlijk, want gisteren was hij nog jarig en dan moet er vandaag getrakteerd worden én hij heeft de koffie bij.

Ik parkeer de Scénic en samen wachten we af of er nog wel wat komen gaat. Die kans achten we klein. Heel klein. Uiteindelijk dus nihil. We besluiten het hierbij te laten en zullen elkaar wel weer in 2015 terug zien. Mijn advies om in ieder geval dan wel nieuwe koffie te zetten :-)

Als André vertrokken is maak ik nog wat foto's en dan is het ook voor mij tijd om te gaan. Helaas is intussen de Scénic van binnen helemaal aangeslagen en wordt het wat lastiger om in de sneeuw het juiste pad te vinden. Ook hier is het even Dakar-rally-rijden. Ik weet dat er een bultje,of beter een kombocht dwars op het bospad ligt waar ik eerst rechts op moet, vlak langs een paaltje af en dan bovenop de kombocht naar links en dan zo verder het bospad af. Maar door het slecht zicht ga ik te vroeg naar links en beland ik onder in de kombocht. In de kuil dus. En nu lijk ik vast te zitten. Tenminste, de voorwielaandrijving blijft maar spinnen terwijl ik niet echt voor of achteruit kom.

Uitstappen dus. Zo slecht ziet de situatie er niet uit. Ja het is wel degelijk glad door die drabsneeuw maar met wat op de juiste manier heen en weer schommelen moet het lukken. En dat lukt, zij het wel dat ik de koppelingsplaten kan ruiken.

En zo ben ik vandaag lekker vroeg thuis.