Uitvaart - Afscheid van Wil

Vandaag nemen we afscheid van Wil.

Samen met zus Grittie rijden we met broer Ed naar het crematorium in Breda. De verwachting is dat het heel druk zal worden. We hopen dat we kunnen zitten.

In de ontvangsthal tekenen we het condoleanceregister en voegen ons bij de andere wachtenden. Uiteraard gaan we meteen naar de, ons bekende, familieleden die er al zijn, want hoe raar dan ook, dit zijn toch altijd de momenten, zeg maar, de enige momenten nog, waarop we elk weer eens zien. We begroeten ons daardoor ook hartelijk, ook al klinkt dat raar in deze verdrietige omstandigheden. 

En dan klinkt de bel en gaat het bordje "STILTE" aan. Het is even wachten en na wat instructies wie waar mag gaan zitten, mogen we naar binnen. De zaal blijkt groot en heeft veel zitplaatsen en als iedereen heeft plaats genomen zijn er, ondanks het groot aantal aanwezigen, nog 1/3 aan vrije plaatsen over.

Intussen schalt "Carry On Wayward Son" van Kansas luid door de speakers. Nu ken ik Wil niet zo goed dat dit ook zijn muziek is maar dit is toevallig dan ook een van mijn favoriete nummers van Kansas.

Tijdens de afscheidsdienst zien we foto's van Wil.

Wil, muzikaal bezig en Wil met zijn gezin en kleinkinderen en de 2 hondjes. 

De eerste die wat voordraagt is Grace zelf. En hoe! Hoe verdrietig dit ook is, ze staat daar voor haar maatje en leest dan ook heel parmantig haar laatste herinneringen van en aan haar partner. Heel knap hoe ze dat zo heeft kunnen brengen. Ook de kinderen Stacey, Ashley en Joey laten zich nog even vrij gaan voor Wil, compleet met humoristische trekjes en het geeft ons een blik in de nauwe band die ze hebben met hun vader.

Tussendoor ook nog 2 muzikale live acts door leden van de band waarin hij speelde en met muzikale familieleden waarvan de de 2e begeleid door piano.

Als laatste lopen we langs de kist voor een laatste afscheid om door te gaan naar de koffietafel.

Net als bij binnenkomst zoeken de familieleden elkaar nu ook weer op. Nu is het weer tijd om even na te praten en bij te praten. Eigenlijk vooral dat laatste. We zijn gewoon allemaal weer blij dat we elkaar weer zien. Het komt eigenlijk nooit meer voor. Er was al wel eens eerder sprake van een reünie maar dat is gewoon moeilijk te regelen. Ik laat aan broer Ed vallen dat de enige manier om samen te komen, dood gaan is... Het klopt wel maar is dan ook wel weer rigoureus, toch? Is dan ook niet serieus bedoeld maar geeft eigenlijk wel aan dat we wel bij elkaar kunnen komen bij een afscheidsdienst maar als het om een reünie gaat, de belangen toch opeens heel anders liggen, denk ik.

We nemen afscheid van Grace en haar kinderen en de 2 kleinkinderen en ook van elkaar. Gelukkig hangt er nu in ieder geval niet zo'n trieste sfeer. Dat zal voor Grace wel weer anders zijn als ze straks weer thuis komt, in een leeg huis. Maar we houden wel nog steeds contact via Facebook.Wat we al eerder deden, dat zij me weer laat weten dat ze al weer 2 maanden eerder dan ik jarig is 😄. En "ja", laat ze nog bij het afscheid weten, "ze blijft nog wel eventjes doorwerken", daar waar ik intussen al meer dan een jaar met (vervroegd) pensioen ben gegaan, ondanks dat ze 2 maanden ouder is dan ik...

We rijden terug naar Eindhoven en de zon schijnt nog steeds. Dat zonnetje maakt de dag toch minder somber.

Eenmaal thuis heb ik nog even wat contact met nicht Stella, die mijn blog over het afscheid van haar moeder zo mooi vond. Terwijl we het nog even hebben over hoe fijn het was om elkaar weer te zien moet ik 18 mei reserveren. Dan geeft ze een feest! Leuk! Daar verheug ik me alvast op en het staat al genoteerd in mijn agenda. 

 

Een trieste, zonnige maar vrolijke dinsdag

Een erg tegenstrijdige titel.

Het trieste is, dat we vandaag afscheid nemen van mijn peettante, tante Zus.

Toch vrij onverwacht is zij vorige week woensdagmiddag vredig ingeslapen. Tengevolge van de diabetis waaraan zij leed had zij haar beide benen een aantal jaren moeten afstaan. Daar wist ze uiteindelijk en met veel steun van haar gezin goed mee om te gaan. De laatste tijd ging echter ook het gezichtsvermogen achteruit. Vorige week moest ze opgenomen worden in het ziekenhuis vanwege angst- en paniekaanvallen en benauwdheidsklachten.

Het ging snel, heel snel bergafwaarts. Doktoren konden niets meer voor haar doen.

Samen in de spiksplinternieuwe tweedehandse Peugot 307 van broer Thony, vertrekken we 's morgens richting Utrecht. 

Hoewel de TomTom het huisnummer niet kent staan we toch ruimschoots op tijd en helemaal vooraan op de parkeerplaats van het crematorium, te wachten tot de vrachtwagen, die de enige vrije plek zo ver vooraan nog blokkeert, is vertrokken. Van daar is het dan ook niet ver meer lopen naar aula 1, waar op de display abusievelijk ook nog Zusanna Le Cluese - Pieterman staat aangegeven i.p.v. Dieterman. 

Helaas een veel voorkomende fout, zo herkennen wij.

Het is druk in de wachtruimte. En hoe verdrietig dan ook, het is wel leuk om de familieleden weer te zien.
In de aula mogen wij als directe naaste familie vooraan plaats nemen.

Het wordt een mooie herdenking. Er wordt veel voorgedragen. Door de kleinkinderen, schoonzoons, maar ook de 3 dochters. Het levensverhaal klinkt ontroerend en hartverscheurend. De liefde spat gewoon de luidsprekers uit. Het is ook moeilijk om de ogen helemaal droog te houden. En alles draait om de hechte band die het gezin en alles erom heen heeft. Het warme nest waarin iedereen verkeert. En natuurlijk: het eten...

Na het afscheid praten we nog wat na in de koffiekamer en al gauw blijkt dat de 3 dochters graag willen dat wij meegaan naar het ouderlijk huis. Met een onwillige TomTom rijden we blind naar de Lichtenberchdreef. In de buurt van al die "dreven" moeten we het nog steeds zonder TomTom doen. En er zijn hier nogal wat "dreven". Overdreven veel "dreven". Toch, uiteindelijk staan we waar we moeten staan, nl. pal voor de voordeur.

Het duurt wel even eer we allemaal in het huis gepropt zijn maar dan is het ook meteen echt alsof je thuis bent. En we komen niets te kort. Moeders traditie zet zich voort. Eten, eten, eten. En ik vind het heerlijk als ik me dan niet hoef te excuseren voor mijn dikke buik...

We krijgen weer de gelegenheid met de dochters, Hady Stella en Astrid bij te praten. En wat hebben we toch veel bij te praten. Waarom doen we dat toch niet vaker? Eigenlijk weet ik dat wel. We hebben allemaal een druk, nee, een vol bezet leven. Tegenwoordig moet alles op afspraak. Doe je dat niet, dan gebeurt het gewoonweg niet, hoe zeer we dat allemaal zouden willen.

We wisselen nog wel wat gegevens uit en met vriendschapsverzoeken op Facebook hopen we daar wat verbetering in te brengen.

Het is al 5 uur geweest als we onderweg naar huis terugkijken op een mooie dag, wat zeg ik, een geweldige dag. Een dag met een triest, maar wel een gouden randje...

Afscheid van collega Paul - uitvaart

Op de kop af precies vandaag zou hij 2 jaar bij ons in dienst zijn. Maar het mocht niet zo zijn.

Die duivels ziekte wist onze collega in no-time weg te grissen. Alle realiteitszin ten spijt, wetende dat de kans op een goede afloop klein zou zijn, werden we allemaal toch onverwachts vreselijk verrast door het veel te vroege overlijdensbericht, afgelopen woensdag.

We kunnen nu alleen nog maar afscheid van hem nemen .
Hij is niet meer van ons.

Het is een mooie bijeenkomst, in het overvolle Ketelhuis op het landgoed van de Grote Beek in Eindhoven. Mooi om te horen hoe dapper zijn familie, vrienden, kennissen, (voormalige) werkgevers, hún deel van het leven met Paul, met ons delen.

En dan de laatste groet, onder luid gejuich en een aanhoudend applaus, de Alp d'Huez erehaag zoals ook op het Stratumseind tijdens de (halve) marathon in Eindhoven, waar hij ook aan deelnam. Krijg je daar al kippenvel, hier is dat nog erger.

De afscheidsborrel in de "Hut van Mie Pils" in Waalre laat ik aan me voorbij gaan.